Ο Τζόρβας και ο ... "Πατίτσας".

Την ώρα που η χώρα βουλιάζει εμείς παρακολουθούμε αμέριμνοι το Μουντιάλ, φυσώντας βουβουζέλες (τις οποίες αγνοούσα μέχρι χτες) και τρώμε πίτσες από μαγαζιά που δεν κολλάνε ούτε τα μισά ένσημα στους εργαζομένους τους, για υπερωρίες ούτε λόγος. Που αν σου πω πόσο πάιρνω εγώ υπερωρία θα βάλεις τα κλάμματα και το πακέτο χαρτομάντηλα που θα σε φιλέψω – μην με πεις και γύφτισσα – θα με βάλει οικονομικά μέσα.

Τι έλεγα; Α ναι. Καθισμένοι λοιπόν στον καναπέ βουλιάζουμε, κάτι σαν τους επιβάτες του Τιτανικού – Παπακωνσταντίνου, αγάπη μου καλά δεν τα λέω; - σαν εκείνους τους παππούδες μωρέ που σφριχταγκαλιασμένοι περίμεναν το τέλος στην κουκέτα τους. Θυμάσαι;

Έχουμε δρόμο όμως μπροστά μας και η τρανή απόδειξη είναι ότι δεν έχουμε γίνει ακόμα Αργεντινή. Αλλιώς θα είχαμε νικήσει χτες. Όταν θα φτάσουμε στο οικονομικό της χάλι μετά από τον βιασμό του ΔΝΤ θα έχουμε προκριθεί και στο Μουντιάλ – μην σου πω ότι θα το έχουμε κατακτήσει κιόλας – και θα πανηγυρίζουμε ξανά στην Ομόνοια. «Δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ».

Παρεπιπτόντως, τα δωδεκάποντα ανέβηκαν στο κατάστρωμα και τις κουκέτες – όχι του Τιτανικού αυτή τη φορά – αλλά του Αβέρωφ. Υποψιάζομαι ότι είναι παρόμοια δωδεκάποντα που πληγώνουν κάθε χρόνο τα μάρμαρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου…δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις. Αλλά αν σε λένε Πατίτσα όλα συγχωρούνται γιατί ο Θεός σε αδίκησε και σου έδωσε ένα πολύ άθλιο επίθετο. Σου έδωσε πολλά λεφτά αλλά όσα κι αν είναι πάντα θα είσαι ένας…Πατίτσας με παχυλό πορτοφόλι, δηλαδή μια νούλα με πεντοχίλιαρα – πόσα χρόνια έχω να το γράψω αυτό;;

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς λοιπόν όσο αριστερός κι αν το παίζεις, σου δίνω φιλική συμβουλή. Γίνε για λίγο…«Πατίτσας». Αν παντρεύεσαι ακόμα καλύτερα. Εμπρός στον δρόμο που άνοιξε ο Λιάγκας και η Σκορδά. Κάνε κι εσύ λίστα γάμου με αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. Κάτι σαν τον λογαριασμό αλληλεγγής αλλά στο πιο γαμήλιο του φαντάσου. Αν αυτό δεν είναι δείγμα μεγάλου έρωτα, τεράστιας αγάπης τότε τι είναι. Υποκλίνομαι…«Πατίτσα» μου.

Και τώρα που είπα έρωτα, έχεις δει τον Τζόρβα ε; Εγώ δεν τον ήξερα γιατί είναι τερματοφύλακας του πφφφ Παναθηναϊκού αλλά ο μπαμπάς μου λέει ότι οι Παναθηναϊκοί τον εκπαιδεύουν για να τον πάρουμε μετά εμείς, όπως είχε γίνει και με τον Νικοπολίδη. Εξαιρετικό ε;

Τώρα που με διάβασες λατρεία, γύρνα να δεις Μουντιάλ.

Πάνω από 3 λεπτά για εύρεση τίτλου θεωρείται fail!

Είναι σαφές σκέφτηκα από μέσα μου όταν οι τίτλοι τέλους έπεσαν στο Sex & City. Δεν μοιάζουμε σε τίποτα με τις ηρωίδες αυτές. Παγωμένη ούσαν σκεφτόμουν ότι ο θερινός απαιτούσε τουλάχιστον πάπλωμα και το καλοκαίρι είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει έρθει ακόμα από τα μέρη μας. Ο ήλιος έκαιγε στο Άμπου Ντάμπι αλλά στους τιμημένους Αμπελόκηπους δεν την είχε απλά την ψυχρούλα του.

Η Κάρυ φορά τουαλέτα με ουρά σε αρχαιοελληνικό σχέδιο και σκούρο πράσινο χρώμα για να δει τηλεόραση με τον Μεγάλο και όλοι οι έρωτες τελικά πεθαίνουν πάνω από την 52άρα πλάσμα τηλεόραση που ο Mr Big σου αγοράζει για τα γενέθλιά σου. Το νου σου. Φορά το ίδιο φόρεμα σε πορτοκαλί για να πάρει πρωινό σε σουίτα 22.000 ευρώ – μπορεί και δολλαρίων αλλά θα σας γελάσω και δεν το θέλω.

Είναι πια γερασμένη, με οστεώδες πρόσωπο και θυμίζει έντονα ανασφαλή σαρανταπεντάρα που κάνει μπότοξ, βάφεται υπερβολικά και ελπίζει σε ένα θαύμα νεότητας. Έχει τύψεις για ένα φιλί που ανταλλάσει με τον πρώην της την ώρα που από τα μαλλιά της Σαμάνθα κρέμονται καπότες και από τα χείλη της σεξιστικά αστεία για μπαλάκια (όχι του τέννις). Κουβαλά τις τύψεις της νέας γενιάς – αχ του έπιασα το χέρι, πωπω τραγικό να δεις που θα με πει τσούλα – ενώ είναι παιδί της σεξουαλικής απελευθέρωσης των 70’ς . Τι να το κάνεις, όταν ο Μεγάλος βάζει τα παπούτσια πάνω στον καναπέ, διαβάζει εφημερίδα και βαριέται να σε πάει βόλτα. Ακόμα και τα Μάνολο χάνουν τη λάμψη τους, μουχλιάζοντας – καλά λέμε καμιά μαλακία να περνά η ώρα – στο βεστιάριο της Κάρυ. Και πολύ καλά κάνουν. Έχουν σπιταρόνα χλιδάτη – που σαι Χριστόφορε, γλυκε Παπακαλιάτη και γενιά των 700 ευρώ – υπέρδιπλο κρεβάτι και ανταλλάσουν ρόλεξ και τηλεοράσεις στην επέτειό τους. How cute is that? How? How? Καθόλου όμως.

Η Σαρλότ – της οποίας το όνομα ξεχνάω συνέχεια, γιατί άραγε – μπαίνει στην κλιμακτήριο αλλά δεν το λέει. Κουβαλά την υστερία πολλαπλασιασμένη επί τον αριθμό των επεισοδίων της κάθε σεζόν και της ταινίας επί 34. Η καλύτερη ατάκα βγαίνει από τα χείλη της την ώρα που φτιάχνει κέικ γενεθλίων και η κόρη της, της κολλάει σε σχήμα μούτζας τις παλάμες της με συρόπι στη φούστα. «Είναι vintage μπλά μπλά – δεν θυμάμαι τι» Να μια μάνα που φορά vintage φούστα για να φτιάξει κεκάκια την ώρα που η δικιά μου δεν έχει ούτε μια vintage φούστα και δεν έχει φτιάξει ποτέ κέικ.

Φοβάται ότι ο άντρας της θα την απατήσει με την νταντά – πιθανότατα γιατί είναι ακόμα ερωτευμένη μαζί του και δεν βλέπει πόσο χάλια είναι – η οποία μας βγαίνει λεσβία. Και δυστυχώς αυτό δεν είναι καθόλου αληθοφανές, συγγνώμη που το λέω.

Η Μιράντα τείνει να είναι η πιο φυσιολογική και πολύ φοβάμαι ότι κάποια μέρα μπορεί και να της μοιάσω. Τουλάχιστον ο άντρας της την λατρεύει, στα μάτια την κοιτά και ο γιός της θα γίνει τρελό γκομενάκι όταν μεγαλώσει. Plus του ότι έχει κάνει καριέρα. Οκ, σταματώ εδώ.

Η Σαμάνθα είναι μύθος. Δεν υπάρχει. Δεν εχει επινοηθεί καν. Γιατί δεν έχω πετύχει ποτέ γυναίκα που να γνωρίζει μπετατζή και να του απαντά πως η δουλειά του είναι πολλά υποσχόμενη.

Εμείς δεν μοιάζουμε καθόλου με αυτές. Βγαίνουμε, πάμε Μάλαμα, γιορτάζουμε γενέθλια, χωρίζουμε – χωρίζουμε πολύ τελευταία, αναζητούμε το μέλλον σε μεταπτυχιακά, διδακτορικά και αγγελίες για δουλειά, πετυχαίνουμε πρώην, νυν, παρολίγον και ούτε κατά διάνοια γκόμενους στο γκάζι, στην καρύτση, στην πανόρμου, στο θερινό και τρώμε βρώμικο στη Μιχαλακοπούλου σχεδόν μετά από κάθε έξοδο χωρίς τύψεις. Συγγνώμη που στο λέω Κάρυ. Αυτά έχουν τα 25, λεφτά δεν έχουν τα 25 αλλά μην το κάνουμε θέμα!

Οι τρεις πόρνες. Η μόρφωση, η ψευδαίσθηση και η ελπίδα. (Η σειρά τυχαία)

Αυτό το ποστ δεν αφορά κανέναν. Αφορά μόνο εμένα, ορισμένους που βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα και είναι φόρος τιμής στο πρόσωπο και κατ’ επέκταση στον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από «τη Σίντυ» και εδώ και είκοσι χρόνια περιδιαβαίνει τις βαθμίδες της εκπαίδευσης προσπαθώντας να διατηρήσει το αυτονόητο. Αποτελεί πιθανότατα ένα ξέσπασμα, ενός εσωτερικού μονολόγου που τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και εντονότερος χωρίς να παίρνει ουσιαστικές απαντήσεις.

Την πρώτη μέρα που πατησα το πόδι μου εκεί, πάνε πάνω από 7 χρόνια, ο χώρος ήταν γεμάτος από πολύχρωμες, με έμφαση στα χρώματα του μπλέ, του πράσινου και του κόκκινου, αφίσες. Θυμάμαι σαν τώρα ότι φορούσα ροζ μπλούζα και το στενό μου το τζιν. Αυτό που σήμερα μου ξανακάνει, πιθανότατα λόγω άγχους. Τραπεζάκια παντού, πλήθος φοιτητοπατέρων παντού, ανάσα πουθενά. Με αυτή τη βεβαιότητα ότι η εκδούλευση είναι αρχοντιά και προσφέρει ψηφαλάκια υπήρχε λαός που σου έκανε τεμενάδες, έπεφτε στα πόδια σου, προσφερόμενος να σου συμπληρώσει τις αιτήσεις, να σου τάξει σημειώσεις, βοήθεια για την εξεταστική, διευκολύνσεις κάθε είδους, λουξ δωμάτιο στην Αράχωβα και πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια. Η ουσία της πεμπτουσίας.

Τα χρόνια πέρασαν, οι εκδουλεύσεις δεν εξαργυρώθηκαν ποτέ, τα τραπεζάκια εκεί να θυμίζουν έναν ανούσιο συνδικαλισμό, θλιβερό κατάλοιπο κάποιων άλλων εποχών και η ζωή συνεχίστηκε με κομμάτι περισσότερο κόπο παλεύοντας για τα αυτονόητα δίπλα σε στημένες κρίσεις καθηγητών, βρώμικους τοίχους στολισμένους με καλοπληρωμένες αφίσες και πολλές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι με τρόπαιο άχρηστες εξυπηρετήσεις και μηδενικές διευκολύνσεις για το σύνολο των φοιτητών.

Λίγα χρόνια μετά. στο Λονδίνο η κατάσταση ήταν πολύ πιο διαφορετική χωρίς την ανάγκη κανενός φοιτητοπατέρα με ξύλινο λόγο, πουκάμισο και ειρωνία στο βήμα καποιας γενικής συνέλευσης με θεματολογία που φυσικά και δεν άγγιζε τα πραγματικά προβλήματα της Σχολής. Πρόβα για άλλα βήματα για μερικούς, που ευτυχώς στο Λονδίνο αποτελούσαν άγνωστη λέξη. Κι ας ήταν κοινό μυστικό στα δύο μεγαλύτερα και πιο φημισμένα πανεπιστήμια του Λονδίνου πως οι Έλληνες έχουν στήσει παραμάγαζο με σκονάκια, με παλιότερα θέματα αποτελώντας κατεστημένο μέσα σε αυτά. Κλίκα με άλλα λόγια, φαινόμενο προς εξέταση από την επιστημονική κοινότητα αλλά σε καμία περίπτωση φοβικά. Η κρίση τους δεν κινδύνευε από κανένα πιτσιρίκι που θα μπορούσε να εξαργυρώσει το πτυχίο του, με βρώμικες συναλλαγές.

Γιατί στα λέω όλα αυτά Κυριακάτικα, χαρά Θεού έξω; Γιατί αύριο το Πολυτεχνείο έχει πρυτανικές εκλογές στις οποίες ψηφίζουν όλοι. Όλοι, καθηγητές, φοιτητές, μεταπτυχιακοί, υποψήφιοι διδάκτορες. Για πρώτη φορά, τα μαγαζάκια της εκπροσώπησης των φοιτητόπατέρων γκρεμίζονται ή έστω παραμερίζονται και οι απλοί φοιτητές συμμετέχουν διεκδικώντας αυτά που για κάποιους άλλους ήταν απλά αδιάφορα.

Το παιχνίδι είναι ήδη στημένο. Όποιος κι αν εκλεγεί θα έχει να αντιμετωπίσει, τα κομμένα κονδύλια της έρευνας, αυτής που στέλνει στον πάτο των διεθνών αξιολογήσεων το Ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα κομμένα κονδύλια των υποτροφιών που δεν απαιτούνται πια γιατί όπου υπάρχει μόρφωση, υπάρχει και κριτική σκέψη κι όπου υπάρχει κριτική σκέψη, υπάρχει και αντίδραση. Η μόνη σωτηρία για αυτή τη χώρα όπως την βλέπουν αυτοί που την έφεραν σε αυτή την εξαθλίωση είναι στρατιές αμόρφωτων που θα δέχονται την υποβάθμιση και το φόβο ως μόνο σωσίβιο της μίζερης ζωούλας τους. Τα ελλιπή συγγράματα, τις απαρχαιωμένες σημειώσεις, τα βιβλία του 1975 ως κύρια διδακτικά μέσα, τις κατεστραμένες αίθουσες, τα σπασμένα έδρανα, την κατάλυση της έννοιας του ασύλου, την απουσία προτζέκτορα ακόμα και κιμωλίας, τους υπεράριθμους φοιτητές, τους επίσης υπεράριθμους καθηγητές, την αγενέστατη γραμματεία, τους σκύλους των Ζωγραφιωτών που χέζουν σε όλο το κάμπους (πες το και campus, δεν θα θιχτώ), τα στέκια των χρηστών και τις μολυσμένες σύριγγες, τα μηχανάκια που μαρσάρουν και τους κάδους ανακύκλωσης που είναι σπάνιο είδος.

Πρυτανικές εκλογές λοιπόν αύριο…κι αν κάποιος πιστεύει ότι κάτι θα αλλάξει είναι απλά γελασμένος. Οι κλίκες, οι ομάδες, οι Υποφήφοι διδάκτορες που έχουν γεράσει άμισθοι εκεί μέσα, τα λεφτά που δεν υπάρχουν ούτε για φωτοτυπίες και η γραμματεία που δουλεέυει 11 με 13.30 μπορούν να αποδείξουν του λόγου το παράλογο. Αν όχι, μακάρι. Αλλά μπα. Δεν νομίζω. Ή μάλλον λάθος. Δεν ελπίζω.

ετυμολογικόν λεξικόν¨. Ο όρος "Αλητεία".

Είναι αλητεία να κόβεις από τα 500 ευρώ του συνταξιούχου. (Είναι αλητεία να κόβεις και από τα 2500 ευρώ του συνταξιούχου. Γιατί τα δούλεψε. Είναι δικά του. Δεν είναι δικά σου. Τα δικαιούται.)

Είναι αλητεία να κόβεις τα αντισταμινικά και ακόμα 250 είδη φαρμάκων πρώτης ανάγκης αναγκάζοντας τον κόσμο από την απλή συμμετοχή στην πλήρη πληρωμή του φαρμάκου (ενώ στα νοσοκομεία έχεις υπερκοστολογήσει τη γάζα 345% πάνω για να φας, να φας, να φας και να μην χορτάσεις.)

Είναι αλητεία να κόβεις το βοήθημα που παίρνουν οικογένειες που έχουν χάσει τον ένα γονέα γιατί ένα ατύχημα, μια αρρώστια, μια πολύ κακή στιγμή τους χτύπησε και τώρα εσύ θες να τους αποτελειώσεις.

Είναι αλητεία να οδηγείς τους καθηγητές και τους δασκάλους σε αυτή την εξαθλίωση. Αυτούς που μορφώνουν τα παιδιά σου (χάρη τους χρωστάς. Δεν σου χρωστάνε. Δεν είναι αυτοί που άδειασαν τα ταμεία. Είναι αυτοί που σκύβουν πάνω από τα προβλήματα του παιδιού σου πριν εσύ ακόμας τα φανταστείς.)

Είναι αλητεία να βάζεις τις τάξεις εργαζομένων να τρώγονται μεταξύ τους. (Δεν είναι αυτοί που έφεραν αυτή την χώρα σε αυτή την κατάντια.)

Είναι αλητεία να προσπαθείς να κερδίσεις τις εντυπώσεις ψάχνοντας από αέρος για πισίνες και στα βυζία της κάθε τραγουδιάρας τις porsche. (Άλλαξε το φορολογικό, άνοιξε παλιές βρώμικες υποθέσεις, κάνε τα κουμάντα σου αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά).

Είναι αλητεία, εσύ που μπλέχτηκες με το Χρηματιστήριο το 99, με τη Siemens και με άλλα πολλά να ντύνεσαι από κακός λύκος, κοκκινοσκουφίτσα. Όχι, δεν είναι απλά αλητεία. Είναι και φαιδρότητα.

Κουράστηκα. Θέλω να κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω να μην υπάρχεις. Εσύ που δεν έχεις δουλέψει ποτέ σου. Που αγνοείς πως βγαίνει ο μήνας, πως είναι να τρέχει το δάνειο και οι δόσεις. Που ζεις στο προικώον του μπαμπά σου στο Καστρί και δεν έχεις ποτέ σταθεί σε μια ουρά να πληρώσεις το ρεύμα, το τηλέφωνο, την εφορία. Που αγνοείς πόσο κοστίζει το γάλα, το χαρτί υγείας, το κιλό οι ντομάτες. Που δεν έχεις ζήσει την ανεργία. Που δεν εχεις περάσει για πανω από ένα εξάμηνο να ψάχνεις για δουλειά και να μην βρίσκεις. Που δεν ζεις αυτά που ζω εγώ.

Όταν ξυπνήσω θέλω να έχει γυρίσει το χαμόγελο στους δικούς μου ανθρώπους. Στον πατέρα μου που δουλέυει απ’ τα 15 του. Στη μάνα μου που είναι ηρωίδα. Στους αθώους. Σε μένα.

Λόγω τιμής

Έκανε ζέστη, πολλή ζέστη εκείνο το μεσημέρι. Αρχές Μάη και ήδη η μισή Αθήνα κυκλοφορούσε με κοντομάνικα. Είχα αργήσει, γαμώτο. Σχεδόν έτρεχα στο δρόμο. Με είχαν χτυπήσει και οι καινούργιες μπαλαρίνες. Κίτρινες αλλά με είχαν χτυπήσει. Αναρωτιέμαι γιατί όλες τις ορκομωσίες τις βάζουν σε τόσο άβολες μεσημεριανές ώρες. Όλες ή όσες με αφορούν τουλάχιστον. Είναι η τέταρτη. Είναι η τελευταία. Ένας κύκλος κλείνει μετά από 7 χρόνια. 7 χρόνια πριν κυνηγούσαμε το όνειρό μας. Σήμερα πηγαίνω στην ορκομωσία εκείνης που καθόταν στο διπλανό θρανίο στις πανελλήνιες. Που μαζί καταθέσαμε τα μηχανογραφικά μας. Την θυμάμαι να κουβαλά μια τεράστια σοκολάτα στα γενέθλια μου. Ήταν η μέρα που δίναμε Φυσική κατεύθυνσης. Την θυμάμαι στο τελευταίο μάθημα, στη Χημεία να με περιμένει μαζί με τις άλλες δύο. «Άντε ρε παιδάκι μου, την ψυχή μας έβγαλες.»

Κινητό. Γαμώτο και πάλι. Τρέχοντας…προσπαθώ να ψαρέψω στη χαώδη τσάντα το κινητό. Ο Φρόϊντ είχε παρομοιάσει τη γυναικεία τσάντα που κουβαλά κάθε γυναίκα με το αιδοίο της. Ανάθεμα τις εμμονές του, ανάθεμα το μέγεθός της. Το βρίσκω επιτέλους!

«Ναι, πάρε εσύ. Μεγάλη. Εντυπωσιακή.»

…

« Με καρτούλα. Έχω στυλό»

…

«Με μετρό».

Τελικά το μετρό δεν ήταν και τόσο κοντά όσο υπολόγιζα. Φτάνοντας την βλέπω. Εκείνη την ώρα κατεβαίνει από το ταξί με μια τεράστια ανθοδέσμη στα χέρια.

«Άντε, αργήσαμε».

«Στην ώρα μας είμαστε»

Μπαίνουμε σε ένα αμφιθέατρο κατάμεστο. Κόσμος, γιαγιάδες, γονείς, φίλοι, ολόκληρες κερκίδες οπαδών του κάθε φοιτητή που ορκίζεται. Την βλέπουμε στη μέση, με τον μπλέ τήβεννο, μας βγάζει τη γλώσσα το παιδάκι και ξεκαρδίζομαι.

«Φορά κόκκινες γόβες» μου σφυρίζει η άλλη. «Να μην σπάσει το γούρι».

Το γούρι…ξέκινησε τελείως τυχαία. Παίρνω όρκο. Η πρώτη στην ορκομωσία της διάλεξε κόκκινες γόβες. Εγώ…είχα πάρει επίσης κόκκινα peep toe αφού είχα οργώσει ολόκληρο το Λονδίνο. Αυτή αποφάσισε να μην σπάσει την αλυσίδα. Κόκκινες γόβες λοιπόν.

Δεν θυμάμαι πολλά. Είχε και ζέστη, με κουράζουν και οι λόγοι που βγάζουν οι πρυτάνεις. Αυτοί οι ξύλινοι λόγοι. Που να χωρέσουν το συναίσθημα. Την δική μου φόρτιση, την δική μου μοναδική στιγμή. Αυτό που κουβαλώ εκείνη την ώρα και με πηγαίνει χρόνια πίσω. Θυμάμαι όταν την φώναξαν να παραλάβει το πτυχίο. Βούρκωσα. Η άλλη δίπλα μου δεν μπορεί να συγκρατήσει καν τα δάκρυά της και κλαίει κανονικά. Τα χρόνια πέρασαν. Πότε ήταν…θυμάσαι μωρέ; Θυμάμαι. Θυμάμαι γι αυτό κλαίω.

Δύο μέρες αργότερα αποφασίζουμε να το γιορτάσουμε και μόνες μας. Ως συνήθως…οδηγώ εγώ. Εκείνη την ώρα είμαστε το πρότυπο των γυναικών που τις βλέπεις μέσα στα αυτοκίνητα να μιλούν έντονα και να χειρονομούν. Που σε εκνευρίζουν γιατί δεν τρέχουν. Εκείνη την ώρα είμαστε σε μια κάθετο και ετοιμαζόμαστε να βγούμε στη Μεσογείων. Εκείνη την ώρα το βλέπουμε. Τροχαίο στη διασταύρωση. Μια μηχανή τουμπαρισμένη, ένας άνθρωπος ξαπλωμένος στο οδόστρωμα και πλήθος κόσμου γύρω του. «Μου έχουν κοπεί τα πόδια» ψελλίζει και την καταλαβαίνω. Δεν μιλάω. «Σταμάτα στην άκρη» συνεχίζει. «Δεν μπορώ να κάνω και πολλά αλλά ίσως να μην υπάρχει άλλος γιατρός». «Τουλάχιστον τα βασικά» της λέω και κατεβαίνει. Την βλέπω να διασχίζει το δρόμο με το μακρύ της φουστάνι. Στην αρχή πλησιάζει. Μετά όλοι ανοίγουν για να περάσει. Έμεινε εκεί μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Μετά γύρισε ανακουφισμένη. «Είχε τις αισθήσεις του». Δεν ρώτησα τι και πως αλλά με είχε συγκινήσει για δεύτερη φορά και δεν της το είπα. Δεν είπα τίποτα. Νομίζω ότι δεν έχω να γράψω και τίποτα. Λόγω τιμής.

Ο θείος Αγησίλαος...στέλνει λεφτά.

Ο Θείος Αγησίλαος είναι μια cult μορφή σε κάθε σόϊ που σέβεται τον εαυτό του. Είναι ο Θείος με την μεγαλύτερη μνήμη. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει…πρέπει να εφευρεθεί. Ακόμα κι αν δεν είναι φίρμα…πρέπει να γίνει πρώτο όνομα. Ο Θείος Αγησίλαος είναι από αυτούς που κάθε πρώτη του μήνα στήνεται έξω από την πόρτα της τράπεζας στις 8 παρά τέταρτο ακριβώς για να εισπράξει τη σύνταξη. Έξω από τα γραφεία του κοινωνικού τουρισμού από τις 5. Και έξω από τα εφημερεύοντα του Ευαγγελισμού κάθε 3^η Παρασκευή του μήνα για να του πάρουν την πίεση. Μετράει τα ρέστα σχολαστικά. Ελέγχει τον λογαριασμό του ΟΤΕ με ευλάβεια. Ξέρει πόσο έχουν το κιλό τα κολοκυθάκια στον τρίτο πάγκο αριστερά της λαϊκής. Θυμάται ότι τότε…μιλάμε για χρόνια πριν, είχες βγει ραντεβού με εκείνον τον μαλλιά που εσύ δεν θυμάσαι καν. Πως εκείνες τις μπότες…τότε μιλάμε πάλι, τις είχες πάρει 90 χιλιάδες δραχμές. Θυμάται. Θυμάται τα πάντα. Τις δηλώσεις Μητσοτάκη, τις υποσχέσεις του Αντρέα, τα σαρδάμ του Σημίτη. Χτες με πήρε και με ρώτησε αν κι εκείνος είναι Έλληνας της διασποράς. Έχει χιούμορ ο Θείος Αγησίλαος.

Και φυσικά…σερφάρει στο ίντερνετ. Δεν έχει δικό του blog. Για να μου δώσει χαρτζιλίκι…σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς μου ζήτησε μια ανάρτηση. Τι ψυχή έχει μια ανάρτηση. Μια φωτογραφιούλα και ένα βίντεο θέλω να ποστάρεις. Σχεδόν παρακλητικός στο τηλέφωνο. «300 ευρώ.» «Δεν βγαίνω ανηψόυλα μου. Στο έχω υποσχεθεί άλλωστε. Το σπίτι στην Κινέτα, δίπλα από τη Ζωζώ ακριβώς είναι δικό σου» Δέχτηκα. Ενέδωσα. Το σπίτι στην Κινέτα μελλοντικά και 150 ευρώ στο χέρι με το publish. Είχε δίκιο άλλωστε. Τι ψυχή έχει μια φωτογραφίούλα από πορεία του 2008 για το ασφαλιστικό που τότε προωθούσε η ΝΔ και ένα προεκλογικό βιντεάκι; Καμία.

Να δες. Καλά δεν έκανα;

Πουριτανέ...σε σένα μιλάω.

Το χάνω το μυαλό πατριώτη. Το χάνω. Φταίνε οι σπουδές, τα πτυχία, τα δακρυγόντα, θα σε γελάσω. Το χάνω πουριτανέ της διπλανής πόρτας. Εσύ το έχεις χάσει προ πολλού. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, κουβέντα κάνουμε.

Τέσσερις άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Δεν το άντεξες. Εκνευρίστηκες, θύμωσες, δάγκωσες το γαλλικό (μανικιούρ), χτύπησες το τσόκαρο στο παρκέ και να η γρατζουνιά με το το συμπάθειο πάνω στην καρυδιά.

Μετά σου πέρασε. Έβρισες, έβρισες, έβρισες αλλά σου πέρασε. Αποχαυνώθηκες με τη φωτογραφία της απανθρακωμένης γυναίκας. Χέστηκα αν έγινε πρωτοσέλιδο σε όλα τα ξένα μέσα. Σκασίλα μου. Στο χωριό μου υπάρχει κάτι που λέγεται σεβασμός νεκρού. Τιμή στη μνήμη του. Δεν τον σεβάστηκες πουριτανέ. Τον ξέσκισες. Τον βεβήλωσες. Χάζεψες και τις φωτογραφίες του γάμου. Έπεσες σαν αρπακτικό να βουτήξεις το – ήδη νεκρό – θήραμα. Όσο πιο πικάντικες οι λεπτομέρειες τόσο πιο λαχταριστό το θέμα. Δεν έχεις ιερό και όσιο πυριτανέ. Κρίμα.

Και μετά; Μετά ήρθε η ώρα των τύψεων. Να μοιράσουμε τις ευθύνες. Φταις εσύ, φταίω κι εγώ. Φταίμε κι οι δυό που ζούμε χώρια κάτω από τον ίδιο ουρανό. Πολύ γλυκό. Αν δεν ήταν και τόσο φαρισαϊκό θα ήταν πολύ καλό το παραμύθι αλλά δεν έχει καν δράκους. Γαμώτο. Μια ολόκληρη χώρα στα μέσα έριχνε τα φταίξιμο πάνω της ατομικά όπως προστάζει η δημοκρατία. Ακόμα και στο fb. Τέτοια ξεφτίλα.

Με de facto αποδοχή της υπαιτιότητας των κουκουλοφόρων που πέταξαν τις μολότωφ θα σου πω ποιοι ακόμα φταίνε. Έτσι για να τελειώσει το παραμύθι και να περάσουμε σε καμιά αλήθεια σιγά σιγά.

Το κράτος δεν φταίει πουθενά. Γι αυτό και δεν έγινε μέλος ούτε κάν στο γκρούπ – στο fb πάντα. Ο Υπουργός προστασίας του πολίτη δεν φταίει εννοείται. Ούτε η Αστυνομία. Που ήταν παρούσα. Που δεν τους μάζεψε και δεν τους έκοψε τον κώλο. Ούτε οι 300 που κράτησαν ενός λεπτού σιγή και χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι. Που δεν βρέθηκε ένας κερατάς να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να πει ντρέπομαι. Συγγνώμη. Δεν φταίει ούτε η πυροσβεστική που έφτασε χωρίς γερανοφόρο σκάλα και τραμπολίνο αφήνοντάς τους να καούν μπροστά στα μάτια της. Ούτε φυσικά ο εθνοπατέρας Βγενό που θα σώσει την Ελλάδα αλλά ατύχησε να σώσει τους εργαζομένους του σε ένα κτήριο χωρίς έξοδο κινδύνου και πυρασφάλεια.

Φταις εσύ. Εσύ και η κουβέντα έληξε πουριτανέ.

Τι έγινε Γιωργάκη; Σε γουστάρει η χωριάτισσα;

Την ώρα που το λίτρο η αμόλυβδη έχει φτάσει κοντά στο 1.5 ευρώ, πριν ακόμα εφαρμοστεί η αύξηση του ΦΠΑ από τους μαυραγορίτες βενζινοπώλες γνήσιους απογόνους του Καλογήρου (του Σπύρου καλέ) στη «Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», ο Γιώργος κάνει διακοπές μέσω του κοινωνικού Τουρισμού αφού στήθηκε σε ουρές και κόντρα ουρές για να εξασφαλίσει το πολυπόθητο χαρτάκι με όλα τα έξοδα πληρωμένα για Γερμανία και ΗΠΑ.

Ενώ το αίμα μου έχει ανέβει στο κεφάλι και σε κάθε βενζινάδικο που πηγαίνω τσακώνομαι για να μου δώσουν απόδειξη (εγώ και ο Συκοφάντης κι ας μην έχω το μπόι του και τη λεβεντιά του – όχι δεν τον έχω δει ποτέ) απειλώντας πως δεν θα πληρώσω, τα βράδια χαλαρώνω χαζεύοντας φωτογραφίες του Γιώργου από τις διακοπές στην Ευρώπη και την Αμερική. Να, εδώ ο Γιώργος μπροστά από την Πύλη του Βραδεμβούργου αγκαζέ με τη Μέρκελ. Εδώ, εδώ ο Γιώργος μπροστά από το Κοινοβούλιο πιάνει το χέρι της Μέρκελ. Κι εδώ ο Γιώργος μπροστά από το τείχος χαμογελάει και κλείνει το μάτι στη Μέρκελ.

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται και στις ΗΠΑ όπου να ο Γιώργος φιλάει την Χίλαρι. Εδώ ο Γιώργος χαϊδεύει τη Χίλαρι και εδώ ο Γιώργος υποκλίνεται στη Χίλαρι.

Είναι εντυπωσιακό που όλες οι κοντές ξανθές τσαχπίνες βλαχάρες τούτου του πλανήτη με έπαρση και καμάρι κάνουν τεμενάδες στο αγόρι μας.

Και του τάζουν ηθική στήριξη και τους μοιράζει χαμόγελα, και του τάζουν πολιτική στήριξη και τους ξαναμοιράζει χαμόγελα, και του λένε θα τους πατήσουμε κάτω τους κερδοσκόπους κι αυτός γνέφει καταφατικά με αγαλλίαση.

Η οικονομική στήριξη δεν αναφέρεται γιατί είναι σίγουρη. Δεν πιστεύω να παραμυθιάζεται έστω και ένας για την έκβαση του ειδυλλίου. Εξάλλου έρωτας δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα. Είναι αυτό το ψηστήρι πριν από…το γεγονός. Αυτό μωρέ…το “πονάω αλλά μ’ αρέσει το κάνω για τη μέση”. Ναι ντε…αυτό της Τζούλιας. Σου λένε άμα το δώσεις από το πρώτο ραντεβού δεν έχει χάζι. Άσε να τον ψήσουμε λίγο…να το παίξουμε δύσκολες…δεν το έχουμε εύκολο στο χωριό μας (το χαρτζιλίκι βρε). Θα ενδώσουν είμαι σίγουρη. Εδώ ενέδωσε η τραβεστί στον Παπακαλιάτη. Αυτές θα πουν (τελικά) όχι; Όχι!

Γιατί οι εξοπλισμοί είναι πολλοί Γιώργο! Και να τα χιλιάδες όπλα για τα τιμημένα στρατά της χώρας και να τα αεροπλάνα και τα βαπόρια…κλείνεται η συμφωνία με τους φίλους τους καλούς. Και να το 6% επιτόκιο δανεισμού, την ώρα που οι ομογενείς δέχονται να αγοράσουν ομόλογο για να μας βοηθήσουν με 2-3%, αριθμός που θα δελεάσει και τους Έλληνες για ένα ελληνικό ομόλογο που θα μοιραστεί εσωτερικά. Την ίδια ώρα μάλιστα που οι τράπεζες δίνουν 1.2% ετήσιο επιτόκιο για καταθέσεις…παραδείγματος χάρη η Εμπορική! Τι να σου λέω λατρεία μου. Αλλά τι να πεις. Το ξένο είναι πιο γλυκό. Και πιο ακριβό. Κάτι σαν φύκι για μεταξωτές κορδέλες που θα ξεχρεώνουν και τα δισέγγονά μας επειδή εμείς στήνουμε…παιχνίδια εξουσίας. Ε ναι! Σας παρακαλώ δεν θα θελα! Μήπως γίνεται αυτή την τσόντα εγώ να μην τη δω;

enjoy the silence

Η ημέρα της γυναίκας σήμερα και εγώ γενικά με τέτοιου είδους ημέρες δεν τα πήγα ποτέ καλά. Ημέρα της γυναίκας, της μητέρας, του περιβάλλοντος, του πατέρα, των ζώων. Ημέρες που ορίζονται για να τιμήσουν μέσα σε ένα 24ωρο τα δικαιώματα που τσαλαπατιούνται, εκμηδενίζονται, ξεχνιούνται και ανθρώπους που αδικούνται, περιθωριοποιούνται, πέφτουν θύματα της κοινωνίας, των νόμων, του αδίκου δικαίου όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Τις μισώ αυτές τις μοναδικές ημέρες κενού νοήματος…ή νοήματος που κάπου έχω χάσει εγώ. Άρα το ίδιο κάνει.

Έψαξα τον ορισμό της γυναίκας. Δεν τον βρήκα πουθενά. Μην φανταστείς…στα κιτάπια του μυαλού μου βούτηξα αλλά τίποτα. Κενό. Αποφάσισα να μην γράψω. Δεν είχε νόημα εξάλλου. Μα την ώρα που έκλεισα χτες το βράδυ τον υπολογιστή μετά από τόσο διάβασμα, εκείνη την ιερή ώρα που ο οργανισμός και το μυαλό χαλαρώνουν από την πίεση κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Από συνήθεια ο καθρέφτης του μπάνιου δεν μου λέει τίποτα πια. Αλλά να αυτός, πάνω από τη σερβάντα βγαίνοντας από το δωμάτιο με ανάγκασε να κοιτάξω το είδωλό μου μέσα από αυτόν. Κοιτάω το πρόσωπό μου, άβαφο, τα μαλλιά μου πιασμένα κότσο, τίποτα περιττό, τίποτα άλλο, τίποτα σου λέω. Κι εκεί μου ήρθε... o ορισμός, έτσι απλά.

Γυναίκα είναι αυτή που αγαπάει. Που ξέρει να αγαπάει. Που έχει μάθει. Που έχει εκπαιδευτεί από την εσωτερική της δύναμη να το δείχνει. Και που το ζει χωρίς να περιμένει ανταπόκριση, ανταλλάγματα, κτητικούς προσδιορισμούς. Που το λέει όταν βαθιά μέσα της πιστεύει πως η μπίλια της ρουλέτας της δεν θα πέσει στον μαγικό αριθμό. Γιατί ξέρει…ότι ο κερδισμένος τα παίρνει όλα αλλά ο χαμένος τουλάχιστον αγαπάει. Αγαπάει πολύ. Της γυναίκας λοιπόν σήμερα. Αν είναι και της ερωτευμένης ακόμα καλύτερα.

Αγαπημένο, πολύ αγαπημένο σας λέω το τραγούδι.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έλα, δεν το πιστεύω!

Το 2004 η Δεξιά ήρθε στην εξουσία μετά βαϊων και κλάδων τάζοντας λαγούς με πετραχείλια, μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δώρα, λουνα παρκ, γλειφιτζούρια, μαλλί της γριάς και δεν συμμαζεύεται. Ακόμα και οι Πασόκοι υποψιάζομαι τους ψήφισαν καθώς δεν άντεχαν τους ίδιους τους τους εαυτούς και φυσικά το Σημίτη. Έχασαν με μικρή σχετικά διαφορά – από αυτή που τους άξιζε γιατί ο Κινέζος σε μια κρίση εγωκεντρισμού και λαμογιάς as always πέταξε το τιμόνι στον τότε Γιωργάκη ο οποίος δεν το κατάλαβε γιατί οι οδηγίες ήταν στα ελληνικά και το έπιασε. Η εικόνα θύμιζε τη Θεοπούλα του παρά πέντε όταν έπιανε την ωρολογιακή βόμβα και νόμιζε ότι είναι χαλασμένο πιεσόμετρο.

Την ίδια χρονιά ο Αλογοσκούφης κάνει απογραφή και ανακαλύπτει ότι τα οικονομικά είναι μαγειρεμένα. Τα δώρα που είχαν τάξει προεκλογικά δεν μοιράζονται ποτέ γιατί παραλάβανε χάος.

Το Πασοκ πέφτει σε χειμερία νάρκη – που ονομάζεται κατ ευφημισμόν ανασυγκρότηση και κάνουμε κάμποσο καιρό να ακούσουμε νέα του.

Περνούν 5 χρόνια και οι ελπίδες όσων πιστεύανε ότι τα πράγματα ίσως να βελτιώνονταν προς το καλύτερο διαψεύστηκαν. Θύματα.

Το 2009 το Πασοκ κερδίζει με 10 μονάδες διαφορά και η μισή Ελλάδα πανηγυρίζει την αλλαγή σελίδας που η συνέχεια δείχνει ότι δεν θα έρθει ποτέ. Ο Καραμανλής στην προσπάθεια του να περάσει στο επόμενο στάδιο το gameboy του (ναι με gameboy παίζει ακόμα) ξεχνά να περάσει σε κάποιον άλλον το τιμόνι και βουλιάζει με όλη του την ησυχία σαν άλλος καπετάνιος του Τιτανικού. Στα τέτοια του. Αυτός απλά θέλει να παίζει ανενόχλητος Super Mario. Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα. Το Πασοκ για να κερδίσει έχει τάξει ότι δεν τάζεται. Εκεί που ο Καραμανλής έταζε λιτότητα, ο νυν ΓΑΠ έταζε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά.

Την ίδια χρονιά ο Παπακωσταντίνου κάνει απογραφή και ανακαλύπτει ότι τα στατιστικά είναι μαγειρεμένα. Τα δώρα που είχαν τάξει προεκλογικά δεν μοιράζονται ποτέ γιατί παραλάβανε χάος.

Η ΝΔ πέφτει σε χειμερία νάρκη – που ονομάζεται κατ ευφημισμόν ανασυγκρότηση και κάνουμε κάμποσο καιρό να ακούσουμε νέα της.

Σε περίπου 5 χρόνια ίσως και λιγότερα ο Σαμαράς θα έρθει σαν άλλος θριαμβευτής να μας κυβερνήσει αλλά κι αυτός…χάος θα παραλάβει.

Χτες διάβασα ότι οι Γερμανοί για να μας δανείσουν ζήτησαν να τους πουλήσουμε ορισμένα ακατοίκητα νησιά.

Το 1996 ο Σημίτης μέσα σε 4234 σαρδάμ ευχαριστεί τους φίλους Αμερικανούς από το βήμα της Βουλής που μεσολάβησαν ώστε να λυθεί η κρίση των Ιμίων. Η Ελληνική πλευρά έχει αναγκαστεί να απομακρυνθεί από το νησί, να υποσχεθεί ότι δεν θα επιστρέψει και να δεχτεί έτσι την δημιουργία των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο.

Το 2010 ο ΓΑΠ σε σπαστά ελληνικά θα ευχαριστήσει τους φίλους Γερμανούς από το βήμα της βουλής που συνέδραμαν ώστε να λυθεί η οικονομική κρίση της χώρας. Η Ελληνική πλευρά έχει αναγκαστεί να παραχωρήσει κάνα δυο βραχονησίδες και έτσι το ζήτημα των γκρίζων ζωνών δεν υφίσταται πια.

Παράλληλα έχει πουληθεί τυπικά και ο Παρθενώνας. Ουσιαστικά ξεπουλήθηκε μόλις σήμερα. Για κακή του τύχη…ο Ματατζής δεν αναγνώρισε το Μανώλη Γλέζο και του έριξε τα δακρυγόνα στο πρόσωπο στέλνοντάς τον στον Ευαγγελισμό.

Υ.Γ. Είμαι καλά. Έτσι λέω τουλάχιστον για να το πιστέψω. Θα σας τα πω…κάποια στιγμή.

15 λεπτά δημοσιότητας. (χωρίς τη μουσική)

Το ZiCast αυτό γυρίστηκε ένα βράδυ που βρεχε. Που βρεχε μονότονα. Δίπλα στο τζάκι, παρέα με προφιτερόλ.

Συμμετέχουν ο Μηδενικός και εγώ.

Μιλάμε για …

Τους Αγρότες (και τον Λιολιόπουλο).

Τα Οικονομικά μέτρα και το trivial pursuit μέσα από τις γνώσεις που προσφέρουν οι αναρτήσεις γνωστών bloggers. (κωλόγρια και φάε έναν μάλάκα)

To διαζύγιο Μενεγάκη – Λάτσιου. Οι προφητείες μου και οι κολλητές μου που καλούνται να με υποστηρίξουν.

Τον διάσημο blogger που πήγε στο survivor στην Παταγονία.

Καινούργιες ανακαλύψεις στο διαδίκτυο.

Τον μπιντέ του Πειραιά και τις εμμονές του mahler με αυτόν.

Μηδενικέ…τη ζωή μου, μου έχεις φάει. Τα καλύτερά μου χρόνια!

Η Δραγώνα, ο Θεοδωράκης και η πατρίδα.

Τις τελευταίες μέρες το ζήτημα των επιστολών του Μίκη Θεοδωράκη και της Θάλειας Δραγώνα έχει γίνει σήριαλ. Αυτό που ο κόσμος δεν έχει δουλειά να κάνει και ανταλλάσει γράμματα με εντυπωσιάζει. Πολλοί έγραψαν ότι η Θάλεια – τώρα που γνωριστήκαμε ας μιλάμε στον ενικό – υπονομεύει το έθνος, άλλοι είπαν ότι ο Θεοδωράκης αντιγράφει τον Άδωνη Γεωργιάδη και πολλά ακόμα. Είμαι σίγουρη ότι το 90,976% όσων κατηγορούν την Δραγώνα δεν έχουν διαβάσει το 430 σελίδων βιβλίο της. Καρατσεκαρισμένο. Επίσης το 70,865% όσων κατηγορούν τον Θεοδωράκη δεν διάβασε μέχρι τέλους την επιστολή του γιατί ήταν τεράστια. Τεράστια όμως. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μια Κοινωνική Ψυχολόγος που μέσες άκρες υποστηρίζει ότι ο σωβινισμός στην Ελλάδα φοριέται από την κούνια δεν θα περνούσε έτσι κι αλλιώς απαρατήρητη. Η Δραγώνα ακολουθεί με λίγα λόγια τη ρήση πως καλύτερα να έχουν κακή γνώμη για σένα παρά να μην έχουν καθόλου. Αν η ίδια μάλιστα ασχολιόταν με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας – στο αντικείμενο του τμήματος που είναι πρόεδρος δηλαδή και όχι με το τι είναι η πατρίδα κανείς δεν θα ξόδευε ούτε μια γραμμή για χάρη της.

Η Δραγώνα έγινε φίρμα μέσα σε μια νύχτα στο πανελλήνιο και αυτό είναι κυρίως κακό για την ίδια. Κάτι σαν τους παίχτες ριάλιτι που βγαίνουν από τα παιχνίδια και νομίζουν ότι είναι καινούργιοι Μεσσίες. Κουβαλά αυτό το βλέμμα του ψευτοαριστερού κουλτουριάρη. Το χειρότερό μου.

Η Θάλεια ανέβηκε στους πανεπιστημιακούς θώκους πολύ αθόρυβα. Τόσο αθόρυβα που κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι διδακτορικό τίτλο έχει αλλά προπτυχιακό δεν έχει. Χάρη σε μια διάταξη κάποιου νόμου – τρέχα γύρευε κατάφερε να αναγνωρίσει το διδακτορικό της και να φτάσει εκεί που είναι σήμερα. Όχι χαρά μου, δεν λέω ότι είναι κακό. Λέω ότι είναι ανήθικο, άδικο και η ίδια φυσικά το ξέρει. Στη σελίδα του Παιδαγωγικό τμήματος γράφει για τις σπουδές της: «Σπούδασε Ψυχολογία στην Ελλάδα και την Αγγλία και το 1984 έλαβε τον τίτλο της διδάκτορος στην Κοινωνική Ψυχολογία από το Aston University in Birmingham.»

Πολύ γενικά κι αόριστα. Που, πότε, για πόσο, ένας Θεός και η Δραγώνα ξέρει. Όσοι έχουν φτιάξει έστω και μια φορά στη ζωή τους βιογραφικό ξέρουν πως αυτός ο τρόπος παράθεσης σπουδών είναι τελείως λάθος. Ψάχνοντας λίγο καλύτερα όμως – ά ρε τιμημένο google, εσύ μας χάρισες πολλά – υπάρχει το βιογραφικό της όπως θα πρέπει να παρουσιάζεται παντού, από το ελληνικό κοινοβούλιο ως βουλευτής Επικρατείας του 2007. Εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

«1969-1973: B.A. στην Ψυχολογία, Pierce College.

1974-1976: M.A. στη Συμβουλευτική Ψυχολογία, Ball State University,Muncie, Indiana.

1978-1984: Ph.D. στην Eφαρμοσμένη Kοινωνική Ψυχολογία.»

Όχι δεν με πειράζει που η Δραγώνα έχει τελειώσει το Pierce. Εξάλλου είναι το κολλέγιο που όλοι όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα και δεν μπαίνουν σε κάποιο ΑΕΙ πηγαίνουν εφόσον δεν θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό. Με πειράζει που το κρύβει και που έχει γίνει καθηγήτρια χωρίς να έχει τα τυπικά προσόντα, την ώρα που χιλιάδες άλλοι επιστήμονες ψάχνουν μια θέση στον ήλιο. Με ενοχλεί που έχει φτάσει εκεί πολιτικά επειδή και πάλι με βάση το google ο πρώην άντρας της ο Δραγώνας ήταν παλιός συμμαθητής του Παπανδρέου. Φήμες μωρέ.

Από την άλλη ο Μίκης είναι ο Μίκης. Ο Μίκης της Ελευθερίας, των αγώνων, του για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Τον τελευταίο καιρό με ενοχλεί και αυτός που στέλνει παντού επιστολές – ακόμα και στον Σαμαρά για τα συχαρίκια της εκλογής του. Το γράμμα του μπορείς να το πεις και φορτισμένο. Υπερβολικό. Κουβαλά αυτή την πολυκαιρία που έχουν τα ρούχα που βγάζεις από τη ναφθαλίνη και δεν έχεις φορέσει τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια αλλά τα αγαπάς πολύ για να τα δώσεις. Συμβαδίζει με εκείνη τη γενιά που έχει αποτραβηχτεί πια – εντάξει ο Θεοδωράκης όχι αλλά οι υπόλοιποι ναι – αλλά κάποτε πάλεψε με εμφυλίους, με Δεκεμβριανά, με χούντες, με Πολυτεχνεία. Μια γενιά που δεν έμαθε να λαϊκίζει, ούτε να αγγίζει τα άκρα δεξιά γιατί πολύ απλά έχει ζήσει μεταναστεύσεις, πολέμους, ταξίδια που κρατούσαν μήνες για την γη της Επαγγελίας και ένα κομμάτι ψωμί. Μου θυμίζει έναν θείο μου από την πλευρά του μπαμπά. Μέλος του ΚΚΕ, πέθανε πριν από δύο χρόνια και στην πολιτική του κηδεία σύσσωμη η Αριστερά χαιρέτησε έναν συνοδοιπόρο της. Αν ζούσε θα απαντούσε στο ίδιο στυλ στη Δραγώνα είμαι σίγουρη. Πως μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο ότι η πατρίδα που για κείνη πολέμησε, εξορίστηκε, βασανίστηκε, εκδιώχτηκε είναι ένα πουκάμισο αδειανό; Μια Ελένη;

Κι επειδή ο Μίκης γράφει πολλά, κι επειδή η Δραγώνα ακόμα περισσότερα θα σου πω εγώ τι είναι πατρίδα.

Πατρίδα είναι να γυρνάς κουρασμένος μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα και στο μετρό του Λονδίνου από πίσω σου να ακούς μια πολύ οικεία σε σένα και μόνο γλώσσα που δεν την καταλαβαίνει κανείς μέσα στο βαγόνι.

Πατρίδα θα πει να αναβοσβήνει στον πίνακα αφίξεων η ένδειξη πως η πτήση ΟΑ ΧΧΧ από Λονδίνο έχει προσγειωθεί και εσύ να βγαίνεις σέρνοντας τη βαλίτσα με το ένα χέρι, προσπαθώντας να ξεκουμπώσεις τη χοντρή ζακέτα με το άλλο…άλλος Θεός ρε παιδί μου εδώ.

Πατρίδα θα πει να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα από τα Άπτερα και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι πάνω από τον κόλπο της Σούδας παρέα με κρητικές λύρες (και τσικουδιές).

Πατρίδα θα πει να σφίγγεις το παλτό και να περπατάς μέσα στα παγωμένα στενά σε κάποιο χωριό της Ηπείρου αφήνοντας το βλέμμα να αγγίζει το πράσινο του έλατου και το γκρι της παραδοσιακής πέτρας.

Πατρίδα θα πει να οδηγείς κάπου στα περίχωρα του Wood Green και να σε υποδέχεται μια ταμπέλα με ένα μεγαλόπρεπο «Καλως ορίσατε». Λίγο πιο κάτω ένα μαγαζί να μαρτυρά την καταγωγή του ιδιοκτήτη του. Ζαχαροπλαστείον.

Πατρίδα είναι όλοι αυτοί που έδωσαν το αίμα τους – ο πιλότος στα Ίμια, ό άλλος πριν 3 χρόνια πάνω από την Κάρπαθο και πολλοί ακόμα- για να γράφουμε σήμερα αυτές τις μαλακίες. Κι εσείς, κι εγώ.

Υ.Γ. Όπως λέει και ο γατούλης…να έχουμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο! Ναι, θα το έχουμε σίγουρα!!!

Περί Μηχανικών και μύριων άλλων κακών.

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί ένα γκρουπάκι στο facebook για τα δικαιώματα των Μηχανικών, για το μάστερ που άργησε μια μέρα, για τα ΤΕΙ που είναι ΑΤΕΙ και πολλά άλλα. Όλοι οι παλιοί μου συμφοιτητές γίνονται μέλη, υποστηρίζοντας το δικαίωμα της υπογραφής τους που πρέπει να το έχουν μόνο αυτοί με περισσό φανατισμό.

Το γκρούπ θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά αδιάφορο και κομμάτι μίζερο αν δεν είχε ξεσπάσει διαδικτυακός καυγάς μεταξύ της Γεωργίας και του Κώστα. Δεν ξέρω κανέναν σας διαβεβαιώ. Η Γεωργία δηλώνει Μηχανικός ΤΕ – δηλαδή υπομηχανικός – και ο Κώστας Μηχανικός από τους λίγους. Σε μια κρίση μεγαλοϊδεατισμού την προέτρεψε να γκουγκλάρει το όνομά του για να δει ποιος είναι αυτός. Όταν κάποιος μάλιστα του είπε «σε γκούγκλαρα αλλά δεν βγάζει κάτι», τον προέτρεψε να το ξανακάνει στα Αγγλικά!! Η Γεωργία από την άλλη του είπε ότι ρώτησε στο ΑΠΘ και όλοι της είπαν «Γεωργίτσα μην δίνεις σημασία ένας κομπλεξικός είναι.» Βέβαια η Γεωργία δεν μπορούσε να το αφήσει να περάσει έτσι και συνέχισε να τον βρίζει και να τον λέει ηλίθιο με αποτέλεσμα να της καεί το φαϊ. (Ναι, το έγραψε και αυτό. Φαντάσου πόσες εργατοώρες μετράει ο συγκεκριμένος καυγάς.). Ο Κώστας από την άλλη κάθε φορά λέει ότι δεν θα ξαναπαντήσει και κάθε φορά απαντά λέγοντας στη Γεωργία πως έχει κόμπλεξ κατωτερότητας και να το κοιτάξει γιατί και οι υπομηχανικοί χρειάζονται αλλά Μηχανικοί δεν είναι. Η Γεωργία από τα νεύρα της – κάθε φορά που της λέει την λέξη υπομηχανικός τρελαίνεται – στη βιασύνη της την τελευταία φορά να τον αποστομώσει έκανε μάλιστα κάποιο ορθογραφικό λάθος. Και εκεί ο Κώστας έκλεισε την κουβέντα λέγοντας «Βλέπεις; Δεν διάβασες αρκετά για να γίνεις Μηχανικός και δεν έβγαλες καλό βαθμό ώστε να μπεις στο Πολυτεχνείο.». Μετά από αυτό η Γεωργία πρέπει να έπαθε εγκεφαλικό, είμαι σίγουρη πια.

Η κόντρα Μηχανικών και υπομηχανικών στο διαδίκτυο κάνει πάταγο. Θραύση.

Κανείς από όλους αυτούς δεν έχει σκεφτεί πως πάντα κερδίζει ο καλύτερος. Αυτός που διαβάζει μόνιμα και δεν μένει σε ένα ξερό χαρτί – δια βίου εκπαίδευση το λένε αυτό. Τζιζ, κακιά λέξη. Ή έχει τις καλύτερες γνωριμίες – στην Ελλάδα ζούμε αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά.

Κανείς από αυτούς δεν σκέφτηκε ότι η ανεργία δεν χτυπάει εξίσου. Οι Μηχανικοί έχουν ελάχιστο βασικό μισθό κάπου πάνω από 900 ευρώ ενώ οι υπομηχανικοί όχι. Η Καρακίτσος Α.Ε. λοιπόν που κάνει εργολαβίες με χαμηλής τάξης πτυχία – και εφόσον έχει υπογραφή για τις πολυκατοικίες που σηκώνει στα Λιόσια – θα πάρει τον υπομηχανικό και όχι τον Μηχανικό.

Κανείς φυσικά δεν σκέφτηκε ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει μόνο στους Μηχανικούς. Κανείς δεν πήγε να αμφισβητήσει την αξία του Γιατρού. Καλή η μαία πουλάκι μου αλλά σε γυναικολόγο θα απευθυνθείς για να σε ξεγεννήσει κι ας είναι και η κυρία Τασία μέσα στο χειρουργείο που έχει φέρει στον κόσμο χιλιάδες παιδιά, από το 75 φαντάσου – έχουν δει αυτηνής τα μάτια... Όπως και ο υπομηχανικός. Καλός καρδιά μου αλλά τι να κάνουμε, τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου, Μηχανικοί την έσιαξαν – που θα έλεγε και η γιαγιά μου.

Κανείς δεν σκέφτηκε ότι όλοι αυτοί, Μηχανικοί, υπομηχανικοί και λοιπές φάρες αποτελέσματα ενός άθλιου μικροκομματικού εκπαιδευτικού συστήματος που δημιούργησε τμήματα σε κάθε ραχούλα, βουνό, πλαγούλα είναι υπεράριθμοι και η αγορά εργασίας δεν μπορεί να τους απορροφήσει. Πως οι μικροπολιτικές κινήσεις του Ευθυμίου κάποτε να βάλει ένα Άλφα μπροστά από τα ΤΕΙ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Πως τα καλύτερα έρχονται. Όσο οι Μηχανικοί τσακώνονται με τους υπομηχανικούς, έρχονται οι Μηχανικοί των ΙΕΚ – που όλο και κάποιος θα βρεθεί να τους πάρει στη δούλεψή του μην κοροϊδευόμαστε – και εκεί θα γελάσει κάθε πικραμένος. Είναι η κατηγορία εκείνη που σπούδασε στο ΙΕΚ Μανώλα που συνεργάζεται με το Shit University of Nowhere και δίνει αναγνωρισμένα πτυχία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι εκείνη η διαφήμιση που εσύ ηλιοκαμένος χάζευες στην παραλία σε εκείνο το περιοδικό ποικίλης ύλης, τέλη Αυγούστου που απευθυνόταν στους απογοητευμένους των Πανελληνίων που η μαμά τους θέλει να τους δει επιστήμονες.

Κανείς δεν σκέφτηκε πως και οι Μηχανικοί των Πολυτεχνείων έχουν προγράμματα σπουδών και βιβλία της κακιάς ώρας. Είναι οι ίδιοι που ψοφάνε για μια ώρα κοπάνα και κάνουν επανάσταση αν τύχει και κανείς καθηγητής τους ταράξει την ηρεμία και τους βάλει πρόοδο μέσα στο εξάμηνο. Είναι αυτοί που με τη γνώμη τους επιλέγουν τον κόκκινο, τον πράσινο, τον μπλε επιστήμονα στις συνελεύσεις για κρίση της τάδε έδρας χωρίς να κοιτάξουν το έργο του. Ψιλά γράμματα.

Είναι όλοι αυτοί, είμαι κι εγώ, είναι και άλλοι τόσοι. Πέρυσι σε ένα τμήμα Μηχανικών σε πανεπιστήμιο του Λονδίνου ήμασταν πολλοί. Μηχανικοί, υπομηχανικοί και άλλοι. Κάναμε το ίδιο μάστερ. Κανείς ποτέ δεν ρώτησε από πού κρατά η σκούφια μας επιστημονικά. Τους αρκούσε που τα καταφέρναμε. Αν τα καταφέρναμε. Ο Βιολόγος δίπλα μου έδειχνε ευχαριστημένος. Κι εγώ το ίδιο. Και πετύχαμε εξίσου.

100 μέρες (και νύχτες) ΠΑΣΟΚ. Καλά πως κάνεις έτσι;

Πως περνάει βρε ο καιρός. Πότε ήταν που αυτή η κυβέρνηση γεννήθηκε, πότε ήταν που την είδαμε να βγαίνει από το μαιευτήριο με 10 μονάδες διαφορά και όλοι είπαμε «θαύμα, θαύμα», πότε ήταν που την ταχταρίσαμε στα γόνατα μας χαζεύοντας την ορκωμοσία της κουνώντας πανηγυρικά σημαιάκια και αυτή μπουσούλησε θα σε γελάσω. Πότε ήταν που καμαρώσαμε τη Μπατζελή να χαιρετά με πολύ αγάπη τους υπαλλήλους του υπουργείου της, τη Γκερέκου να λέει «Δουλειά, δουλειά, δουλειά»; Αφού σου λέει όπου να ναι θα κόψει και το μητρικό θηλασμό.

Και να που συμπληρώθηκαν 100 μέρες ΠΑΣΟΚ. Οι εορτασμοί άρχισαν, άλλοι κρεμάνε σημαίες στα μπαλκόνια τους, άλλοι θέλανε να βγουν στο δρόμο σε κύμα εθνικής υπερηφάνειας σαν τότε που η Ελλάδα ήταν υπό γερμανική κατοχή και βγήκε να αποχαιρετήσει τον Παλαμά στην κηδεία του και έγινε της μουρλής. Εγώ θα κάνω μια φτωχή ανασκόπηση απλά. Έτσι να βρίσκεται, δε βαριέσαι.

Αρχικά αφού ξεκαθαρίσαμε το ζήτημα των υπηρεσιακών αυτοκινήτων – θέμα που ταλάνιζε αναμφισβήτητα τον τόπο – περάσαμε στο πρώτο πραγματικό που είναι τα stage. Όχι την αμαρτία μου θα την πω. Στο σπίτι χωριστήκαμε σε δύο στρατόπεδα. Αφού τσακωθήκαμε καλά καλά, κόψαμε να μιλάμε. Εγώ πανηγύριζα που ξεπετάχτηκαν όλοι όσοι προεκλογικά είχαν πάει και είχαν φιλήσει πολιτικές κατουρημένες ποδιές, οι γονείς από την άλλη είπαν πως δεν είναι εποχή να απολύεται τόσος κόσμος, πως οι καιροί είναι χαλεποί και πως δεν ξέρουμε πως τα φέρνουν βόλτα. Για μένα όλοι αυτοί κουβαλούσαν την κομματική ταμπέλα στο μέτωπο και είχαν δεχτεί να μπουν από το παράθυρο για ένα χαρτζιλίκι, ελπίζοντας σε μόνιμο διορισμό οπότε δεν υπήρχε κανένα έλεος. Όχι, η αλήθεια να λέγεται, τα stages καταργήθηκαν. Χίλια ζήτω στην κυβέρνηση. Όπως και οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου. Αμέ! Και ήρθαν οι συμβασιούχοι έργου. Όπως και οι ωρομίσθιοι. Ειδικά στο Υπουργείο Πολιτισμού 2.500 ωρομίσθιοι υπάλληλοι – που σημαίνει πως αν αρρωστήσουν δεν θα πληρωθούν – θα λειτουργούν το 90% μουσείων και αρχαιολογικών χώρων. Μέχρι να προσληφθούν οι αρχαιολογικοί χώροι θα παραμείνουν κλειστοί για περίπου 3 εβδομάδες ακόμα. Μεγαλεία. Να δεις, έτσι να γίνει η στραβή και οι κωλοεγγλέζοι πουν πως μας επιστρέφουν τα μάρμαρα μέσα στις επόμενες μέρες – καθαρά για να μας εκθέσουν – θα μας βρουν κλειστά και δεν θα υπάρχει εφημερεύον μουσείο ούτε για δείγμα ώστε να τα παραλάβει. Όσο για τους συμβασιούχους έργου που είναι η χαρά των δήμων τώρα προεκλογικά ας μην γίνει θέμα. Σας παρακαλώ. Δεν θα θελα.

Μετά σιγά σιγά αρχίσαμε να κοιτάμε και τα οικονομικά μας. Αφού κλείσαμε άρον άρον το ζήτημα στο λιμάνι χαρίζοντας χρυσές εθελουσίες ύψους 69 εκατ. Ευρώ – ότι και να πω είναι λίγο – τα βάλαμε με τον Προβόπουλο επειδή τάχα μου εξομοίωσε την κυβέρνηση του Πασοκ με αυτή της Νέας Δημοκρατίας. Η αλήθεια φυσικά είναι ότι το Πασοκ κιτρίνισε από το κακό του όταν ο Προβόπουλος αποκάλυψε πως προεκλογικά είχε προειδοποιήσει και τους γαλάζιους και τους πράσινους για το ύψος του ελλείμματος. Αν κάτι δεν ανέχομαι σε ένα μέντιουμ είναι να μην είναι επαγγελματίας. Προβόπουλε δεν έπρεπε. Δεν έπρεπε να αποκαλύψεις τα μελλούμενα που πουλάς στους πελάτες σου. Να σε ρωτήσω κάτι; Το φλιτζάνι το λες;

Μετά ήρθαν και οι υποβαθμίσεις από τους ξένους οίκους. Και εκεί για να βελτιώσουμε τα οικονομικά μας μιας και έφτασε το μαχαίρι στο κόκαλο – πάντα ήθελα να την γράψω αυτή την έκφραση – αρχίσαμε να ψάχνουμε τρόπους για συμμάζεμα – καλέ σαν την Τρέμη ακούγομαι. Σαν πολίτες απευθυνθήκαμε στο μαντείο των Δελφών και ρωτήσαμε. Να μαζεύουμε αποδείξεις; Ποιες αποδείξεις; Το αφορολόγητο θα καταργηθεί ή θα μείνει; Ο συνταξιούχος που θα τις βρίσκει τις αποδείξεις; Με τις γονικές παροχές τι θα γίνει; Το πακέτο τα τσιγάρα θα φτάσει 6 ευρώ; Το τελευταίο όχι ότι με νοιάζει αφού το έκοψα αλλά κουβέντα να γίνεται. Και οι απαντήσεις με γρίφους. Ναι, θα δούμε, δεν ξέρω, δεν απαντώ. Η Πυθία σε μεγάλα κέφια. Μου τέλειωσε και το χόρτο που μάσαγα – φέρτε μου λίγο και τα ξανασυζητάμε.

Στο μεσοδιάστημα, ένας υφυπουργός αναγκάστηκε σε παραίτηση πέφτοντας θύμα ενός Υπουργού που έκρινε πως ήρθε η ώρα – αν και λίγο νωρίς κατά την ταπεινή μου γνώμη – να εξαργυρώσει τις εργατοώρες που έχει ξοδέψει στα κανάλια στηρίζοντας σε χαλεπούς για το Πασοκ καιρούς, το κόμμα και τον Παπανδρέου ζητώντας την κεφαλή του επί πίνακι.

Αν περιμένω κάτι είναι η ψήφιση του νόμου για τους μετανάστες. Εκεί που πόνταρα και η ρουφιάνα η μπίλια της ρουλέτας μου έκατσε. Αν για κάτι χάρηκα είναι για την επιστολή της Διαμαντοπούλου προς τον Χρυσοχοϊδη – η Αθήνα γκετοποιείται και κάποια μέρα θα γίνει το μπαμ. Μάλλον έχει και αυτή περπατήσει όπως κι εγώ στην αθέατη πλευρά του Δημαρχείου. Αυτή που ο Κακλαμάνης αφήνει σκοτεινή. Αυτή που βρίσκεται στην πίσω πλευρά και αποτελεί το σύνορο για την είσοδο στη χώρα της πορνείας και των ναρκωτικών.

Εν τω μεταξύ στη μπλογκόσφαιρα το μόνο που ενδιαφέρει τους συνειδητοποιημένους bloggers με πολιτική παιδεία είναι ποιος συνάδερφος γραφιάς προσωπικού ιστολογίου διορίστηκε και που. Από πίσω κρύβεται φυσικά το ερώτημα, γιατί αυτός και όχι εγώ παραπέμποντας στο κλασσικό ανέκδοτο του Έλληνα που συνομιλώντας με το Θεό του ζητά να ψοφήσουν τα ζώα του γείτονα – γιατί η ζήλια είναι πρωταρχικό συναίσθημα και γι αυτό έχει γίνει επιτυχία κι από την Αλεξίου. Η κατάσταση έχει φέρει τους διορισμένους σε στάση απολογίας γράφοντας ποστ με τίτλο που ξεκινά απαραιτήτως «Για το διορισμό μου….» Και τους επικριτές να ξινίζουν τα μούτρα και να κουνούν το δάχτυλο σαν κακιές πεθερές.

Έγιναν κι άλλα. Αβάσταχτα τέλη κυκλοφορίας. Άρση των αδειών των Κολεγίων. Θα γίνουν κι άλλα. Εδώ να είμαστε, καλά να είμαστε και να τα συζητάμε όλα. Έτσι κι αλλιώς από τότε που μπήκε η Άννα Νταλάρα στη Βουλή εγώ κοιμάμαι πιο ήσυχη. Κι ας είναι στη διαπασών η τηλεόραση του γείτονα που βλέπει τον Βούρο στην Πολυκατοικία.