Σ’ αυτά που ήτανε τόσο μικρά, μα που ρίχναν σκιά…για να μοιάζουν παλάτια

Βράδυ Σαββάτου στο Fuhlam, εκεί στο τέρμα της King’s Road, λίγο πιο πέρα από τις υπέροχες βιτρίνες, που είναι τόσο αστραφτερές, τόσο υπέροχα στολισμένες προστατεύοντας το πανάκριβο περιεχόμενό τους. Ναι, εκεί που ένα ζευγάρι γόβες κοστίζει κάτι παραπάνω ή παρακάτω από 300 λίρες. Μα τι σημασία έχει. Είναι υπέροχες και ξέρεις ότι σου χρειάζεται σχεδόν το 75% του μηνιάτικού που ξοδεύεις εδώ για να τις αποκτήσεις. Άρα απλά θα μείνεις να τις χαζεύεις. Εξάλλου είναι και κόκκινες. Κι εσύ κόκκινες έχεις.
Εκεί στη γειτονιά όπου ένα one bedroom flat κοστίζει περίπου 1200 λίρες. Αν βάλουμε και το tax council, το gas και τα υπόλοιπα…θες δύο πολύ καλούς μισθούς, δύο πολύ ερωτευμένων που θέλουν να μείνουν μαζί και έχουν τον τρόπο τους να τα φέρουν βόλτα χωρίς συμβιβασμούς.
Εκεί, μεταξύ ενός κερασμένου σφηνακιού σαμπούκας – και έχω πει πως μετά από ένα ξέφρενο καλοκαιρινό ξενύχτι που είχε οδηγήσει σε μεθύσι δεν μπορώ ούτε να την μυρίσω – και ενός τελείως αποτυχημένου apple daquiri έμαθα ότι υπάρχει ολόκληρη επιχείρηση που φτιάχνει για σένα τη διπλωματική του μεταπτυχιακού που εσύ δεν. Δεν μπορείς, δεν θες αλλά έχεις. Έχεις να πληρώσεις και να πληρώσεις αδρά. Πολύ παραπάνω απ’ όσο κοστίζουν οι γόβες και ένα ενοίκιο διαμερίσματος. Μια ολόκληρη επιχείρηση που σε διαβεβαιώνει ότι δεν θα πιάσουν την απατεωνιά. Που ανεβάζει το κασέ ανάλογα με το βαθμό. Για άριστα η τιμή πάει ψηλά. Πολύ ψηλά. Ξεπερνά τα τρία μηνιάτικα…ε ναι ας βάλουμε στην άκρη τις γόβες, μην μας πούνε και ψιλικατζίδες.

Λίγο καιρό πριν, ένα πρωινό Σαββάτου από αυτά τα Απριλιάτικα που η Άνοιξη στην Αθήνα είναι θεά, είναι γκόμενα και το ξέρει, ο καφές στη λιακάδα με τις φίλες ε ναι επιβάλλεται. Τότε ήταν που έμαθα πως ο τάδε πήρε πτυχίο. Κι ας χρώσταγε σχεδόν τα μισά μαθήματα μπαίνοντας πέμπτο έτος. Καλό παιδί. Εντάξει, λίγο μαλάκα τον λες. Τώρα που ξέρεις πως το πήρε τον λες και κουτοπόνηρο. Μου αρέσει αυτή η βρισιά. Το «κουτοπόνηρος» είναι πολύ ωραία λέξη. Μειώνει τον άλλον στα μάτια σου, τον κάνει ένα με το χαλίκι. Κουτοπόνηρος…εκπληκτική λέξη, δεν βρίσκω συνώνυμη. Έμαθα πως και ο κουτοπόνηρος πήρε πτυχίο. Έμαθα πως παίρνουν και μερικοί εδώ φραγκάτοι τα πτυχία.

Σήμερα, βόλτα στη συννεφιά. Στα ζόρια πάντα έπαιρνα τους δρόμους. Το συνήθιζα από μικρή. Κι αυτές τις μέρες έχω τρελά ζόρια. Το τρίτο μεγάλο εμπόδιο από τότε που ήρθα εδώ. Και να ήθελα να μην πάρω τους δρόμους, δεν θα μπορούσα. Το Λονδίνο είχε παραλύσει. Οι υπάλληλοι του μετρό απεργούν. Η κίνηση απίστευτη κι εγώ πρέπει να όργωσα το Λονδίνο αγκαλιά με τη σκέψη μου, ε όταν έχω και καλή παρέα δεν λέω ποτέ όχι.

Ανέκαθεν ήμουν και παιδί του τσιτάτου. Στα δύσκολα, στα εύκολα, εκεί που δεν έχω απαντήσεις, εκεί που έχω αλλά τις κρατώ για μένα. Εκεί πάντα πέταγα ένα να βρίσκεται. Να με βγάλει από τη δύσκολη θέση. Ότι έχει γράψει η Νικολακοπούλου σε στίχο…το έχω κάνει πια κτήμα μου. Και σήμερα στην ερώτηση της παρέας…στη βόλτα - εκεί κάπου κοντά στην tate modern θα ήτανε θαρρώ – γιατί η ζωή είναι άδικη για τους πολλούς, απάντησα πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα...λατρεμένη Πρωτοψάλτη πάλι με ξελάσπωσες από μια ερώτηση…της οποίας η απάντηση δεν ήταν στα sos σε αυτή τη ζωή.

Υ.Γ Θα το καταφέρουμε και αυτό. Στο υπόσχομαι.

Πολύ πολιτικά...σχεδόν προσωπικά

Ήταν αρχές Ιούνη του 85 και έκανε απίστευτη ζέστη. Λένε ότι ήταν ένας από τους χειρότερους καύσωνες της χρονιάς. Η χώρα είχε εθνικές εκλογές. Εκείνος προσκολλημένος στην μεγάλη αλλαγή, στον μεγάλο ηγέτη, στη μερίδα εκείνη που επένδυσε τόσα πολλά στο καινούργιο φωνάζοντας δανεισμένα από την αριστερά πως ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά. Εκείνη, αμετακίνητη στα πιστεύω και στις ιδεολογίες της πάσχιζε με μια άλλη μερίδα Αριστερών για το θρυλικό 17% που δεν επιτεύχθηκε ποτέ.

Και θα ήταν μια τυπική εκλογική αναμέτρηση που θα είχε μείνει απλά στην πολιτική ιστορία του τόπου και όχι της οικογενείας αν εκείνη δεν ήταν στις μέρες της για να γεννήσει. Έκανε απίστευτη ζέστη και η ιδέα του…ψηφίζω στον τόπο διαμονής μου…δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Αλλά και η ιατρική δεν είχε προχωρήσει τόσο. Ξέραμε ότι θα γεννήσει. Ότι ήταν στις μέρες της. Αλλά το πότε ακριβώς…άγνωστο. Η μέρα των εκλογών ήταν μια πολύ καλή ημερομηνία. Και η προηγούμενη όπως και η επόμενη. Εκείνη ήξερε ότι θα προλάβαινε να ψηφίσει. Εκείνος πάλι δεν ήταν και τόσο σίγουρος. Έφυγε χαράματα…7 ώρες δρόμος και γύρισε αυθημερόν. Κάθε ψήφος μετράει σκεφτόταν και έτσι πέρασε είκοσι ώρες στο δρόμο.

Πάλι το δικό της είχε γίνει. Δύο μήνες πριν είχαν μάθει ότι ήταν κόρη. Εκείνη ήθελε κόρη, εκείνος ήθελε γιό. Σήμερα…χρόνια μετά…είναι αυτός που πια λέει πως χρειάζεται κρυφή συνταγή για να πετύχεις κόρη με την πρώτη.

Μέρα των εκλογών και το πείσμα της έχει μείνει σε όλων την μνήμη. Με την κοιλιά πήγε να ψηφίσει μόνη της. Και μετά κατευθείαν αεροδρόμιο για να παραλάβει τη μαμά της που ερχόταν. «Γιατί να ανέβω τελευταία στιγμή από το νησί; Γιατί να μείνεις μόνη σου;» αναρωτιόταν η μαμά της. «Μα για να ψηφίσεις» την αποστόμωσε η κόρη που δεν σήκωνε πολλά πολλά…ειδικά πολιτικά. «Και πήγαινε με τον μπαμπά να ψηφίσετε. Κάθε ψήφος μετράει» συμπλήρωσε πριν κλείσει το τηλέφωνο. Το πώς βρέθηκε το εισιτήριο για να ανέβει από το νησί είναι ακόμα και σήμερα ένας άλυτος γρίφος. Μόνη της και πάλι έκανε τα κουμάντα της…και δεν έμαθε ποτέ κανείς.

Όταν πια στο αεροδρόμιο δεν υπήρχε ταξί ούτε για δείγμα…εκεί τα χρειάστηκε. Οι εποχές που οι κόκκινες σημαίες ανέμιζαν είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα πράσινες…πολλές πράσινες σε οχήματα που κόρναραν και ένας λαός που είχε ήδη δώσει τη ζωή του εργολαβία…χωρίς προκαταβολή. Και πάλι το πείσμα της είχε χτυπήσει…κόκκινο. Κι ας σταματούσαν για να την πάρουν. Εκείνη αρνιόταν πεισματικά.

Μετά; Ε μετά λίγο πολύ η ιστορία είναι γνωστή και προβλέψιμη. Ένας σύντροφος με κόκκινη σημαία βρέθηκε για να τις μαζέψει από το Ελληνικό…το Πασοκ βγήκε πανηγυρικά σε εκείνες τις εκλογές…Εκείνη γέννησε αφού το νταβαντούρι είχε τελειώσει κορίτσι…και εκείνος ο καύσωνας δεν έλεγε να τελειώσει.

Παιδί της πολιτικής και του έρωτα…έμαθα από εκείνη πως αν δεν αλλάξεις τον μικρόκοσμό σου…δεν πρόκειται να αλλάξεις του κόσμο. Και αποστήθισα από εκείνον πως η πολιτική είναι παντού. Σε κάθε έκφανση της ζωής, διέπει και χαρακτηρίζει τα πιο μικρά και τα πιο μεγάλα.

Καλή ψήφο συντρόφια. Να πάτε να ψηφίσετε.

Μπαλαρίνες επιτρέπονται;

Δεδομένου ότι φέτος δεν θα γευτώ για πολύ τις ελληνικές θάλασσες, αποφάσισα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου εδώ στο καλοκαιρινό Λονδινάκι. Μεταξύ διπλωματικής, μικρών αποδράσεων και βολταρίσματων, το έφερα από εδώ, το πήγα από εκεί και είπα κομμάτια να γίνει…θα συνεχίσω τα μαθήματα μπαλέτου που είχα σταματήσει στα 9 μου! Τότε έφταιγε η δασκάλα που δεν με ενέπνεε. Σήμερα φταίει το Λονδίνο που δεν έχει δίπλα του τις Σπέτσες και τη Τζιά. Φταίει επίσης που σιχαίνομαι τις πισίνες και δεν τις πλησιάζω. Που έχω πάθει μικροβιοφοβία και βλέπω παντού εστίες μόλυνσης. Το μπαλέτο είναι άκακο. Έτσι το ξαναξεκίνησα. Πήγα και πήρα κορμάκι, φούστα μπαλέτου και παπούτσια…και να σου η καλή σου στο πρώτο μάθημα γιατί δεν είμαι κανένα βλαχάκι να πάω με φόρμες! Μια κούκλα ήμουν, όχι να το παινευτώ.

Ο καθηγητής του πρώτου μαθήματος ήταν πολύ …Bob Marley, με ράστα, με κοιλίτσα, με ιστορίες, με χαβαλέ. Αν ήταν έλληνας θα ήταν «πίνω μπάφους, παίζω προ, χορεύω μπαλέτο». Αλλά δεν είναι. Είναι απίστευτος. Σε αυτό το πρώτο μάθημα τη γλίτωσα. Κάτι που οι ασκήσεις ήταν εύκολες, κάτι που έχω το μπαλέτο μέσα μου…κυλάει στις φλέβες μου, κάτι που μια κοντή χοντρή Αγγλίδα μπροστά μου τράβηξε την προσοχή του και τις παρατηρήσεις του…ζάχαρη την περάσαμε.

Στο δεύτερο τα χρειαστήκαμε. Ο άλλος καθηγητής πολύ στοργικά, σχεδόν φιλεναδίστικα με διόρθωνε, μέχρι που απηύδησε και με ρώτησε αν ήταν το πρώτο μου μάθημα. Του είπα ναι και εκεί που περίμενα την κατσάδα…αυτός ήρθε μου άρπαξε το πόδι και μου είπε ότι έχω πολύ ωραίο κουτουπιέ για μπαλέτο. Το μάθημα ήταν σαφώς πιο δύσκολο αλλά δεν μας πτοούν εμάς τα ζόρια.

Περιττό να πω ότι χορεύαμε με ζωντανή μουσική από πιάνο. Περιττό να πω ότι οι συμμαθήτριές μου οι Αγγλίδες είναι πολύ ξινομούρες…άθλιες γκόμενες κρίμα ρε γαμώτο! Περιττό να πω πως το μέλλον μου προδιαγράφεται λαμπρό και σε έναν, το πολύ δύο μήνες με βλέπω στα Μπολσόι μπαλαρίνα από σόι. Περιττό επίσης να πω πως θα συνεχίσω το blogging αλλά τότε δεν θα έχω πολύ χρόνο γιατί θα τρέχουμε σε περιοδείες, θα χορεύουμε σε όλο τον κόσμο, θα μας ζητάνε αυτόγραφα ο κόσμος, θα γίνεται χαμός για μια παράστασή μας, εγώ θα συνεχίσω να είμαι απλός άνθρωπος όπως και σήμερα, με τις ευαισθησίες μου, με τη χάρη που με διέπει αλλά θα έχω πολλά τρεχάματα. Θα κάνω που και που βέβαια κάποια ανάρτηση και θα ανεβάζω βίντεο από τις παραστάσεις. Μέχρι τότε…έχω λίγο διάβασμα, ένα πλυντήριο που πρέπει να βάλω και ένα κουτί cookies που αγόρασα…χτες και θέλω να τσακίσω. Με λευκή σοκολάτα και αμύγδαλα…εννοείται.

What if this tunnel didn’t end?

Ο writersblokc είναι αυτό που πολύ κυνικά λέμε…τα μεγαλύτερα ταλέντα κρύβονται στους πιο συνηθισμένους ανθρώπους. Είναι αυτό που λέμε…τα μεγαλύτερα όνειρα είναι αυτά που τελικά θα γίνουν πραγματικότητα. Είναι αυτό που λέμε…το λίγο είναι πολύ λίγο και εμείς έχουμε μάθει ότι αξίζει το πολύ. Είναι η γλυκύτητα, είναι το ταλέντο, είναι το χαμόγελο.

Τον πρωτοανακάλυψα όταν μου έστειλε μάιλ με τίτλο πάμε Αγγλία; Τον γνώρισα ντάλα καλοκαιριού στο αγαπημένο μου μπιτσόμπαρο στην Κρήτη και έβαλα τα κλάματα βλέποντας το πρώτο project που έφτιαξε για τη σχολή του εδώ το Σεπτέμβρη ένα βράδυ…που ήταν τόσο εγώ. Επέλεξαν ως καλύτερο ενός Κινέζου έμαθα μετά. Μαλάκες τελείως. Εμένα έπρεπε να ρωτήσουν οι καθηγητές. Πέρασαν οι μήνες…πέρασε ο καιρός και εκείνο το βίντεο έγινε γλυκιά ανάμνηση. Συνηθίσαμε εδώ. Κι εκείνος κι εγώ. Προσαρμοστήκαμε και αγαπήσαμε την Αγγλία ο καθένας με τα δικά του ζόρια και άγχη. Λατρεύω την ανασφάλεια που κουβαλά. Αυτό το πακέτο της εσωτερικής αμφισβήτησης που είναι δώρο θεού και βάσανο μεγάλο.

Όχι, δεν θα πλέξω το εγκώμιο του. Δεν το χρειάζεται. Δεν θα τον κολακέψω. Δεν το έχει ανάγκη. Θα του πω να συνεχίσει. Να προχωρήσει. Και να μου κρατήσει μια θέση στα μεγάλα, στα σπουδαία, στα υπέροχα που η ζωή του επιφυλάσσει.

Υ.Γ. Αυτή την ανάρτηση του την χρωστούσα. Όπως και έναν καφέ. Ευχαριστώ που βρήκες το τραγούδι που έψαχνα! Ευχαριστώ και την Alma Libre που μου το έστειλε σε mp3 για να το βάλω στο ipod μου και να το ακούω στο tube!

Μουσικοί προβληματισμοί

Το πιο διασκεδαστικό πράγμα στον κόσμο έχω αρχίσει και πιστεύω πως είναι να ακούς σαχλοσταθμούς στο ραδιόφωνο! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα. Δεν υπάρχει πιο αστείο. Εντάξει υπάρχει…αλλά χάρη του πόστ…έστω ότι δεν υπάρχει! Αυτοί οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που τα ξέρουν όλα, που τα σφάζουν όλα, που τα μαχαιρώνουν όλα, που μιλάνε ακατάπαυστα, τσιρίζοντας μέσα στο μικρόφωνο. Αυτά τα καψουροτράγουδα που είναι σκέτος πόνος…με απίστευτες ατάκες του στυλ...θα πω τραγούδι στη βροχή να μην φανεί το δάκρυ…και λοιπά μελοδραματικά είναι απλά απόλαυση!

Αλλά το πιο κορυφαίο το άκουσα προχτές οδηγώντας. Λέει μελιστάλαχτα η ραδιοφωνική παραγωγός. Και τώρα θα ακούσουμε ένα τραγούδι από τα κόκκινα χαλιά. Κι εκεί η Cindy έσκασε στα γέλια. Εντάξει…έψαξαν πολύ για να βρουν το όνομα του συγκροτήματος;; Μόνο εμένα με παραπέμπει στα ξύλινα σπαθιά; Και πάλι καλά που διάλεξαν για χρώμα το κόκκινο…γιατί υπάρχουν τα κίτρινα ποδήλατα και οι μπλε!!!
Αλλά το τραγικό δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι ότι το τραγούδι θυμίζει ονιράμα κάργα. Ο τραγουδιστής τους στο videoclip φορά γιλεκάκι…όπως ο ονιράμα της Σίσσυς και κόκκινα σταράκια. Ο ονιράμα της Σίσσυς (Χρηστίδου) φοράει πράσινα γενικά για να ξέρεις. Γι αυτό! Τόση αντιγραφή πια;
Να λατρεμένε αναγνώστη…δες και μόνος σου για να μην με λες κακιά. (Όχι ότι δεν είμαι!!)



Μετά από τόση κουλτούρα…άλλαξα σε κάτι πιο ποιοτικό και άκουσα το καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα. Κλαίω…κλαίω που έτρεχα στις συναυλίες του στην εφηβεία μου. Το τραγούδι λέγεται «Χωρίς κανένα φίλο» και είναι αυτό που λέμε…τον έχει βάλει η σκρόφα στο βρακί της!! Τόσο μαλακοπίτουρας κι αυτός. Στο μισό τραγούδι πονάει που δεν έχει φίλους και στο άλλο μισό που δεν έχει κι εκείνη. Ότι ξέκοψε από τους φίλους του για πάρτη της και μόνο τον καθιστά κατάπτυστο! Όχι, για να μην με ξαναπείς κακιά…πάρε ρεφραίν!

Χωρίς κανέναν φίλο
το χορό ανοίγω μόνος μου
Χωρίς εσένα τώρα
περπατώ στη μπόρα μόνος μου
Χωρίς κανέναν φίλο
το χορό μου κλείνω μόνος μου
Χωρίς εσένα αντέχω
τη ζωή ξοδεύω μόνος μου.



Αλλά όλα αυτά λατρεμένε αναγνώστη που έχεις κλασική παιδεία και καλλιέργεια ήταν ο πρόλογος! Κάνω επίκληση στο συναίσθημά σου…πέφτω στην ανάγκη σου…με μαλαγανιά σε πλευρίζω…ξέρω ότι έχεις ένα Α επίπεδο για να με διαβάζεις…Θέλω να μου πεις…ποιο είναι το τραγούδι που παίζεται συνέχεια στον Δίεση αυτό τον καιρό. Είναι Ιταλικό ή Ισπανικό…τις ξένες γλώσσες μου μέσα…το λέει γυναίκα…είναι υπέροχο και δεν έχω καμία άλλη πληροφορία να σου δώσω. Αλλά είσαι τσακάλι…είσαι η τελευταία μου ελπίδα…είσαι γατόνι και θα το ξέρεις πάω στοίχημα! Κι εγώ θα σε κάνω ποστ!! Έλα, εδώ το έχεις…σε βλέπω!!!

Καλό Σαββατοκύριακο αγάπες!!
Πάρτε δώρο…ένα από τα αγαπημένα μου…για το δρόμο!

Αλητεία...με άδεια

Όταν πέρυσι τέλειωνα το Πολυτεχνείο τρέχοντας…με διπλωματικές…με εξήντα φεύγα μαθήματα στην πλάτη - τον ακριβή αριθμό των οποίων ακόμα και σήμερα αρνούμαι να συγκρατήσω – με δεκαπέντε περίπου εξεταστικές…ας μην μετρήσω ώρες, μέρες, ξενύχτια, είχα να ζήσω και την παρωδία της εξέτασης για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος. Όπως όλοι φυσικά.

Θυμάμαι τον καυγά που είχα κάνει στη γραμματεία της Σχολής για να μου δώσουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Καλά όλη η Σχολή το θυμάται, εγώ θα το ξεχναγα; Θυμάμαι τις φωνές, τα νεύρα, το θράσος της τύπισσας που μου έλεγε ότι φεύγει διακοπές σε μια εβδομάδα και δεν μπορεί να μου τα εκτυπώσει (!!!). Θυμάμαι πως επειδή εγώ δεν είχα τις πλάτες καμίας παράταξης έφτασα στον πρόεδρο για να βρω το δίκιο μου…και το βρήκα. Αν δεν το έβρισκα θα πήγαινα και στον πρύτανη…με την φόρα που είχα πάρει.

Κι έτσι βρέθηκα τέλη Αυγούστου μπροστά από μια τριμελή επιτροπή…με εξηντάρηδες μηχανικούς, υπαλλήλους να πρωταγωνιστώ στο θέατρο του παραλόγου. Αυτοί να ρωτάνε…τα άσχετα…εγώ να απαντώ…και οι τέσσερις μαζί να συμφωνούμε πως διαφωνούμε και να λήγει το θέμα εκεί.

Σήμερα μαθαίνω πως οι εξετάσεις αυτές από προφορικές θα γίνουν γραπτές. Πολύ καλό θα πει κάποιος. Θα πάνε σπίτι οι εξηντάρηδες εξεταστές που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Πολύ κακό θα πω εγώ. Πολύ άδικο. Πολύ χυδαίο. Πολύ νταβατζιλίκι μάγκες του ΤΕΕ είναι αυτό. Γιατί μετά από πέντε χρόνια στο Πολυτεχνείο…μετά από εξήντα φεύγα μαθήματα στην πλάτη…οι γραπτές εξετάσεις για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Θα συνεχίσουν να αποτελούν αλισβερίσι μεταξύ πολιτικόπατέρων και μη που έχουν έναν γνωστό στην επιτροπή που θα του μιλήσουν…και θα δούμε τι θα γίνει. Θα συνεχίσουν να είναι εικονικές και για τα μάτια του κόσμου όπως είναι στην Νομική όπου παρότι το γραπτό υπάρχει…δεν έχουμε δει και κανέναν να κόβεται. Θα είναι μια ακόμα αφορμή μάταιη.

Και το χειρότερο δεν είναι ότι θα θεσπιστούν γραπτές εξετάσεις. Το χειρότερο είναι ότι εμείς που έχουμε βγει λίγο πιο έξω από το Λιανοκλάδι…έχουμε δει πως εδώ στην Αγγλία, Μηχανικός θεωρείται όποιος ξέρει χωρίς πτυχίο σε κορνίζα στον τοίχο. Αν ξέρει. Αν δεν ξέρει…σπίτι του. Στη Γερμανία οι Μηχανικοί και οι Μηχανικοί ΤΕ ανήκουν στο ίδιο επιμελητήριο. Όσο για την Ιαπωνία…θα σας απογοητεύσω και δεν το θέλω. Οι υπομηχανικοί υπογράφουν μέχρι ουρανοξύστη.

Όχι καρδιές μου. Δεν θα σας πω εγώ να τα κάνουμε σάλα τραπεζαρία όλα. Έχω πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, για το γνωστικό μου αντικείμενο και για το Πολυτεχνείο που τέλειωσα. Θα σας πω…να ρίξουμε μια ματιά προς τα έξω. Να κοιτάξουμε τι γίνεται αλλού, να προβληματιστούμε και σε ένα βαθμό να συνετιστούμε. Γιατί θα έρθει κάποια μέρα η Ευρώπη…μέλη της οποίας είμαστε και θα βάλει την τάξη που η ελληνική πολιτεία αδυνατεί να κάνει. Η για να είμαστε πιο ακριβείς…θα τα κάνει σάλα τραπεζαρία όλα και την πόρτα του σαλονιού θα την έχουμε ανοίξει εμείς, με ή χωρίς άδεια ασκήσεως επαγγέλματος...

Υ.Γ. Περισσότερες λεπτομέρειες για τις γραπτές εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος των Μηχανικών…εδώ…στην 5η σελίδα.

Η φήμες λένε…η Cindy επιβεβαιώνει.

Η αλλιώς…σε τρίτο ενικό πρόσωπο.

Όταν η Cindy συνάντησε τα blogs ήταν καλοκαίρι του 2007. Το έφερε από εδώ, το σκέφτηκε από εκεί και όπως κάθε απόφαση στη ζωή της το αποφάσισε μέσα σε λίγα λεπτά, με άγνοια κινδύνου. Θα το έκανε.

Όταν η Cindy αποφάσισε να κλείσει το blog σχεδόν δύο χρόνια μετά βρήκε τη google απέναντί της. Σαν να την έλεγε…μην το κάνεις. Βρήκε και πολλούς άλλους βέβαια. Με μάιλς, με τηλέφωνα, με κατ’ ιδίαν παραινέσεις. Μην το κάνεις. Όπως πάντα όμως…ο αυθορμητισμός της…εκείνος ο αυθορμητισμός που τσακίζει κόκαλα είχε ήδη κάνει τη ζημιά. Έψαξε τα εργαλεία ένα ένα…και φυσικά δεν βρήκε αυτό που έψαχνε. Ακόμα και τώρα όμως δεν ξέρει ούτε η ίδια τι έψαχνε. Ο θυμός παρέα με τον αυθορμητισμό και τα γονίδια του μοναχοπαιδιού που κουβαλάει…δεν άφησαν και πολλά περιθώρια. Το έκρυψε. Μετά το έκλεισε. Πάλι καλά που δεν το διέγραψε.

Η Κατερίνα την αποκαλεί ακόμα παιδί. Ίσως και να έχει δίκιο η Σμυρνιά. Γιατί σαν παιδί είπε πως τη μάλωσαν. Την έβρισαν. Ε και; Τη ρώτησε η Σμυρνιά με εκείνη την αθωότητα που κρύβει από πίσω της πολύ καλά την κατανόηση. Ε ναι της απάντησε η Cindy.

Μόνο που η Cindy ξέχασε πως και στη ζωή της το ίδιο συμβαίνει. Πως η προσωπική της πορεία είναι χαραγμένη με αυτόν τον τρόπο και με αυτά τα ιδανικά. Πως πολλοί την κορόιδεψαν τότε…στο χωριό του Πολυτεχνείου…που δεν κυνηγούσε τους βαθμούς μέσα από τις κομματικές παρατάξεις. Πολλοί ξενίστηκαν για την υποτροφία που πήρε πριν από λίγες μέρες χωρίς να έχει χτυπήσει την πόρτα κανενός καθηγητή. Ακόμα και στη γενική συνέλευση…ξενίστηκαν με την επιλογή της και τον τομέα που ακολούθησε. Κανείς δεν είδε το αυτονόητο. Πως η Cindy δεν είναι μόνο αυθόρμητη. Μελετά με πολύ προσοχή το κάθε βήμα κι ας φαίνεται μετέωρο. Κάνει τις επιλογές της και πληρώνει το τίμημα.

Πολλοί την κορόιδεψαν και τότε…που αποφάσισε να φύγει έξω. Μα εδώ υπάρχουν τόσα μεταπτυχιακά. Θα βρεθεί και κανείς γνωστός…θα σε σπρώξει…ξέρεις τώρα πως γίνονται αυτά. Παγκόσμια πατέντα…στο μεταπτυχιακό να υπάρχουν 21 επιλαχόντες. Ο 21ος…πολύ καλό παιδί, αστέρι, με πολύ καλές γνωριμίες. Φίλος μας. Η Cindy γέλασε. Έκανε όλες τις αιτήσεις μόνη της, με το ονοματάκι της και με τους βαθμούς της βρέθηκε σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και κουνά το μαντήλι σε εκείνους που πίστευαν πως τα λίγα είναι βολικά.

Πολλοί απόρησαν που ασχολείται με δημοσιεύσεις και χαζοpapers. Μα γιατί; Κανείς δεν σκέφτηκε πως αυτό την γεμίζει.

Έτσι ήταν και είναι η Cindy. Τα λάθη της είναι αυτή. Το μεγάλο της κουσούρι είναι πως θα μείνει αθεράπευτα παιδί. Πως είναι αυτό που πάντα ήθελε να γίνει. Και πως είναι πια πολύ μεγάλη για να αλλάξει ή να κρυφτεί πίσω από τις μαξιλάρες ενός καναπέ….μέσα σε ένα κλειδωμένο σαλονάκι.

Υ.Γ. Ένα μεγάλο συγγνώμη…σε αυτούς που ταλαιπώρησα αυτές τις μέρες. Είχατε δίκιο. Αυτό το blog, αυτός ο καναπές…δεν είναι μόνο δικός μου και δεν είχα αυτό το δικαίωμα.

Σε εκείνον που τη χρωστούσα...

Συνήθως εκείνη είναι η Στάρ. Η φίρμα και το πρώτο όνομα σε όλα. Έχει πάντα τον έλεγχο, ξέρει τα πάντα με λεπτομέρειες και έχει μνήμη που τσακίζει. Εκείνος πάλι όχι. Εκείνος παίζει τον δεύτερο ρόλο, εσκεμμένα. Εν γνώσει του και πολύ καλά σχεδιασμένα. Ένα βήμα πίσω στα μικρά. Πολλά βήματα μπροστά στα σημαντικά.

Και σαν γνήσιο αρσενικό, άντρας και μεγαλύτερος τα έχει καταφέρει πολύ καλά. Να βάλει τον πήχη ψηλά, να κάνει αυτή τη σχέση να διαρκεί χρόνια, να επηρεάζει, να κατευθύνει και να κινεί τα νήματα αθόρυβα προς την κατεύθυνση που αυτός πάντα θέλει.
Κάθε κίνησή του στα σημαντικά μου το θυμίζει.

Τότε από την πρώτη μέρα στον παιδικό που η πριγκηπέσα του στους ώμους και με τα χεράκια μέσα από το πουκάμισο για να μην κρυώνει, γκρίνιαζε για το πρωινό ξύπνημα, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της, έδερνε άμα λάχαινε και δεν φορούσε ποτέ παντελόνια.

Τότε στην εφηβεία που η επανάσταση και το φευγιό από το σπίτι…έφτασε μόλις μέχρι το περίπτερο. Γιατί εκείνος σιγά μην και δεν την προλάβαινε. Αν της πήγαινε κόντρα θα την έχανε. Το ήξερε. Υπέγραψε την υπεύθυνη δήλωση για την πενθήμερη με μισή καρδιά, αλλά μόλις η μικρή αρρώστησε έπιασε τον Θεό από το πόδι για να ανέβει και να την πάρει πίσω.

Τότε στη συμπλήρωση του μηχανογραφικού. Σιγά μην δεν γίνει η μικρή Μηχανικός. Εκ των υστέρων είχε δίκιο. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε γιατί οι σπουδές της πήγαν γάντι. Αυτή όμως τότε δεν το ήξερε και όπως πάντα τον ταλαιπώρησε. Ένα πακέτο τσιγάρα εκείνο το πρωινό μέχρι η μικρή να το καταθέσει το ρημάδι…αμάν ρε παιδί μου…μετά τις 11 τα δέχονται τα δικαιολογητικά κι αυτοί. Για να τον τιμωρήσει εκείνο το πρωινό του είπε πως έκανε τρύπα στον αφαλό. Ψέματα. Η επανάσταση περιορίστηκε στα αυτιά. Χρόνια μετά…αυτή η παιδική αρρώστια δεν λέει να γιάνει. Σήμερα τον απειλεί πως το ενθύμιο από το μεταπτυχιακό θα είναι ένα τατουάζ από το λατρεμένο Camden. Καθόλου ψέματα.

Χτες ήταν άλλη μια ξεχωριστή μέρα για κείνον. Κι εκείνη…η μικρή…η πριγκηπέσα ντε…δεν κατάφερε να κρύψει το αυτονόητο. Πως η σχέση αυτή είναι όλη της η ζωή. Της έχει χαράξει πορεία. Και της έχει αποδείξει πως αρσενικά υπάρχουν πολλά. Άντρες λίγοι. Τουλάχιστον ένας είναι αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της. Μέχρι τα μπούνια.

Εξεταστικής...το ανάγνωσμα

Για πότε πέρασε η προηγούμενη εξεταστική…θα σε γελάσω και δεν το θέλω. Για πότε έφτασε αυτή…θα αγχωθώ και δεν πρέπει. Δυστυχώς καθόλου σασπένς στο Αγγλικό πανεπιστήμιο. Στο ελληνικό…μια αγωνία, ένα τυχερό σε μορφή κατάληψης, μια ψιλοαπεργία... ένα λουκέτο για καμιά εβδομάδα το ζούσες. Εδώ όλα προκαθορισμένα από την αρχή. Τι βαρετοί άνθρωποι. Πως νιώθουνε παράφορα, πως ζούνε έτσι αδιάφορα; Ενώ στην Ελλάδα…κυριλέ. Ξεκινούσε το εξάμηνο Μάρτιο. Τέλεια. Χώριζες με τον Θανάση. Καθόλου τέλεια. Το ελληνικό πανεπιστήμιο το σεβόταν αυτό. Σου έδινε χώρο και χρόνο για να πέσεις σε κατάθλιψη, να στεναχωρηθείς, να το ξεπεράσεις, να βρεις άλλον και να σου μείνουν και τσίμα τσίμα μερούλες για να ψιλοπασαλείψεις την ύλη…Ιούλιο πια. Κι αν ο Θωμάς…ο καινούργιος ντε…είχε σπίτι στο Ξυλόκαστρο…δεν πειράζει. Η εξεταστική του Σεπτέμβρη να είναι καλά.

Εδώ αυτές οι πολυτέλειες δεν υπάρχουν. Άμα χωρίσεις τον Θανάση και πριν βρεις τον Θωμά θα πρέπει να φορτωθείς και το διάβασμα, την εξεταστική, τις παραδόσεις και το υπόλοιπο Ελληναριό που ακόμα κι αν δεν τους μιλάς…σου κλέβει το θέμα της εργασίας.

Και ενώ στην Ελλάδα το ζήτημα άγχος δεν το βίωνες στα φοιτητικά χρόνια εδώ το ζεις στο πετσί σου. Γιατί στην Ελλάδα αν διάβαζες ήσουν μειοψηφία. Και αν έδινες και δύσκολο μάθημα…ε όλο και κάποιος παραμονή θα σε έπαιρνε να σε ρωτήσει την ύλη γιατί δεν την είχε. Να σε ρωτήσει ποιο βιβλίο κάνουμε γιατί δεν το πήρε ποτέ…αλλά έχει έναν γνωστό φίλο στις εστίες που έχει την προηγούμενη έκδοση…δεν βαριέσαι μια χαρά ήταν κι εκείνη...και μπορεί να του το δανείσει 10 ώρες πριν γράψει. Όλο και κάποιος θα σε έπαιρνε να σε ρωτήσει ακόμα και τι μάθημα δίνουμε αύριο…γιατί κάπου είχε βάλει η μαμά του το πρόγραμμα. Ακόμα και εκείνα τα τίμια λίγα λεπτά πριν γράψεις που όσο να πεις…μπορεί να ψιλοαγχωθείς…όλο και κάποιος με αυτοπεποίθηση που σκοτώνει θα ερχόταν να σου πει πως διάβασε μόνο τα παλιά θέματα και είναι σίγουρος ότι θα περάσει…ενώ εσύ ξέρεις ότι ο καθηγητής άλλαξε…και τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Όλοι αυτοί αγχωλυτικά δρούσαν πάνω σου. Και πιο πολύ από όλους εκείνος ο κούκλος συμφοιτητής που πάντα σε φλέρταρε αλλά εσύ μόνο σημειώσεις του έδινες.

Εδώ όλοι έχουν γεννηθεί για να σε αγχώνουν. Οι Έλληνες έχουν γεννηθεί και για να σε εκνευρίζουν. Όλοι διαβάζουν συνέχεια. Αποκορύφωμα ένας Αιγύπτιος που προχτές με δύο βαλίτσες μας χαιρέτησε. Μετακόμισε στη βιβλιοθήκη για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Στη μια βαλίτσα είχε τα βιβλία του και στην άλλη τα ρούχα του. Θα κοιμόταν στο hostel απέναντι από αυτή. Πολύ καλό παιδί. Άφησε το κινητό του μήπως χρειαστούμε κάτι.

Ένας άλλος προχτές…κοιμήθηκε μέσα στη σχολή για να τελειώσει μια εργασία. Τους κοιτώ…για να είμαι ειλικρινής τους παρατηρώ με μια απίστευτη περιέργεια. Σαν να μην τους έχω ξαναδεί ποτέ. Καμιά φορά…φοβάμαι ότι η έκπληξη μου είναι τόσο έντονη που καθρεφτίζεται στο πρόσωπό μου…παρεξηγήσιμα. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Συνεχίζω με τον κλασσικό μου τρόπο…και κατά βάθος ξέρω. Έξι χρόνια…είναι πολλά για να αλλάξεις τώρα. Ειδικά όταν δεν χρειάζεται να φτάνεις στα άκρα για να πετύχεις το αυτονόητο.

έλεος...δεν υπάρχεις!

Δεν υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει και στο λέω λίγες μέρες μόνο μετά από την Ανάσταση. Ε, είναι προφανές. Αν υπήρχε δεν θα παρήγαγε τόσα ελαττωματικά μοντέλα…άντρα! Αφού το βλέπεις…δεν τραβάει στην αγορά. Δεν πουλιέται, δεν υπάρχει ζήτηση, τι εξακολουθείς να το λανσάρεις; Δεν μπορεί. Αν υπήρχε θα τους είχε αποσύρει. Έστω θα είχε κόψει την παραγωγή. Μα αυτοί είναι πολλοί. Είναι παντού.

Είναι Σάββατο βράδυ στο Σόχο. Εγώ με μια φίλη έχουμε βγει για ποτό, μιλάμε, γελάμε και τσουπ…να τραβάμε την προσοχή δύο Ελλήνων. Καλώς τα κορίτσα. Δώσε βάση στο –τσα!! Τι θέλουν τα κορίτσα; Πάλι –τσα, πάλι – τσα. Να κεράσουμε κανέναν καφέ; Ώπα ρε large τύπε. Εμ, θες να ρίξεις γκόμενα, εμ είσαι στο Σόχο που έχει τουλάχιστον 65332 μπαράκια, εμ είναι δέκα το βράδυ. Κι εσύ προτείνεις καφέ; Πως δεν μας είπε να πάμε για υποβρύχιο βανίλια…Απορώ!

Είναι σε μια πολυπολιτισμική παρέα. Όλες οι φυλές του Ισραήλ και ο Έλληνας κάγκουρας μαζί. Δεν φταίει κανείς. Εγώ φταίω που του μίλησα. Αυτός για κάποιον ανεξήγητο λόγο νόμιζε ότι είναι ωραίος. Δεν ξέρω γιατί. Δεν μπόρεσα να βρω καμία απόδειξη για να επιβεβαιώσω την αυτοπεποίθησή του. Αυτός βέβαια νόμιζε ότι είναι ο Απόλλωνας οπότε εμάς λόγος δεν μας έπεφτε. Κάποια στιγμή είναι μια Αγγλίδα που τον κοίταζε….εντάξει τον έτρωγε με τα μάτια. Και εκεί…πίνοντας και χαριτολογώντας του λέω στα ελληνικά…καλέ αυτή σε κοιτάει! Τόσο εντύπωση μου είχε κάνει. Και τι γυρίζει και μου λέει; «Είναι που έχω ανοιχτό το κουμπί του πουκαμίσου. Αν ανοίξω και το επόμενο θα με γουστάρεις κι εσύ.» Εκείνη την ώρα του είπα απλά πως είναι καραγκιόζης, άρα όχι του γούστου μου. Αλλά μετά σκέφτηκα μια καλύτερη ατάκα. Σιγά ρε Φαίδωνα Γεωργίτση.

Είναι στην εστία της κολλητής μου της Ισπανίδας. Και είναι μεγάλος μαλάκας! Αυτηνής λοιπόν της άρεσε. Αυτουνού επίσης. Αλλά είχε το σύνδρομο του Αποστολάκη από τον παιδικό. «Μαιρούλα, μην πας πίσω από το κουκλοθέατρο…εκεί υπάρχει ένας λύκος με πράσινα αυτιά. Κάτσε εδώ κοντά μου. Και δείξε μου και το βρακάκι σου» Ο τύπος ήταν τόσο βλάκας που έλεγε στην κοπέλα ότι η Ελλάδα είναι πολύ επικίνδυνο μέρος για να ζήσεις και να κυκλοφορήσεις. Υπάρχει μαφία, νονοί της νύχτας και κοπέλα μόνη της σε ταξί το βράδυ δεν μπαίνει. Έρχεται η Ισπανίδα λοιπόν με τρόμο και μου τα λέει την επομένη, σκάω εγώ στα γέλια και της λέω…την επόμενη φορά θα του πεις ότι είναι μαλάκας. Εντάξει; Εντάξει. Ξανάρχεται μετά από λίγες μέρες και μου λέει πως της τα ξανάπε. Και τι του είπες την ρώτησα. Όχι, αυτό που μου είπες μου απάντησε. Αυτό το είχα ξεχάσει. Του είπα εκείνο που μου είχες μάθει την προηγούμενη εβδομάδα…εκείνο…το «έλεος, δεν υπάρχεις»!!

Και μετά από όλα αυτά…λέω ότι ο Σωτηράκης μου στο νηπιαγωγείο ήταν πολύ πιο άντρας από όλους αυτούς. Γιατί όταν του είχα πει εκείνο το πρωινό στις κούνιες…πως θέλω να χωρίσουμε και να μην χορέψουμε τα λιονταράκια την τελευταία μέρα του παιδικού, εκείνος μου γύρισε ένα σκαμπίλι που είχα να το θυμάμαι χρόνια. Βέβαια ούτε αυτή η μέθοδος πέτυχε γιατί εγώ δεν ξαναγύρισα στην αγκαλιά του, δεν ξαναπήρα σοκολατάκια από αυτόν, δεν ξαναπήγα να παίξω μαζί του το γιατρό και ντύθηκα και χορεύτρια την τελευταία μέρα του σχολείο. Είχα χορέψει μάλιστα λαμπάντα. Όχι, παίζουμε.

Καλή Ανάσταση!

Εβδομάδα των παθών αυτή. Και των λαθών. Της σταύρωσης. Της Ανάστασης που δεν ήρθε. Της αγάπης που άργησε μια μέρα. Του νταλκά, της μικροκαψούρας, του μεγάλου έρωτα που δεν φορά νυφικό και μιας αγάπης για το καλοκαίρι.

Και μην ακούτε τις φήμες. Ο Ιούδας…δεν φιλούσε υπέροχα. Η ηρωίδα απλά έπεσε με τα μούτρα. Μια εικόνα ερωτευόμαστε. Κι αυτή πίστεψε στην εικόνα του. Καλά να πάθει…αν και εδώ που τα λέμε…ολόκληρος Ιησούς την πάτησε. Μια κοινή θνητή που ήθελε διακαώς να ερωτευτεί θα γλίτωνε;

Και για την Κασσιανή δεν είμαι πολύ σίγουρη. «Πονάω…αλλά μ’ αρέσει, το κάνω για τη μέση» μου θυμίζει. Άσε που δεν είναι και η πρώτη φίρμα στην εβδομάδα των Παθών. Από τους πρώτους βγαίνει στη σκηνή. Σαν τα μικρά ονόματα στα μπουζουξίδικα που ανοίγουν το πρόγραμμα. Σαν τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Ψαράδες…αλλά καλά παιδιά. Τι να τους κάνεις;

Η Μαγδαληνή μου αρέσει εμένα. Κούκλα. Αφέντη τον είχε δεν το συζητάμε. Όλα τα χατίρια του έκανε σου λέει. Οι φήμες…θα μείνουν πάντα φήμες. Να συντηρούν το μύθο και να επιβεβαιώνουν τα ανεπιβεβαίωτα. Εξάλλου, εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος… κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά.

Για τον Πόντιο Πιλάτο δεν θα μιλήσουμε. Φταίει που είναι ο μοναδικός χέστης που έχει μείνει με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία…E δεν θα τον τιμήσουμε και αυτόν.

Για τον Ευαγγελιστή Ιωάννη δεν έχω να πω κάτι. Πήγε στην Πάτμο και την έκανε ταράτσα. Αν είχα το χρόνο του θα έκανα blogging. Πολλά χρόνια μετά…ένας άλλος Αρχιμανδρίτης τον αντέγραψε και πήγε στο νησί για να ξεχάσει το πάθος του για κείνη. Έγραψε μάλιστα βιβλίο και της το αφιέρωσε. Ο πατέρας Ιωάννης αν θυμάμαι καλά. Στο Άγγιγμα Ψυχής του Μανουσάκη. Ντροπή μου. Το ξέρω.

Καλή Ανάσταση συντρόφια. Αν πιστεύετε. Αν δεν πιστεύετε...και πάλι φίλοι.

Εδώ είμαι

Κάποια στιγμή ναι. Αλλά όχι τώρα, όχι σήμερα. Σήμερα δεν μπορώ να κάνω μια τυπική, μια γλυκανάλατη ανάρτηση. Ξέρεις…από αυτές που γράφονται στο πόδι, που έχουν κέφι, έξυπνες ατάκες, χιουμοράκι. Η ώρα ακατάλληλη για κατάλληλες εξομολογήσεις. Και πάλι φοβάμαι…πως βγαίνω εκτός θέματος, σε ένα θέμα που θα μπορούσε να μου προσφέρει τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή βαθμό πάνω από τη βάση.

Ούτε έναν ταξιδιωτικό οδηγό για το Βερολίνο μπορώ να γράψω. Γιατί αν πας θα έχεις οδηγό μαζί σου. Τσάμπα θα τον κουβαλάς. Στο λέω εγώ. Γιατί τελικά θα κάνεις όλα όσα η πόλη σε προστάζει. Αυτή, σαν γυναίκα έμπειρη θα σε πιάσει από το χέρι και θα σου ψιθυρίσει την ιστορία της. Τόσα ταξίδια…τόσα χρόνια…μεγάλες αγάπες όλα. Αλλά αυτό μοναδικό.

Φταίει που περπάτησα εκεί που ένας τουρίστας δεν φτάνει. Που κινήθηκα νύχτα και μέρα σε άλλους ρυθμούς. Σε καθωσπρέπει χώρους και δρόμους, σε underground μπαράκια, σε μουσεία, σε μπυραρίες, σε γραφικά καφέ.

Σε έναν χώρο κατάληψης. Εκεί που οι καλλιτέχνες έχουν στήσει τη δική τους ζωή, έχουν δημιουργήσει το δικό τους χώρο και πουλάνε τα έργα τους. Στην αρχή μπήκα με πολύ φόβο. Μετά ο φόβος έγινε περιέργεια όπως πάντα. Και τελικά ξεθάρρεψα. Ναι, δεν σεβάστηκα το χώρο. Τράβηξα φωτογραφίες. Περπάτησα και με την περιέργεια ενός παιδιού περιπλανήθηκα μέσα στο οίκημα. Χαμογέλασα, είδα έναν τύπο επί το έργω και ζήλεψα. Αν κάποια στιγμή εξαφανιστώ…κάπου εκεί θα καταλήξω. Μια σταχτοπούτα στην κατάληψη. Δεν είναι καθόλου κακό.

Μύρισα την ιστορία της πόλης. Αυτήν που κανένα βιβλίο Ιστορίας δεν τολμά να ακουμπήσει. Σε ένα τείχος που επιμελώς έχει αφεθεί να θυμίζει αυτά που κανείς δεν τολμά να ξεστομίσει. Μπορείς να γράψεις, να χαράξεις, να αφήσεις το αποτύπωμα σου πάνω του, όπως έκανε και αυτό στην πόλη. Διάσπαρτα θα δεις σταυρούς από θύματα του Ανατολικού Βερολίνου που ζήλεψαν το όνειρο του Δυτικού. Πόσο κοστίζουν τα όνειρα μαμά; Και πόσο τα πουλά η ιστορία; Πάνε χρόνια που άλλαξαν τα βιβλία της δικιάς μας Ιστορίας. Εκείνα που έλεγαν ότι οι κακοί Τούρκοι σκότωσαν τους καλούς Έλληνες στο Αφιόν Καραχισάρ. Ο παππούς μου είχε πολεμήσει εκεί. Κάποια στιγμή και εκεί…θα πάψει να είναι ιστορία…μια λίστα με ονόματα και τρόπους διαφυγής. Γιατί την ιστορία την γράφουν οι λαοί και όχι τα επιχορηγούμενα…από κάποιους, μουσεία. Με είσοδο 10 ευρώ και μια πρέζα ηρωισμό. Ποτέ η αλήθεια δεν υπήρξε ολόκληρη…σε μονόπλευρο ρυθμό. Και αυτό το έχει υποστηρίξει ο έρωτας, το έχει αποδείξει η ιστορία και το έχουν κουβαλήσει πολλοί μέσα τους.

Είδα τις πανέμορφες πόρνες να κάνουν πιάτσα σε έναν από τους πιο γνωστούς δρόμους της πόλης. Κούκλες και επιτηδευμένα κακόγουστες, γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι εξώφυλλα αν δεν φορούσαν διχτυωτά καλσόν και λαμέ κιτσάτες μπότες.

Και πήρα αποφάσεις στον 17ο όροφο ενός υπέροχου μπαρ με θέα ολόκληρο το φωτισμένο Βερολίνο. Αυτή η πόλη μου πάει πολύ. Και τώρα ξέρω. Ξέρω ότι εκεί κάπου γύρω από τον Σπρέε μπορώ να τριγυρίσω και να χαθώ.

Μ' ακους;

Και να που γύρισε ο τροχός και τα πράγματα γίνονται αλλιώς. Και βγήκε η τελευταία δημοσκόπηση και δίνει προβάδισμα 5% στο ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, μπρος στο φανάρι, 100 μέτρα πιο κάτω από το περίπτερο, ναι, μετά το Φαρμακείο της Σόνιας…στο βάθος η εξουσία.

Όχι αγάπη μου. Δεν θα κάτσω να κάνω εγώ μακροσκελείς πολιτικές αναλύσεις. Δεν θέλω να σε τρομάξω. Μακριά από μας αυτά. Εγώ απλά σαν μέσος τηλεθεατής, ψηφοφόρος και Έλληνας σκέφτομαι αν καλά έκανα που έφτιαξα τα χαρτιά μου για να ψηφίσω στο Λονδίνο ευρωεκλογές ή θα πρέπει να κλείσω εισιτήριο για κάτω. Κι όχι τίποτα άλλο. Ούτε καν δεν τα υπέβαλλα εγώ. Σε φίλους τα φόρτωσα. Η αυτού μεγαλειότης…δεν πρόλαβα. Λιγότερα αντίτυπα από το κανονικό τύπωσα, τελευταία στιγμή τα έδωσα, ούτε σε μια πορεία για τους G20 δεν κατέβηκα…μην το συζητάς.

Ένας τριτοδεύτερος Υπουργός Ναυτιλίας θα το αποφασίσει αυτό. Χαλάλι του. Ολόκληρο διαμέρισμα, διαμπερές, τα υπνοδωμάτια βλέπουν λέει ανατολή, η αποθήκη 12 τετραγωνικά, το τζάκι προκατασκευασμένο αλλά τραβάει πολύ καλά. Με μπάρμπεκιου στην ταράτσα! Και οι πλάκες…Καρύστου! Λίγα τα έχεις;
Εγώ το έχω πολύ. Και το ΠΑΣΟΚ επίσης. Κι εκεί που όλοι το είχαν για ξοφλημένο πήρε την πάνω βόλτα. Θα την έπαιρνε κάποτε. Κάποιοι δεν το πίστευαν.

Ήταν αυτοί που έδωσαν 18% στον Συριζα πολύ πλασματικό, πολύ τεχνητό. Πάσόκους να έβλεπε το μάτι σου πέρυσι στο συνέδριο του Συριζα στον Πειραιά. Λαϊκο προσκύνημα. Κάτι γνωστούς από το χωριό πετύχαμε, από τη γειτονιά, από την τοπική της περιοχής…όλοι στο συνέδριο. Να δουν και να φιλήσουν. Να προσκυνήσουν. Μερικοί πήγαιναν και στο ματς του Ολυμπιακού. Εντάξει, ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Μα ο Μακρυγιάννης το είχε πει. Ο θεός πάντα μας ήθελε πολλά ολίγους…εμάς τους Έλληνες μα δεν έχει σημασία.

Ήταν αυτοί που παπαγάλιζαν και αναμασούσαν τις παιδικές ατάκες για αντιπολίτευση…ως αντιβίωση. Να μπει το Δημόσιο με κάποιο τρόπο στην Ολυμπιακή. Χαίρω πολύ. Αύριο που ο Βγενόπουλος θα τη βάλει στο Χρηματιστήριο…και θα την μετοχοποιήσει…εσείς ως κράτος πηγαίνετε να αγοράσετε ένα ποσοστό.

Ήταν αυτοί που δυσκολευτήκαν να παρακολουθήσουν τις δηλώσεις του Παπανδρέου γιατί ήταν στα Αγγλικά. Και είπαν…πως είπε πως θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες. Δεν το είπε. Τα σπαστά Αγγλικά του Στρατηγάκη…που μιλάμε εκεί έξω…μου επέτρεψαν να καταλάβω κάτι λίγα…διαφορετικά από αυτά που κάποιοι του κινήματος υποστήριξαν με πάθος εδώ.

Ήταν αυτοί που με χέρια λιγδωμένα από τις χειραψίες, με παλάμες γεμάτες μικρόβια από τις χαιρετούρες συνέχιζαν να θυμίζουν το παλιό ΠΑΣΟΚ. Εκείνο που ο κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει. Για να μπορέσει να ξαναψηφίσει.

Ήταν αυτοί και πολλοί άλλοι. Μικρά καθαρματάκια, τεράστια λαμόγια, όλα αποστήματα ενός σάπιου συστήματος που έχει απλώσει τα δίχτυα του στα σχολεία, στα νοσοκομεία, ακόμα και στο δρόμο. Το 80% των ταξιτζήδων είναι παράνομοι. Το ξερες; Εγώ τόσες μέρες που κυκλοφορώ εδώ στην Αθήνα κάτι είχα υποπτευτεί. Άσχετο; Κάθε άλλο. Όταν η κοινωνία έχει αυτό το πρόσωπο…στον καθρέφτη η εξουσία αντανακλάται ακριβώς με το ίδιο προσωπείο. Τα ίδια χαρακτηριστικά. Τις ίδιες ξεβαμμένες μπογιές στα μούτρα, την ίδια ασχήμια και βρωμιά.

Αφιερωμένο…στον Γ.Κ. που έχει αποδείξει ότι αφουγκράζεται ακόμα και τις πιο σκληρές αλήθειες.

Μια ανάρτηση...για γερά στομάχια

Η Ε. είναι 10 χρονών. Με μυαλό, χαμογελαστή, έξυπνη λέγανε οι δασκάλες της πέρυσι, που δίνει την δική της μάχη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αφενός γιατί είναι σάπιο, αφετέρου γιατί εκείνη δεν είναι Ελληνίδα.

Κόρη μεταναστών, που δουλεύουν 2 δουλειές ο καθένας, η μικρή κρατά σχεδόν ολόκληρο το απόγευμα το νεογέννητο αδερφάκι της. Ναι, η μαμά της εκτός από ανασφάλιστη δουλεύει και ασαράντιστη.

Η μικρή μέχρι πρότινος δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα. Το σχολείο του Αμαρουσίου ήταν το δεύτερο σπίτι της. Ναι, ήταν τυχερή. Φέτος άλλαξε το σχολείο και η μικρή κάθε μεσημέρι επιστρέφει σπίτι με πόνους στο στομάχι. Όλα της τα άγχη, όλες της τις στεναχώριες, όλο της τον πόνο τον έχει αναγάγει σε κοιλόπονο. Κι ας φταίει η δασκάλα. Μια δασκάλα που φέρεται όχι μόνο απαξιωτικά στο παιδί αλλά και στην μητέρα. Που τονίζει σε κάθε τόνο πως η μικρή έχει πρόβλημα στη γλώσσα και ζητά 25 ευρώ την ώρα σε ιδιαίτερο για να την βοηθήσει. Η δασκάλα που την έχει στο τελευταίο θρανίο ενώ η μητέρα είχε ζητήσει να την φέρει λίγο πιο κοντά για να βλέπει καλύτερα. Η δασκάλα που όταν η μητέρα πήγε να ρωτήσει για την πρόοδο της μικρής…σε μια περίοδο δύσκολη μιας και η μικρή είχε χτυπήσει το πόδι της και η μάνα ήταν ετοιμόγεννη, εκείνη την σνόμπαρε. Δεν έχω τίποτα να σας πω, της έφτυσε στα μούτρα και την άφησε να κατέβει τρεις ορόφους αβοήθητη με την κοιλιά στο στόμα και το παιδί στην αγκαλιά.

Η δασκάλα, που κάποιος της είπε πως το να γίνεις παιδαγωγός αυτόματα σημαίνει πως είσαι και άνθρωπος. Που κάποιοι την έσπρωξαν να ασχοληθεί με παιδικές ψυχές και μυαλουδάκια γιατί αυτή η δουλειά δεν έχει ανεργία και με τα ολοήμερα…προσλαμβάνεσαι αμέσως και κάθεσαι τρεις μήνες σε διακοπές. Η δασκάλα που διδάσκει σε σχολείο της Νέας Ιωνίας και νομίζει ότι κάποια είναι. Εγώ έχω τελειώσει πανεπιστήμιο κουνάει στο δάχτυλο στην μάνα του κοριτσιού.

Εγώ αυτή τη δασκάλα την βλέπω σαν απόστημα. Και δεν έχω χειρότερο από την αδικία. Και δεν ανέχομαι κανένας να πατά παιδικές ψυχές και να ονομάζεται δάσκαλος. Την Δευτέρα θα τα πούμε με τη δασκάλα. Θα βάλω το σοβαρό μου…Μηχανικός…ζω στο Λονδίνο γι αυτό δεν τα έχουμε ξαναπεί…νομίζω πως είστε δημόσιος υπάλληλος κυρία μου οπότε περιοριστείτε στον εκπαιδευτικό σας ρόλο μέσα στην τάξη…γιατί την επόμενη φορά…για 25 ευρώ την ώρα που ζητάτε από μια οικογένεια μεταναστών…εγώ θα φτάσω στο γραφείο εκπαίδευσης. Τόσο γραφικά. Την μαλακισμένη.