Στον καναπέ

6 Πασοκικές ατάκες που σηκώνουν...συζήτηση!

2011-09-19T19:59:00.001+01:00

Έχω κόψει προ πολλού να βλέπω ειδήσεις. Έχω κόψει προ πολλού να ανοίγω τηλεόραση. Εφημερίδες μακριά από μας (ψέματα αυτό). Διαδίκτυο καθόλου (καλά λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα). Μόνο το site της Τατιάνας που και που για την ενημέρωσή μου. Με τούτα και με κείνα πάντως έχω να δω τη φάτσα του ζαβού της Μαργαρίτας μήνες. Μπορεί να έχει γκριζάρει, να έχει κόψει, να έχει μπάσει – μακάρι

Διακοπές...οι λίγες.

2011-08-30T22:19:00.001+01:00

Οι φετινές διακοπές ήταν πάρα πολύ λίγες. Όχι, δόξα τω Θεώ να λέμε, τη δουλειά μας να χουμε, λεφτά να βγάζουμε αλλά πολύ λίγες βρε αδερφάκι μου. Τόσο λίγες που χτες κοίταξα πότε πέφτει του χρόνου ο Δεκαπενταύγουστος. Τετάρτη πέφτει. 28η Οκτωβρίου πέφτει Παρασκευή. Τέλειο; Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά πέφτουν Κυριακή. Πίκρα; 25η Μαρτίου δεν κοίταξα. Εκείνος ο Ανώνυμος με καταράστηκε. Να μην σηκώνω

Μια ξένη...από τα παλιά...

2011-08-23T18:13:00.002+01:00

Είναι σαν αυτά τα τηλεφωνήματα που περιμένεις κι αυτά έρχονται όταν πια τα έχεις ξεχάσει. Είναι σαν αυτούς τους ανθρώπους που είχες χάσει κι όμως τους πετυχαίνεις ξανά στο δρόμο και είναι σαν να μην είχαν φύγει ποτέ. Είναι σαν αυτές τις αυτοκινητάδες που κάποτε έκανες – δεν έχει σημασία με ποιους – και δεν θυμάσαι τη διαδρομή. Θυμάσαι μόνο το συναίσθημα. Είναι σαν τα βιβλία που κάποτε άφησες στη

Εσύ Καμάρα κι εγώ Πολυτεχνείο

2011-03-23T21:08:00.002Z

Όταν επέστρεψα στην πατρίδα από το τιμημένο Λονδίνο μεταξύ των άλλων ηλιθιοτήτων που μου είπαν ήταν να αναγνωρίσω και το πτυχίο στον νυν ΔΟΑΤΑΠ που κάποτε λεγόταν ΔΙΚΑΤΣΑ –θου κύριε φυλακην τω στοματί μου. Προσπέρασα το παράλογο του θέματος που ήθελε μια δημόσια υπηρεσία να αναγνωρίσει το μεταπτυχιακό ενός από τα δέκα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως και στην αρχή το αγνόησα επιδεικτικά. Ναι

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει κύριε Μανώλη;

2011-03-15T23:18:00.002Z

Είναι κάτι τύποι που κλαίνε, χτυπιούνται, σκάνε από τη στεναχώρια τους για το θάνατο του τάδε Ιρλανδού ντράμερ, του τάδε Σκωτσέζου μπασίστα, της τάδε Νοτιοαφρικανής τραγουδίστριας, του δείνα Αμερικανού καλλιτέχνη (γενικώς και αορίστως). Που εννοείται ότι όλοι πήγαν από φυσικά αίτια. Θυμούνται εκείνο τον έρωτα που ξεπέρασαν παρέα με τη μουσική του (ξεπερνιούνται άραγε οι έρωτες έτσι;), εκείνη τη

Η Patty είναι καλή μαθήτρια;

2011-03-12T12:45:00.002Z

Ανάμεσα σε όλα όσα κάνω φέτος για να μπορώ να βάζω βενζίνη το αυτοκίνητό μου και μόνο – που φτάσαμε Παναγιά μου – είναι ιδιαίτερο μαθηματικών και φυσικής. Την καλύτερη ατάκα την έχει πει ένας φίλος μου. «Ξέρεις δηλαδή Μαθηματικά; Να σου βάλω ένα πολλαπλασιασμό διψήφιου με διψήφιο να δω σε πόσο χρόνο θα τον κάνεις;» Με τι κόσμο κάνω παρέα; Η μικρή λοιπόν είναι 15 – δηλαδή όχι και τόσο μικρή –

Αχ Κούλα! Δεν το πήρε τελικά ο Κυνόδοντας το Όσκαρ.

2011-03-01T00:11:00.003Z

Αχ Κούλα. Δεν το πήρε τελικά ο Κυνόδοντας το όσκαρ. Έκλαψα, χτυπήθηκα, προβληματίστηκα. Έμεινα ξύπνια περιμένοντας να δω τον Λάνθιμο στο red carpet που ξέστρωσαν από την Αγία Φιλοθέη και έστρωσαν στο Λ.Α. αλλά τίποτα. Με ποια Κυνοδοντική λογική δεν μας το έδωσαν, δεν κατάλαβα.Δεν πειράζει. Ο Κυνόδοντας θα μείνει πάντα στις καρδιές μας. Θα είναι πάντα στο Λεξιλόγιο μας. Θα συνοδεύει κάθε μικρή και

Μηχανικέ...καλά να πάθεις.

2011-02-23T21:41:00.002Z

Έκατσες 5 χρόνια το λιγότερο μέσα στο Πολυτεχνείο. Έκαψες όλα τα εγκεφαλικά σου κύτταρα σε Μαθηματικα – πολλά μαθηματικά – Φυσικές, Χημείες, Προγραμματισμό. Πολύ Προγραμματισμό. Ζορίστηκες, ξενύχτησες, πήρες πτυχίο και αναφώνησες ότι είσαι διπλωματούχος. Με όλα του τα σκατά το ελληνικό Πολυτεχνείο σε έκανε επιστήμονα και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι. Εκείνοι οι καθηγητές που διορίστηκαν με μέσο

Διατριβή στα Σ.Μ.Ν. - Πονεμένες ιστορίες του κρεβατιού

2011-02-21T00:10:00.003Z

Τον τελευταίο καιρό έχω φάει τρομερή φρίκη. Όλη μου η κοσμοθεωρία έχει γκρεμιστεί. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μια νούλα, ένα μηδενικό. Μια ψευδαίσθηση. Οι φίλες μου και οι άντρες που συναναστρέφονται έχουν συμβάλλει καταλυτικά προς αυτή την κατεύθυνση. Έχω διαβάσει όλα τα ιατρικά sites. Έχω γίνει ειδική η Πολυτεχνείτισσα στα ιατρικά. Ξέρω τα πάντα για τα κονδυλώματα και για τα περισσότερα

Η μάχη των φύλων και όχι των φίλων.

2011-01-31T11:37:00.007Z

Μια γυναίκα για να βγει ραντεβού ακόμα και Δεκέμβρη, Γενάρη, Φλεβάρη θα πρέπει να βάλει το φόρεμα το μαύρο (δεν πειράζει), το κοντό(πειράζει), το αμάνικο(πειράζει), το μεταξωτό(πειράζει), με τις διάφανες κάλτσες (πειράζει) και να παγώσει. Ένας άντρας θα βάλει το μάλλινο πουλοβεράκι Tommy Hilfiger και θα είναι μια χαρά. Μια γυναίκα για να βγει ραντεβού θα πρέπει να βάλει γόβες και να

Γράμμα σε σένα...Μετανάστη μου.

2011-01-30T11:30:00.001Z

Γράφω αυτή την ανάρτησή τώρα. Τώρα που καταλάγιασαν τα πνεύματα. Είναι σαν έναν καυγά. Είναι ανώφελο να μιλήσεις όταν ό άλλος ωρύεται ακόμα από θυμό . Δυσκολεύτηκα στη ζωή μου να το μάθω αλλά τώρα το ξέρω. Τώρα λοιπόν που οι μετανάστες έφυγαν από τη Νομική και βρίσκονται στο νεοκλασικό της Πατησίων θα τα πω κι εγώ. Όχι ότι έχουν σημασία. Αλλά να, να τα βγάλω από μέσα μου. Αυτό που αυτοί εκφράζουν

Αχ Κούλα! Ο Κυνόδοντας στα Όσκαρ!

2011-01-27T13:55:00.002Z

Πες τώρα αλήθεια. Τώρα που έχεις ψηφίσει σε κάθε site και σε κάθε γωνιά του διαδικτύου, λατρεία μου. Τώρα που το έγραψες με κεφαλαία στο facebook χειροκροτώντας. Που μου αντέγραψες και την κριτική των Sun times πως ο Κυνόδοντας είναι σαν ένα τροχαίο που δεν μπορείς να κοιτάξεις αλλού. Εσύ. Εγώ πάλι κοιτούσα το ρολόϊ μου να τελειώσει. Τώρα καλέ. Που όλες οι εφημερίδες και όλα τα ραδιόφωνα το

Never let me Go...σου λέω.

2011-01-22T10:52:00.004Z

Έχετε τρεις επιλογές. Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει, σηκωθείτε από τον καναπέ αργά αργά και φύγετε τραβώντας σιγά την πόρτα πίσω σας. Αν έχετε σκοπό να μην δείτε την ταινία καθίστε να προβληματιστείτε μαζί μου και να τη συζητήσουμε γιατί την σκέφτομαι από προχτές το βράδυ που την είδα. Το ίδιο ισχύει και αν την είδατε και θέλετε να βοηθήσετε την φτωχή

Μια ανατρεπτική Πρωτοχρονιά...Καλή Χρονιά!

2011-01-06T10:32:00.002Z

Το σχέδιο εξαρχής έμπαζε αλλά επειδή είμαι ψυχάρα και καλόβολος άνθρωπος δεν είπα τίποτα. Στην τελική θα αλλάξουμε χρονιά μέσα στο μετρό σκέφτηκα – τόσο αργά που ξεκινούσαμε. Είμαστε underground τύποι εξάλλου. Η ρουφιάνα! Το σκέφτηκα. Την πάτησα. Το υπόλοιπο απλά δεν το φανταζόμουνα. Κι έτσι όπως ήμασταν, τρεις γυναίκες φτιαγμένες, βαμμένες, περιποιημένες με ένα μπουκάλι Asti Martini στο χέρι –

Τι μου έμαθε η χρονιά που φεύγει...

2010-12-22T14:35:00.003Z

Να αγαπώ. Και να αγαπιέμαι. (Το ξερα. Αλλά το εξάσκησα ακόμα περισσότερο.) Εγώ, το χαϊδεμένο μιας ολόκληρης οικογένειας, το μοναχοπαίδι. Το καλομαθημένο. Έμαθα να κλείνω σε όλους τους χρόνους το ρήμα της αγάπης χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος και ενίοτε με τεράστια δόση υπερβολής. Με κυριότερο…ότι αγάπησα μου ανήκει. Με πιο ουσιώδες…ότι αγαπώ με κάνει ευτυχισμένη. Και πιο αληθινό…αγαπώ ότι

Ο φασισμός της Ελευθεροτυπίας και ο Πλεύρης σε ρόλο μαριονέτας

2010-12-06T23:40:00.004Z

(Δεν έχω κουράγια για να γράψω δικό μου κείμενο. Η περίοδος εσωτερικής ανασυγκρότησης μου παίρνει λίγο παραπάνω καιρό τελικά. Εξάλλου δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Αντιγράφω λοιπόν την Κατερίνα. Για τη Μαριάννα. Τη δικιά μας Μαριάννα με την ασπρόμαυρη παιδική φωτογραφία και το διαδικτυακό της χάδι, τη γλυκιά της κουβέντα. Τόσα χρόνια εδώ μέσα. Λίγο πολύ γνωστοί μεταξύ μας. Μια αγκαλιά είναι

Κάποια στιγμή...

2010-12-01T14:24:00.001Z

...κάπου εδώ.

Η Πέμη, η Βέρα στο Δεξί και η αγάπη του Άδωνη στο έντεχνο τραγούδι.

2010-11-08T19:06:00.004Z

Μεσημέρι στην Κηφισίας. Κατεβαίνουμε να ψηφίσουμε με τη μάνα και όπως πάντα το συνδυάζουμε με φαγητό, καφέ, κουτσομπολιό. Από τον καθρέφτη του οδηγού βλέπω στο πίσω αυτοκίνητο την Πέμη Ζούνη στη θέση του συνοδηγού. Η Πέμη πίσω μας. «Σπασμένη τη βρίσκω» αποφαίνεται η μάνα αφού έχει ανοίξει τον καθρέφτη της, έχει διορθώσει το κραγιόν της και την έχει χαζέψει κιόλας. «Να δεις κάπου θα κατεβαίνει

Μάθε παιδί μου γράμματα...

2010-11-06T13:42:00.006Z

Το τηλέφωνο δονείται. Είναι η μαγική ώρα του παρκαρίσματος. 8 το βράδυ έξω από το σπίτι. Από τα ελάχιστα χτυπήματα τηλεφώνου – και όχι μοιράς – που ακούω αυτή την εβδομάδα. Να μην το σηκώσω ούτε λόγος. Με το ένα χέρι το κινητό με το άλλο παρκάρω. «Είσαι πολύ τυχερός». Είναι Τετάρτη και εγώ δεν έχω πάρει πίσω όσους με έχουν καλέσει από την Κυριακή. Λέμε δυό μαλακίες – όσο δηλαδή διαρκούν οι

Το προφίλ του Έλληνα Υποψηφίου Δημοτικού Συμβούλου

2010-11-03T17:24:00.001Z

Η Φωφώ/ Σία/Λίτσα Κουστούμπου Γιούλμπαμπα. Είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής. Φυσικά και δεν γράφει ηλικία. Φοράει σομόν/ροδακινί/μπλέ ελεκτρίκ σακάκι και έχει βαμμένα τα χείλη με ροζ κραγιον. Μαλλί κομμωτηρίου βαμμένο – ενίοτε πλατίνα - φυσικά. Είναι παντρεμένη με τον Αριστείδη Γιούλμπαμπα και έχει δύο παιδιά. Την Ελένη Μαρία Αναστασία που είναι φοιτήτρια της Νομικής και τον Αλέξανδρο Παναγιώτη

Πείτε του Καμίνη ότι δε θα τον ψηφίσω.

2010-10-30T13:35:00.002+01:00

Βράδυ στην Πανεπιστημίου. Έξοδος από το μετρό και ακριβώς απέναντι μια τεράστια μαρκίζα που θα μπορούσε να ανήκει σε σκυλάδικο της εθνικής – αλλά κανείς δεν είναι τόσο αυθεντικός ώστε να φτάσει ως εκεί – αναβοσβήνει. Θυμίζει λίγο το X – factor αλλά λείπει ο Σάκης – όχι ο υδραυλικός. Γιώργος Καμίνης με λαμπάκια. Κάποιος μας κάνει πλάκα σκέφτομαι αλλά η κακογουστιά είναι το τελευταίο που θα έπρεπε

Λέξεις, προτάσεις, ασύνδετα νοήματα.Ή μήπως όχι;

2010-10-29T15:49:00.002+01:00

Δεν έχω καταφέρει να γράψω ούτε μια γραμμή όλες αυτές τις μέρες. Ψέμματα. Ότι έχω γράψει το έχω σβήσει. Την παρακάλεσα να με επισκεφθεί αλλά δεν μου έκανε τη χάρη. Θα την προσπεράσω. Θα γατζωθώ από μια μια λέξη και θα γράψω το κείμενο ξεκινώντας από μια φράση που μου έχει καρφωθεί εδώ και μέρες στο μυαλό. Και με τριγυρνά, τριγυρνά, ψάχνει διέξοδο. Κάθε φορά που σταματάω στα φανάρια της ντροπής.

"Εξομολογείται κανείς τις παλιές του αμαρτίες, για να κάνει χώρο για τις καινούργιες. "

2010-10-21T16:33:00.002+01:00

Αλλάζω παραμένοντας τόσο ίδια. Ωραίο δεν είναι; Νομίζω πως εδώ θα μείνω. Είναι τόσο εγώ. Παρακαλώ τη Θεά Έμπνευση να με επισκεφθεί. Γράφω μια εργασία πάλι. Και δίνω φιλική συμβουλή. Να αφήνετε μόνο όσα είστε σίγουροι ότι ΔΕ θέλετε. Αλλιώς πάντα θα επιστρέφετε. Και πάντα θα το κουβαλάτε μέσα σας. Σαν αυτά τα τσιμπήματα στην αρχή του χειμώνα, σαράκια στο βιβλίο της ζωής κυνηγώντας την

Αθλοπαιδίες, άθλοι και αθλούμενες...

2010-10-16T11:04:00.003+01:00

Πέρασαν μέρες μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο. Είναι σαν τους έρωτες. Πρώτα τους δένεις – τι εννοείς τους δένεις; - και μετά το βγάζεις παράρτημα. Έτσι και το γυμναστήριο. Πρώτα το κάνεις συνήθειο και μετά το διαλαλείς. «Πάω κι εγώ γυμναστήριο». Ε ναι λοιπόν. Δεν είναι αστικός μύθος. Η αρχή έγινε με την αναζήτηση του πιο φτηνού. Ντρέπομαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Μην τα χαλάσουμε εδώ. (Και

Τσουρδάπω, σεμνά. Μας διαβάζουνε.

2010-10-08T14:16:00.002+01:00

Σ’ αυτό το ιστολόγιο έχω πάντα την αίσθηση ότι εγώ τα γράφω και εγώ και ο μπαμπάς μου τα διαβάζουμε και κανείς άλλος φυσικά. Ο Μηδενικός και οι φίλες μου που και που (τι εννοείς που και που; Εμείς πάντα σε διαβάζουμε αχάριστη) δεν μετράνε. Ο λόγος προφανής. Ο Μηδενικός δεν προστίθεται και οι φίλες δεν θεωρούνται πελατεία. Επίσης δεν λέω στον κόσμο ότι έχω blog. Είναι που είμαι απλός, σχεδόν

Σήμερα γάμος γίνεται; Σ’ ωραίο περιβόλι; Να το αφήσουμε για αύριο;

2010-10-04T18:04:00.001+01:00

Υπάρχουν 2 συζητήσεις ορόσημα που σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι μεγαλώνεις. Μεγαλώνεις επικίνδυνα ή μεγαλώνουν οι γύρω σου επικίνδυνα οπότε το ίδιο κάνει. Η πρώτη είναι το οικονομικό που έστω λόγω κρίσης απασχολεί ακόμα και τα νήπια. «Μαμά 1 ευρώ το κουλούρι το πουλάει ο κύριος Μήτσος στον παιδικό». Εμένα δεν με απασχολούσε ποτέ ενώ τώρα έχει μπει στο τοπ5 της ημερίσιας διάταξης. Το δεύτερο

Και βάφω τις κουρτίνες...στο χρώμα που μισούσες.

2010-09-29T18:48:00.003+01:00

Δέκα πράγματα είναι πολλά για να μισείς. Έκατσα να τα μετρήσω. Μου βγαίνουν λειψά. Τα χώρισα σε κατηγορίες. Και πάλι. Τα τράβηξα από τα μαλλιά. Έβαλα συναίσθημα, πολιτική και καφρίλες. Καμιά τύχη. Θα κάνω μια προσπάθεια για τον Θείο μου τον Σκρούτζ που με κάλεσε σε ένα διαστρεβλωμένο παιχνίδι προσωπικής αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού. Θα ονοματίσω τι μισώ, κρύβοντας από πίσω επιμελώς όλα όσα

Η ζωή σε στιγμές.

2010-09-23T15:13:00.004+01:00

Διαλέγω μια μια τις πιο γελοίες φωτογραφίες μας για να φτιάξω το κολλάζ του αποχαιρετισμού. Όλες από διακοπές, καμία ποζεράτη, όλες για πολύ γέλιο αλλα εμένα μου έρχεται να βάλω τα κλάμματα. Η πρώτη από τη Σίφνο. Γυρίζουμε από τη θάλασσα και εσύ οδηγείς το ματιζάκι. Κάθομαι στη θέση του συνοδηγού και μας τραβάω. Φοράς το ίδιο καπέλο που συντροφέυει τις διακοπές μας από το 2007! Φοράω το μισό

Η ζωή σε αριθμούς.

2010-09-15T09:30:00.000+01:00

1 Διδακτορικό σε αναμονή. 1 καθηγήτρια στο τέρμα του διαδρόμου αριστερά. 1 Αναγνώριση από το Δοατάπ που εδώ και 5 μήνες δεν έχει έρθει. 4 τηλέφωνα που δεν απαντούν ποτέ. 1 υπεύθυνη που δεν υπάρχει. Είναι μύθος. Πόσο ξεφτιλισμένοι που νομίζουν ότι παράγουν και έργο. Πόσο τραγική ειρωνεία να απαιτείται αναγνώριση του μεταπτυχιακού από μια δημόσια υπηρεσία της Ελλάδας για ένα από τα

Ατάκες Καλοκαιριού 2010.

2010-09-10T14:44:00.001+01:00

Πάνε μέρες από την επιστροφή. Πολλές. Πάρα πολλές για την ακρίβεια. Όλα έχουν μπει στους ρυθμούς τους, η δουλειά πολλή και το μόνο που θυμίζει καλοκαίρι είναι πια το μαύρισμα που μαρτυρά τα μπάνια και έχει πάρει ένα υπέροχο τόνο, οι φωτογραφίες των διακοπών που διακοσμούν το desktop, κάθε γωνιά του υπολογιστή γενικά, κάθε γωνιά της καρδιάς ειδικά και οι καλοκαιρινοί έρωτες που επιβεβαιώνουν

Μωρό μου...έλα να ανασχηματιστούμε!

2010-09-07T08:42:00.001+01:00

Το σκέφτηκα πάρα πολύ. Το ζύγιζα όλο το βράδυ στο μυαλό μου. Μάτι δεν έκλεισα καλέ. Γιατί άργησε να ανακοινώσει τον ανασχηματισμό; Τι σταυρό κουβαλάει κι αυτός ο άνθρωπος; Ξημερωθήκαμε Παναγιά μου, δευτεριάτικα. Κατέληξα στις παρακάτω εκδοχές. Α) Περίμενε να τελειώσει το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς στον Άλφα. Β) Περίμεναν να τελειώσει την βραδυνή του γυμναστική. Γ) Περίμεναν να φτάσει

Χανιά...τα δικά μου.(ποστ μαμούθ)

2010-08-27T17:27:00.002+01:00

Τα Χανιά είναι τόσο δικά μου που ποτέ δεν το διαπραγματεύομαι. Σε κάθε γνωριμία 3λεπτου, 5λεπτου, ώρας ή ζωής η ίδια πάντα ερώτηση παίρνει την ίδια πάντα απάντηση για να καταλήξω μετά να απολογούμαι. «Από πού είσαι;» «Από τα Χανιά.» Κι όταν ο συνομιλητής θελήσει να μάθει αν εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα ή εκεί ζω παίρνει την αποστομωτική απάντηση πως τα Χανιά κλείνουν όλα μου τα παιδικά

Πάρος, η ερωτεύσιμη. (ποστ μαμούθ)

2010-08-10T14:28:00.001+01:00

Αν τις αγαπάω; Πάρα πολύ. Κοντά στα δέκα χρόνια κρατά αυτή η φιλία. Πέρασε πανελλήνιες, τσακωμούς, τεράστια ζόρια και προβλήματα, ορκομωσίες, γέλια, έρωτες, αγάπες. Επέζησε ακόμα και την εποχή που όλες ήθελαν τον Μπράντον – όχι του Μπέβερλι Χιλς καλέ – του Παγκρατίου. Άντεξε την ώρα που οι περισσότερες σχολικές φιλίες αποτελούν παρελθόν. Εκεί κάπου μετά το τέλος της Χημείας που εγώ κατέβηκα με το

Σίφνος, η μαγική. (ποστ μαμούθ)

2010-07-28T20:28:00.007+01:00

Το πήγαινε ούτε που το καταλάβαμε. Μέχρι να μπούμε, να κοιμηθούμε, σε σκάρτες τρεις ώρες είχαμε φτάσει. Κάτι η ζέστη, κάτι το στριμωξίδι του ηλεκτρικού ξημερώματα ήρθαμε να πέσουμε κουρέλια μέσα στο χάι-speed. Ένα πιτσιρίκι έκλαιγε και εμείς μέσα στον ύπνο μας αναφωνούσαμε «Ηρώδης» για να ξαναβολευτούμε στις αεροπορικές μέχρι να δέσουμε. Στον γυρισμό υπέφερα. Με το αργό κάναμε πάνω από 5 ώρες

Αίμα, Δάκρυα κι Ιδρώτας…κλείσιμο μιας πόρτας (επιτέλους).

2010-07-21T21:14:00.003+01:00

Να, αυτό το κουσούρι να μην είχα. Αυτό ακριβώς. Στην κοσμάρα μου. Πως το λεγε ο Χατζηγιάννης; Θα φτιάξω κόσμο δικό μου και μέσα θα μπω; Άστο Μιχάλη μου. Άστο χαρά μου. Εγώ αυτό το έχω κάνει κοσμοθεωρία. Από το σχολείο ομορφιά μου. Όλα τελευταία τα μάθαινα και όλα πρώτη τα ξεχνούσα. Οι φίλες μου πλέον το έχουν μάθει τόσο καλά που σε κάθε τραπέζι φαγητού ξεθάβοντας κουτσομπολιά της μεταπολίτευσης

Ο αλήτης ο σπάρος, η τσούλα η καβουρίνα κι εγώ.

2010-07-09T10:44:00.002+01:00

Η Ραφήνα πάντα με μελαγχολούσε. Αυτό που θεωρούνταν πάντα καλοκαιρινός προορισμός εγώ δεν το κατάλαβα ποτέ. Λες να έφταιγε ο τσόγλανος ο σπάρος; Η σκρόφα η καβουρίνα; Η βρωμιάρα που άφηνε τα καβουράκια να πλαντάζουν στο κλάμα; Που στα παιδικά μου μάτια φάνταζε ως αμάρτημα που μόνο με λιθοβολισμό τιμωρείται; Κι αυτό το κλάμα των μικρών καβουριών με στοίχειωνε. Έχουν να φάνε; Σε ποια πέντε φύκια

Καλοκαίρι; Καλοκαίρι λέω;;

2010-07-01T15:22:00.002+01:00

Ζεις στην Ελλάδα κι εσύ κι εγώ άρα εκ των πραγμάτων ξέρεις ότι παντού γύρω σου αυτό το βρωμερό κράτος και αυτή η σιχαμένη πολιτεία θα κάνουν τα πάντα για να σου βάλουν τρικλοποδιές και να σε κάνουν χειρότερο άνθρωπο – αυτό δηλαδή που είναι ο κάθε Ελληναράς σήμερα. Αλλά εσύ δεν μασάς (γι αυτό με διαβάζεις κιόλας). Μπήκε ο Ιούλιος – που να μην έσωνε αλλά ο καιρός είναι χάλια. Βρέχει.

Ο Τζόρβας και ο ... "Πατίτσας".

2010-06-23T18:00:00.003+01:00

Την ώρα που η χώρα βουλιάζει εμείς παρακολουθούμε αμέριμνοι το Μουντιάλ, φυσώντας βουβουζέλες (τις οποίες αγνοούσα μέχρι χτες) και τρώμε πίτσες από μαγαζιά που δεν κολλάνε ούτε τα μισά ένσημα στους εργαζομένους τους, για υπερωρίες ούτε λόγος. Που αν σου πω πόσο πάιρνω εγώ υπερωρία θα βάλεις τα κλάμματα και το πακέτο χαρτομάντηλα που θα σε φιλέψω – μην με πεις και γύφτισσα – θα με βάλει οικονομικά

Πάνω από 3 λεπτά για εύρεση τίτλου θεωρείται fail!

2010-06-11T19:46:00.003+01:00

Είναι σαφές σκέφτηκα από μέσα μου όταν οι τίτλοι τέλους έπεσαν στο Sex & City. Δεν μοιάζουμε σε τίποτα με τις ηρωίδες αυτές. Παγωμένη ούσαν σκεφτόμουν ότι ο θερινός απαιτούσε τουλάχιστον πάπλωμα και το καλοκαίρι είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει έρθει ακόμα από τα μέρη μας. Ο ήλιος έκαιγε στο Άμπου Ντάμπι αλλά στους τιμημένους Αμπελόκηπους δεν την είχε απλά την ψυχρούλα του. Η Κάρυ φορά τουαλέτα με

Οι τρεις πόρνες. Η μόρφωση, η ψευδαίσθηση και η ελπίδα. (Η σειρά τυχαία)

2010-05-30T16:40:00.003+01:00

Αυτό το ποστ δεν αφορά κανέναν. Αφορά μόνο εμένα, ορισμένους που βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα και είναι φόρος τιμής στο πρόσωπο και κατ’ επέκταση στον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από «τη Σίντυ» και εδώ και είκοσι χρόνια περιδιαβαίνει τις βαθμίδες της εκπαίδευσης προσπαθώντας να διατηρήσει το αυτονόητο. Αποτελεί πιθανότατα ένα ξέσπασμα, ενός εσωτερικού μονολόγου που τα τελευταία χρόνια γίνεται

ετυμολογικόν λεξικόν¨. Ο όρος "Αλητεία".

2010-05-25T13:11:00.001+01:00

Είναι αλητεία να κόβεις από τα 500 ευρώ του συνταξιούχου. (Είναι αλητεία να κόβεις και από τα 2500 ευρώ του συνταξιούχου. Γιατί τα δούλεψε. Είναι δικά του. Δεν είναι δικά σου. Τα δικαιούται.) Είναι αλητεία να κόβεις τα αντισταμινικά και ακόμα 250 είδη φαρμάκων πρώτης ανάγκης αναγκάζοντας τον κόσμο από την απλή συμμετοχή στην πλήρη πληρωμή του φαρμάκου (ενώ στα νοσοκομεία έχεις

Λόγω τιμής

2010-05-21T12:02:00.002+01:00

Έκανε ζέστη, πολλή ζέστη εκείνο το μεσημέρι. Αρχές Μάη και ήδη η μισή Αθήνα κυκλοφορούσε με κοντομάνικα. Είχα αργήσει, γαμώτο. Σχεδόν έτρεχα στο δρόμο. Με είχαν χτυπήσει και οι καινούργιες μπαλαρίνες. Κίτρινες αλλά με είχαν χτυπήσει. Αναρωτιέμαι γιατί όλες τις ορκομωσίες τις βάζουν σε τόσο άβολες μεσημεριανές ώρες. Όλες ή όσες με αφορούν τουλάχιστον. Είναι η τέταρτη. Είναι η τελευταία. Ένας

Ο θείος Αγησίλαος...στέλνει λεφτά.

2010-05-16T14:58:00.004+01:00

Ο Θείος Αγησίλαος είναι μια cult μορφή σε κάθε σόϊ που σέβεται τον εαυτό του. Είναι ο Θείος με την μεγαλύτερη μνήμη. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει…πρέπει να εφευρεθεί. Ακόμα κι αν δεν είναι φίρμα…πρέπει να γίνει πρώτο όνομα. Ο Θείος Αγησίλαος είναι από αυτούς που κάθε πρώτη του μήνα στήνεται έξω από την πόρτα της τράπεζας στις 8 παρά τέταρτο ακριβώς για να εισπράξει τη σύνταξη. Έξω από τα γραφεία του

Πουριτανέ...σε σένα μιλάω.

2010-05-12T16:55:00.001+01:00

Το χάνω το μυαλό πατριώτη. Το χάνω. Φταίνε οι σπουδές, τα πτυχία, τα δακρυγόντα, θα σε γελάσω. Το χάνω πουριτανέ της διπλανής πόρτας. Εσύ το έχεις χάσει προ πολλού. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, κουβέντα κάνουμε. Τέσσερις άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Δεν το άντεξες. Εκνευρίστηκες, θύμωσες, δάγκωσες το γαλλικό (μανικιούρ), χτύπησες το τσόκαρο στο παρκέ και να η γρατζουνιά με το το συμπάθειο πάνω

Τι έγινε Γιωργάκη; Σε γουστάρει η χωριάτισσα;

2010-03-10T22:45:00.000Z

Την ώρα που το λίτρο η αμόλυβδη έχει φτάσει κοντά στο 1.5 ευρώ, πριν ακόμα εφαρμοστεί η αύξηση του ΦΠΑ από τους μαυραγορίτες βενζινοπώλες γνήσιους απογόνους του Καλογήρου (του Σπύρου καλέ) στη «Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», ο Γιώργος κάνει διακοπές μέσω του κοινωνικού Τουρισμού αφού στήθηκε σε ουρές και κόντρα ουρές για να εξασφαλίσει το πολυπόθητο χαρτάκι με όλα τα έξοδα πληρωμένα για Γερμανία

enjoy the silence

2010-03-08T14:35:00.003Z

Η ημέρα της γυναίκας σήμερα και εγώ γενικά με τέτοιου είδους ημέρες δεν τα πήγα ποτέ καλά. Ημέρα της γυναίκας, της μητέρας, του περιβάλλοντος, του πατέρα, των ζώων. Ημέρες που ορίζονται για να τιμήσουν μέσα σε ένα 24ωρο τα δικαιώματα που τσαλαπατιούνται, εκμηδενίζονται, ξεχνιούνται και ανθρώπους που αδικούνται, περιθωριοποιούνται, πέφτουν θύματα της κοινωνίας, των νόμων, του αδίκου δικαίου όλο

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έλα, δεν το πιστεύω!

2010-03-05T19:51:00.005Z

Το 2004 η Δεξιά ήρθε στην εξουσία μετά βαϊων και κλάδων τάζοντας λαγούς με πετραχείλια, μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δώρα, λουνα παρκ, γλειφιτζούρια, μαλλί της γριάς και δεν συμμαζεύεται. Ακόμα και οι Πασόκοι υποψιάζομαι τους ψήφισαν καθώς δεν άντεχαν τους ίδιους τους τους εαυτούς και φυσικά το Σημίτη. Έχασαν με μικρή σχετικά διαφορά – από αυτή που τους άξιζε γιατί ο Κινέζος σε μια κρίση

15 λεπτά δημοσιότητας. (χωρίς τη μουσική)

2010-02-07T09:55:00.004Z

Το ZiCast αυτό γυρίστηκε ένα βράδυ που βρεχε. Που βρεχε μονότονα. Δίπλα στο τζάκι, παρέα με προφιτερόλ. Συμμετέχουν ο Μηδενικός και εγώ. Μιλάμε για … Τους Αγρότες (και τον Λιολιόπουλο). Τα Οικονομικά μέτρα και το trivial pursuit μέσα από τις γνώσεις που προσφέρουν οι αναρτήσεις γνωστών bloggers. (κωλόγρια και φάε έναν μάλάκα) To διαζύγιο Μενεγάκη – Λάτσιου. Οι προφητείες μου και οι

Η Δραγώνα, ο Θεοδωράκης και η πατρίδα.

2010-01-22T13:36:00.002Z

Τις τελευταίες μέρες το ζήτημα των επιστολών του Μίκη Θεοδωράκη και της Θάλειας Δραγώνα έχει γίνει σήριαλ. Αυτό που ο κόσμος δεν έχει δουλειά να κάνει και ανταλλάσει γράμματα με εντυπωσιάζει. Πολλοί έγραψαν ότι η Θάλεια – τώρα που γνωριστήκαμε ας μιλάμε στον ενικό – υπονομεύει το έθνος, άλλοι είπαν ότι ο Θεοδωράκης αντιγράφει τον Άδωνη Γεωργιάδη και πολλά ακόμα. Είμαι σίγουρη ότι το 90,976% όσων

Περί Μηχανικών και μύριων άλλων κακών.

2010-01-20T18:25:00.001Z

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί ένα γκρουπάκι στο facebook για τα δικαιώματα των Μηχανικών, για το μάστερ που άργησε μια μέρα, για τα ΤΕΙ που είναι ΑΤΕΙ και πολλά άλλα. Όλοι οι παλιοί μου συμφοιτητές γίνονται μέλη, υποστηρίζοντας το δικαίωμα της υπογραφής τους που πρέπει να το έχουν μόνο αυτοί με περισσό φανατισμό. Το γκρούπ θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά αδιάφορο και κομμάτι μίζερο αν δεν είχε

100 μέρες (και νύχτες) ΠΑΣΟΚ. Καλά πως κάνεις έτσι;

2010-01-14T15:15:00.001Z

Πως περνάει βρε ο καιρός. Πότε ήταν που αυτή η κυβέρνηση γεννήθηκε, πότε ήταν που την είδαμε να βγαίνει από το μαιευτήριο με 10 μονάδες διαφορά και όλοι είπαμε «θαύμα, θαύμα», πότε ήταν που την ταχταρίσαμε στα γόνατα μας χαζεύοντας την ορκωμοσία της κουνώντας πανηγυρικά σημαιάκια και αυτή μπουσούλησε θα σε γελάσω. Πότε ήταν που καμαρώσαμε τη Μπατζελή να χαιρετά με πολύ αγάπη τους υπαλλήλους του

Ο οχτάλογος του κιτς - κοίτα να δεις.

2010-01-09T14:57:00.002Z

Μην με κοιτάς εμένα έτσι. Σε βλέπω. Ξέρω καλά τι σκέφτεσαι. Πως τα ίδια λάθη τα έχω κάνει κι εγώ. Πλανάσαι πλάνην οικτρά. Δεν έχω πέσει ποτέ στη λούμπα. Η λίστα είναι για τους άλλους, όχι για μας. Η δεκαετία άλλαξε και όλοι έκαναν και από μια λίστα. Κι εγώ θα κάνω τη δικιά μου. Για τον οχτάλογο του κιτς στη γυναίκα – τιμή στον άντρα που συνοδεύει δίπλα του κακοντυμένη – δώρο στην κακιά πεθερά που

Το αυτονόητο...και το δεδομένο.

2010-01-04T15:31:00.002Z

Ολόκληρή τη ζωή μου μέχρι σήμερα την γέμισα με αυτονόητα. Την φίσκαρα σε κουτάκια σιγουριάς και την έδεσα σε χριστουγεννιάτικους φιόγκους τα έβαλα κάτω από το δέντρο της δικής μου ζωής και έτσι πορεύτηκα. Μέχρι σήμερα. Αυτονόητα. Τα αυτονόητά μου ξεκινούσαν από τα πιο απλά και συνέχιζαν μέχρι τα πιο σύνθετα. Ξεκινούσαν από τα υλικά και περνούσαν στα άυλα. Χωρούσαν τα πάντα και δεν είχαν ποτέ

Χριστούγεννα θα πει...

2009-12-23T12:38:00.003Z

χριστουγεννιάτικη βιτρίνα στη Ζουρίχη. Θυμάσαι; Χριστούγεννα θα πει να ξυπνήσεις αργά και να πετύχεις τα τελευταία παιδάκια που λένε τα κάλαντα. Να τους δώσεις λεφτά και να τα φορτώσεις γλυκά για να δεις το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους και την εσωτερική τους φωνούλα να φωνάζει: θα το πάρω το playstation yeah, yeah, yeah! Να σηκωθείς και το σπίτι να έχει γεμίσει μυρωδιές από την κουζίνα.

Η Αθήνα των άλλων

2009-12-19T13:17:00.003Z

Παρασκευή βράδυ στα φανάρια της Αλεξάνδρας προς Πατησίων. Εκείνος χαμογελαστός, εγώ αγχωμένη. Εκείνος με τεράστια επιμονή, εγώ με μεγάλη ευγένεια. Το τζάμι μου καθαρό. Το αμάξι μου επίσης αλλά εκείνος επιμένει να μου το καθαρίσει. Με τα σπαστά ελληνικά του μου λέει πως δεν θέλει λεφτά. Λίγο πιο κάτω, Πειραιώς πια, το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Η στάμπα από τη βούρτσα του προηγούμενου στο πλάι, όση

Ζουρίχη...έτσι απλά!

2009-12-10T16:17:00.006Z