Never let me Go...σου λέω.

Έχετε τρεις επιλογές. Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει, σηκωθείτε από τον καναπέ αργά αργά και φύγετε τραβώντας σιγά την πόρτα πίσω σας. Αν έχετε σκοπό να μην δείτε την ταινία καθίστε να προβληματιστείτε μαζί μου και να τη συζητήσουμε γιατί την σκέφτομαι από προχτές το βράδυ που την είδα. Το ίδιο ισχύει και αν την είδατε και θέλετε να βοηθήσετε την φτωχή πλην τίμια Σίντυ να βρει το δρόμο της μέσα από την έβδομη τέχνη. Η τρίτη επιλογή είναι να θέλετε να τη δείτε και παρ’ όλα αυτά να με έχετε πεθυμήσει τόσο που θα κάτσετε να με διαβάσετε καθώς ένας διάολος ξέρει πότε θα ξανακάτσει η καλτάκα – εγώ – να γράψει ποστ. Με συγκινείτε όσοι βρίσκεστε σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Ελάτε μωρέ να σας πάρω μια αγκαλιά.

Είδα το Never let me go. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέρω αν παίζεται τώρα, ή παιζόταν γιατί εγώ την κατέβασα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά είναι τεράστια αλήθεια. Πληρώνω adsl οπότε δεν πληρώνω εισιτήριο κινηματογράφου. Λογικό; Λογικό. Η ιστορία έχει να κάνει με τις ζωές τριών παιδιών που είναι εσώκλειστοι σε ένα οικοτροφείο από πολύ μικροί. Το έργο ξεκινά με την μια ηρωίδα να είναι 28 χρονών και να έχει γίνει νοσοκόμα ασθενών που γίνονται δωρητές οργάνων. Νομίζω ότι η ταινία ήταν κατά της δωρεάς τώρα που το σκέφτομαι αλλά τέλος πάντων.

Μεταφερόμαστε περίπου 20 χρόνια πίσω στο σχολείο όπου τα παιδάκια παίζουν στα γρασίδια και θυμίζει το σκηνικό τόσο το παρθεναγωγείο Σαιντ Κλαιρ που περίμενα να βγει η Πατ και η Ιζαμπελ Ο’ Σούλιβαν από κάποια γωνιά. Μπορεί να φταίει που είχα διαβάσει και ολόκληρη τη σειρά βιβλίων και να είχα ταυτιστεί με τις ηρωίδες που έκαναν σκανταλιές πίνοντας τζιτζιμπύρα και τρώγοντας ψωμί με φυστικοβούτυρο, δε ξέρω. Η διευθύντρια κάνει ολόκληρο θέμα για τρία τσιγάρα που βρέθηκαν στον κήπο κι εκεί συνειδητοποιώ ότι ο ρόλος κάθε διευθύντριας είναι αυτός. Είτε είναι σε οικοτροφείο της Αγγλίας, είτε στο 5ο Καλλιθέας. Γενικά υπήρχαν κανά δυο απειροελάχιστα σκηνικά που σε προβλημάτιζαν ότι κάτι πάει στραβά και η ζωή δεν είναι ροζ αλλά άδικη. Αλλά αυτό το ξέραμε. Το εισιτήριο στο μετρό πάει 1,40, οι Βατοπεδινοί απαλλάχτηκαν, ο Τσοχατζόπουλος εξακολουθεί να ζει στη Δ. Αρεοπαγίτου – ναι τον πέτυχα. Οπότε η ζωή δεν είναι ροζ και δεν μου κάνει καμία εντύπωση.

Μέχρι που εμφανίζεται μια δασκάλα – με πολλά νεύρα - η οποία τους λέει ότι δε θα γεράσετε σαν όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, δε θα ζήσετε φυσιολογική ενήλικη ζωή, γιατί τα ψωμιά σας είναι μετρημένα και θα πεθάνετε μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης δωρεάς οργάνων. Είστε φτιαγμένοι γι αυτό και μόνο αν το καταλάβετε θα ζήσετε αξιοπρεπώς. Πόσο πιο ανατριχιαστικό; Πόσο; Τραγικό απλά. Τα πιτσιρίκια έχουν μείνει εμβρόντητα κι εγώ εννοείται ότι σφίγγω το μαξιλάρι, σιχτιρίζοντας την τύχη μου.

Εν τω μεταξύ είχε αναπτυχθεί και ένα φλερτ ανάμεσα στη μια ηρωίδα με το ένα παλικαράκι. Η άλλη η φίλη, κλασσική σκρόφα της βούτηξε τον 9χρονο γκόμενο μέσα από τα χέρια ενώ αυτός της είχε χαρίσει μια κασέτα με το τραγούδι “Never let me go” πριν ενδώσει στον έρωτα της άλλης κολλητής. Άντρες χριστέ μου. Άντρες! Η ηρωίδα δεν κάνει ποτέ σχέση μεγαλώνοντας – αυτό δε μας πειράζει γιατί έχουν γίνει άλλα πολύ πιο κουλά – ενώ το άλλο ζευγαράκι μεγαλώνει μαζί. Όταν γίνουν 18 φεύγουν από το οικοτροφείο και πηγαίνουν σε ένα αγρόκτημα μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν τις δωρεές.

Μετά αρχίζουν οι δωρεές, χάνονται, η κεντρική ηρωίδα έχει γίνει νοσοκόμα, οι άλλοι δύο έχουν ήδη μπει σε διαδικασία εγχειρήσεων. Η σκρόφα κολλητή είναι στα τελευταία της – κουκλάρα Keira Knightley με αφέλειες – εγώ έχω μουδιάσει ολόκληρη. Τι αμαρτίες πληρώνω η γυναίκα; Τελικά η σκρόφα δίνει την ευχή της στο να τα φτιάξουν οι άλλοι δύο και ζητά συγγνώμη που μπήκε ανάμεσά τους. Τώρα το θυμήθηκε κι αυτή! Μην ανοίξω το στόμα μου. Ο άλλος δε μιλάει. Φυσικά και δε μιλάει. Άντρας. Βγάζει την ουρά του απέξω. Η ηρωίδα – νοσοκόμα έχει ένα στυλ οσιομάρτυρος αλλά γενικά μου δίνει την εντύπωση ότι από μέσα της ουρλιάζει. Αυτή η επιφανειακή της καλοσύνη θυμίζει Julie Andrews – αγαπώ όλα τα παιδιά σου γιατί έτσι με δίδαξαν στο μοναστήρι – και με χαλάει.

Γενικά το έργο βγάζει πολύ συναίσθημα. Τόσο που ούτε εγώ δε μπορώ να διαχειριστώ. Δυο ακόμα ανατριχιαστικές σκηνές ήταν όταν πήγαν να ζητήσουν χάρη για κάνα δυό χρόνια ώστε να ζήσουν τον έρωτά τους κι εκεί η διευθύντρια τους είπε ότι στο σχολείο τους έβαζαν να ζωγραφίζουν όχι για να κοιτάξουν μέσα στις ψυχές τους αλλά για να δουν αν έχουν καθόλου ψυχές. Το δεύτερο είναι όταν έχει μείνει πια μόνη η ηρωίδα και αναρωτιέται αν οι αποδέκτες των οργάνων ζουν καλύτερες ζωές από αυτούς.

Τι τα θέλω εγώ αυτά μπορείς να μου πεις; Γιατί δεν κάθομαι στις ρομαντικές κομεντί με τη Jennifer Aniston; Με τη Julia Roberts έστω; Με την Κατερίνα Παπουτσάκη; Εντάξει υπερβάλλω. Εν κατακλείδει καλή. Έτσι νομίζω δηλαδή.

Μια ανατρεπτική Πρωτοχρονιά...Καλή Χρονιά!

Το σχέδιο εξαρχής έμπαζε αλλά επειδή είμαι ψυχάρα και καλόβολος άνθρωπος δεν είπα τίποτα. Στην τελική θα αλλάξουμε χρονιά μέσα στο μετρό σκέφτηκα – τόσο αργά που ξεκινούσαμε. Είμαστε underground τύποι εξάλλου. Η ρουφιάνα! Το σκέφτηκα. Την πάτησα. Το υπόλοιπο απλά δεν το φανταζόμουνα. Κι έτσι όπως ήμασταν, τρεις γυναίκες φτιαγμένες, βαμμένες, περιποιημένες με ένα μπουκάλι Asti Martini στο χέρι – τόσο Αγγλίδες αλλά τόσο elegant ταυτόχρονα- κάπου στο βόρειο Λονδίνο ξεκινήσαμε στις 11.20 (με το ρολόϊ έτσι;) να υποδεχτούμε την καινούργια χρονιά δίπλα στο ποτάμι βλέποντας τα πυροτεχνήματα. Φορούσα τις καινούργιες μου μωβ μπαλαρίνες (προς 9 λίρες αγορασμένες το ίδιο πρωί.) Που να ξερα! Ποιες οι πιθανότητες να πετύχει αυτό; Ειλικρινά ελάχιστες! Είχαμε μαγειρέψει με απίστευτη επιτυχία και είχαμε ήδη πιει χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Το 2010 έπαιρνε πόδι κι αυτό από μόνο του ήταν ενθαρρυντικό. Αν δε γραφτώ φέτος στους ΑΑ δε θα γραφτώ ποτέ κι αν δεν παχύνω φέτος, θα μείνω για μια ζωή κορμί όπως με αποκαλεί και ένας έρωτας…καλή του ώρα.

Στο μετρό γινόταν της κακομοίρας. Καλέ είχαν κι άλλοι την ίδια ιδέα με μας! Να δεις που μας αντιγράφουν! Το σχέδιο περιλαμβάνει μια αλλαγή γραμμής. Μια. Από Piccadilly σε Northern με τελικό προορισμό το σταθμό του Embankment. Πρώτο στασίδι – ποτάμι. Ακριβώς απέναντι από το London Eye. Ζωάρα δηλαδή.

Εκεί στράβωσε το σχέδιο. Στη μια αλλαγή γραμμής. Η ώρα ήταν 11.47. Οι άλλες έτρεξαν. Εγώ πάλι χάζεψα και έμεινα στην αποβάθρα να κοιτώ το ρολόι και τη φωτεινή επιγραφή που έγραφε ότι σε πέντε λεπτά περνούσε το επόμενο. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ψάχνω την πόρτα με τον λιγότερο κόσμο – συνήθως για να κάτσω γιατί έχω και μια ηλικία και δεν ντρέπομαι να το πω. Τελικά έμεινα απέξω. Στην αρχή έβρισα το 2010. Μετά σκέφτηκα ότι είμαι μια κυρία και ηρέμησα. Μετά σκέφτηκα ότι μπορεί και να προλάβω να είμαι embankment πριν αλλάξει ο χρόνος και αναθάρρησα ελάχιστα. Μετά σκέφτηκα ότι είμαι νούμερο και με έπιασαν τα γέλια. Μόνο σε μένα συμβαίνουν αυτά. Μετά κοίταξα τους διπλανούς που με κοιτούσαν. Τέσσερις άντρες μόνοι. Γύρισα από την άλλη, μην νομίζουν ότι τους κοιτάμε κιόλας. Μετά σκέφτηκα ότι θα αλλάξω χρόνο μόνη και με ξανάπιασαν τα γέλια για να μην με πιάσουν τα κλάματα ή καμιά κρίση πανικού με τόσο κόσμο γύρω μου. Τελικά ο ένας από τους τέσσερις με λυπήθηκε – εντάξει μάλλον του άρεσα αλλά δεν το κάνω θέμα – και μου έπιασε την κουβέντα. Ήταν ωραίος. Μελαχρινός, αξύριστος, ωραίο στυλάκι και Βρετανός. Σκέφτηκα να τον ρωτήσω που το παρκάρει αυτό το πακέτο αλλά κρατήθηκα. Φτάνει το βαγόνι. Του έχω ήδη κλαφτεί για την ατυχία μου και την ζωή που άλλους τους ανεβάζει ενώ άλλους τους ρίχνει στο μετρό του Λονδίνου λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος. Είναι καλός. Μου λέει να πάω με την παρέα του. (Δεν υπάρχει περίπτωση – θα με γδάρουν οι άλλες σκέφτομαι μεγαλόφωνα). Κάθεται μαζί μου ενώ οι φίλοι του στέκονται πιο πέρα και έτσι όπως είναι ευνόητο όταν ανοίγουν οι πόρτες τους χάνει. Μια στάση πριν το embankment το μετρό σταματά και μας λέει αυτό ήταν. Από του χρόνου πάλι. Σκέφτομαι ότι δεν πειράζει. Το 2010 ξεκουμπίζεται σε λιγότερο από 3 λεπτά οπότε ας το αφήσω να χαρεί τώρα που αργοπεθαίνει. Και μετά εννοείται πως θα χορέψω στις στάχτες του.

Ο Βρετανός με βουτά από το χέρι αποφασιστικά και βγαίνουμε από το βαγόνι. Μου φεύγει κάπου και η μπαλαρίνα – τι σκατά σταχτοπούτα θα ήμουν αλλιώς – αλλά δε μασάει. Την βουτάει πριν την τσαλαπατήσουν και μένω να τον κοιτάω την ώρα που μου χαμογελάει, με τραβάει και με προστατεύει από το μπούγιο. Στην πλατφόρμα γίνεται χαμός. Εντάξει τα χρειάστηκα. Τα Αγγλάκια ουρλιάζουν, μετρώντας αντίστροφα ενώ γίνεται πραγματικά πανζουρλισμός. Εκεί σκέφτηκα ότι αν πέσουμε δε θα σηκωθούμε ποτέ. Ο Βρετανός μου λέει να μη φοβάμαι. Ο κερατάς διαβάζει τη σκέψη μου! Με βάζει μπροστά του στις σκάλες για να μην με σπρώξουν. Δεν υπάρχει ο άνθρωπος. Φυσικά και οι φίλοι του έχουν χαθεί παντελώς.

Είμαστε οι δυο μας. Και στα τελευταία σκαλοπάτια αλλάζει ο χρόνος. Μας ξεβράζει το κύμα στην κορυφή, την ώρα που τα πυροτεχνήματα σκάνε κι εμείς τα βλέπουμε έξω από το σταθμό του Charing cross. Εξακολουθεί να μου κρατά το χέρι, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε και ευχόμαστε ο ένας στον άλλον Happy New year. Τα μάτια του λάμπουν και έχει ένα τεράστιο χαμόγελο. Είναι οι πιο ζεστές ευχές που έχω ποτέ εισπράξει από έναν άγνωστο. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο πρωταγωνίστρια στο σενάριο της ζωής μου μετρώντας τις στιγμές της. Την ώρα που γύρω μου έπεφταν πυροτεχνήματα μέσα μου σκορπίζεται αστερόσκονη, ζάχαρη άχνη και μέλι για τη χρονιά που έρχεται και τη μαγεία που υπάρχει.

Καλή Χρονιά ομορφιές μου~!

Υ.Γ. Αναρωτιέμαι αν όσα μου συμβαίνουν, συμβαίνουν σε μένα επειδή είμαι τόσο τρελή ή η τρέλα μου τα μετατρέπει σε ιστορίες για αφήγηση. Δε θα μάθω ποτέ. Μου αρέσω όμως.

Τι μου έμαθε η χρονιά που φεύγει...

Να αγαπώ. Και να αγαπιέμαι. (Το ξερα. Αλλά το εξάσκησα ακόμα περισσότερο.) Εγώ, το χαϊδεμένο μιας ολόκληρης οικογένειας, το μοναχοπαίδι. Το καλομαθημένο. Έμαθα να κλείνω σε όλους τους χρόνους το ρήμα της αγάπης χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος και ενίοτε με τεράστια δόση υπερβολής. Με κυριότερο…ότι αγάπησα μου ανήκει. Με πιο ουσιώδες…ότι αγαπώ με κάνει ευτυχισμένη. Και πιο αληθινό…αγαπώ ότι παραγματικά αξίζει.

Να αφήνω πίσω μου πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις. Να γυρίζω σελίδα στα 25 γιατί αν δεν τη γυρίσω τώρα διάολε δε θα τη γυρίσω ποτέ. Να φεύγω με μια βαλίτσα στο χέρι είτε από την πόλη που αγαπώ, είτε από τις Ευρωπαϊκές ρούγες της επιστήμης που έχω πάρει τελευταία, είτε για σαββατοκύριακο, είτε από κακοπληρωμένες δουλειές. Να φεύγω. Να αφήνω. Αλλά ποτέ να μην πετώ. Στιγμές χαμένες είναι μόνο αυτές που πετάχτηκαν από φόβο ή μίσος σε μια στιγμή αδυναμίας. Θλιβερό.

Να κάνω υπομονή. Μιλάς με παρορμητική γυναίκα Δίδυμο. Δεν υπάρχει αυτό. Να σφίγγω τα δόντια ακόμα κι αν μετά χρειάζομαι μια αγκαλιά για να χωθώ. Το χω. Εντάξει ψέμματα. Δεν το έχω αλλά το μαθαίνω. Δίνω χώρο και χρόνο κυρίως στα λάθη μου. Μαθαίνω να σκέφτομαι διπλά. Είναι σαν τους κοιλιακούς. Επίπονο αλλά κάποια στιγμή – λένε – βλέπεις αποτέλεσμα.

Να παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις ακόμα και τα ανίκητα για να τα νικώ τελικά. Να πανηγυρίζω μετά αυτά που ούτε κι εγώ δε πίστευα ότι θα κέρδιζα. Και ναι. Να χάνω παίρνοντας πως και οι ήττες είναι δεδομένες σε αυτή τη ζωή. Να κλαίω. Παλιά δεν έκλαιγα. Τώρα το κάνω. Να λέω στους δικούς μου ανθρώπους ότι τους αγαπάω. Παλιά δεν το έκανα. Τώρα – και αυτό – το κάνω.

Να κάνω ταμείο μιας χρονιάς εξαιρετικά δύσκολης. Δύσκολης γιατί είναι ζωή και όχι μια σειρά συμβιβασμών. Και συμπτώσεων.

Να ετοιμάζω βαλίτσα και πάλι για εκεί. Γιορτές στο Λονδίνο – Θεού θέλοντος και easy jet επιτρέποντος – γιατί ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στα αγαπημένα του μέρη. Κι εμένα μου έχει λείψει τρομακτικά η μυρωδιά του και εκείνη.

Τα λαμπάκια αναβοσβήνουν στο δέντρο. 12 μήνες.

Καλά Χριστούγεννα γλυκά μου πλάσματα εκεί έξω που συναντιόμαστε εδώ μέσα. Ότι ευχές κάνετε φέτος και ότι όνειρα…να είναι στον υπερθετικό βαθμό. Γιατί δε κοστίζουν τίποτα αλλά αξίζουν πολλά. Και τα πολλά…θα είναι πάντα δικά μας γιατί λίγοι δεν υπήρξαμε ποτέ.

Ο φασισμός της Ελευθεροτυπίας και ο Πλεύρης σε ρόλο μαριονέτας

(Δεν έχω κουράγια για να γράψω δικό μου κείμενο. Η περίοδος εσωτερικής ανασυγκρότησης μου παίρνει λίγο παραπάνω καιρό τελικά. Εξάλλου δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Αντιγράφω λοιπόν την Κατερίνα. Για τη Μαριάννα. Τη δικιά μας Μαριάννα με την ασπρόμαυρη παιδική φωτογραφία και το διαδικτυακό της χάδι, τη γλυκιά της κουβέντα. Τόσα χρόνια εδώ μέσα. Λίγο πολύ γνωστοί μεταξύ μας. Μια αγκαλιά είναι το λιγότερο...)

"Πιασάρικος τίτλος...
«Ρατσιστικό παραλήρημα από δικαστίνα - μπλόγγερ».
Για να δούμε τι έγινε πάλι με τους bloggers…
H mariana on ice…τα ύστερα του κόσμου που θα αναφωνούσε η συχωρεμένη η γιαγιά μου.

Διαβάζω έκθαμβη. Πρώτον μαθαίνω το κατά κόσμον, ή μάλλον το κατα Ελευθεροτυπία, όνομα της mariana. Πηγαίνω στο blog της. Δεν βρίσκω όνομα. Να το έβγαλε; Ξαδιαβάζω το άρθρο. Όχι. Από ότι φαίνεται, το όνομα της συνάγεται από κάποια φωτογραφία. Τι παίζει; Τι έγινε; Από πότε τα blogs ταυτοποιούνται;

Πιθανότατα θα έκανε κάποιο έγκλημα, ένα κακούργημα, θα ζητήθηκε η άρση του απορρήτου και θα ταυτοποιηθηκε το όνομα της με εισαγγελική παραγγελία. Θεέ μου, είχαμε μια κακούργα ανάμεσα μας!!!! Το μόνο που ξέρω για την Mariana on Ice είναι μια παιδική φωτογραφία, που συνοδεύει το nick name της.

Ήταν πολύ γλυκό παιδάκι στη φωτογραφία. Τι έγκλημα έκανε γαμώτο; Παραληρεί ρατσιστικώς εναντίον των Εβραίων λέει το δημοσίευμα. Αν υποψιαστώ ότι έκανε καμιά τρομοκρατική ομάδα η Marianna on Ice, και σκοτώνει Εβραίους- στο εξωτερικό φαντάζομαι, γιατί στο εσωτερικό, δεν θυμάμαι να σκότωσαν κανέναν- θα πω ότι σε αυτή τη ζωή τα έχω δει όλα.

Όχι, δεν σκότωσε κανέναν. Το άρθρο είναι σαφές. Μειοψήφησε λέει, στη δίκη του Πλεύρη για το βιβλίο του, «Εβραίοι όλη η αλήθεια» υπέρ της αθώωσης του.

Μπράβο της! Αν αυτό το κοριτσάκι της φωτογραφίας, είναι η δικαστής που αναφέρει το δημοσίευμα, προφανώς γνωρίζει πολύ καλά ότι χύθηκε πολύ αίμα στον κόσμο, για να φτάσουμε να μην καταδικάζεται σήμερα κανείς για τις όποιες ιδέες του.
Με αφήνει παγερά αδιάφορη η πολιτική θέση ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ. Αλλά βγάζω το καπέλο, υποκλίνομαι, σε όποιον μπορεί να κατανοήσει ότι αλίμονο στη Δημοκρατία, που φοβάται, χέζεται από τον κάθε Πλεύρη, και τον δικάζει για την όποια άποψη του.

Ή μήπως βολεύει η καταδίκη ιδεών;

Γιατί σήμερα καταδικάζουμε τον Πλεύρη για αυτό του βιβλίο, αύριο καταδικάζουμε τον Χ Κομουνιστή για εκείνη την θέση του, μεθαύριο τον Ζ αναρχικό για αυτή το άρθρο του, και αντιμεθαύριο ...καταδικάζουμε σε ποινή φυλάκισης όποιον τολμήσει να σκεφτεί ή να διατυπώσει κάτι διαφορετικό από την ...κρατούσα άποψη.

Και ενώ ξεκινάω με την περιέργεια της κουτσομπόλας να δω το έγκλημα, το κακούργημα της blogger με την παιδική φωτογραφία- ο πατέρας μου επιμένει ότι μόνο σε περίπτωση ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ επεμβαίνει η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος- θυμώνω!!!
Ποιος γαμώτο το κέρατο μου είναι τόσο φασίστας, που χρησιμοποιεί την «πολιτική ορθότητα», το χαΐδεμα του...αντιρατσισμού, σαν πολιορκητικό κριό κατά της Δημοκρατίας; Η Ελευθεροτυπία.
Ασφαλώς ο Πλεύρης ωχριά μπροστά της.

Ή για να βάλουμε τα πράγματα στο σωστό τους πλαίσιο. Ο Πλεύρης χρησιμοποιείται σαν μαριονέτα από μια καθαρά φασιστική τακτική εφημερίδας, που χοντρικά μας λέει να καίμε όποιο βιβλίο διαφωνούμε και να φυλακίζουμε όποιον διαφωνεί με την κρατούσα άποψη. Ανοίξτε τον ασκό του Αίολου... Τι εύκολο! Τι βολικό! Ο καιρός ...κατάλληλος!

Και τότε τι διαφορετικό από την Ελευθεροτυπία λέει η Χρυσή Αυγή; Μα τίποτα!
Αλλά τουλάχιστον η Χρυσή Αυγή, δεν διεκδικεί δημοκρατικές ευαισθησίες!
Αυτή φασιστική είναι και το λέει.

Η κονσέρβα της Χρυσής Αυγής αναγράφει πάνω ότι το προϊόν είναι χαλασμένο, σάπιο, επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Η κονσέρβα της Ελευθεροτυπίας, περιέχει το ίδιο ακριβώς χαλασμένο, σάπιο, επικίνδυνο προϊόν για τη Δημοκρατία, αλλά τυλιγμένο με ...δημοκρατικούς φιόγκους.

Η Χρυσή Αυγή προσφέρει τις σιδερογροθιές στα ξυρισμένα... «παλικάρια» της, αυτούς τους ψευτόμαγκες της συμφοράς, και τα χειροκροτεί όταν ματοκυλάνε ότι δεν γουστάρουν.
Η Ελευθεροτυπία, ντύνεται ...κομψά, με τρύπιες πορφύρες δημοκρατίας, «ταυτοποιεί» προσωπικές σελίδες, και ...ματοκυλάει πολίτες. Δείχνει με το δάχτυλο κουκουλοφόρου δήμιου, πιθανούς δικαστές που επιμένουν να φωνάζουν ότι η Δημοκρατία είναι ισχυρή, ΑΚΡΙΒΏΣ γιατί αντέχει την διατύπωση ΚΑΘΕ άποψης...
Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Είτε είναι η κρατούσα, είτε όχι. Είτε είναι πολιτικά ορθή, είτε όχι.

Ακόμη κι αν η marianaonice είναι δικαστής, κάτι που προσωπικά εγώ δεν γνωρίζω, ούτε είδα κάτι δημοσιευμένο εκεί από κάποιον με την ιδιότητα του δικαστή, ποιος υπέρμαχος της ...Ελευθεροτυπίας, χρησιμοποιεί σαν όπλο την καθαρά προσωπική άποψη ενός blogger, εκφρασμένης σε καθαρά ιδιωτικό χώρο για να στήσει λαϊκό δικαστήριο εις βάρος του; Ποιοι Νόμοι, ποιοι κανόνες δεοντολογίας επιτρέπουν σε εφημερίδες, τόσο λάσπη, τόση ανομία, τέτοιο ξέσκισμα;
Από πότε η θέση του όποιου σχολιαστή, ενοχοποιεί (;;;;;;) τον ιδιοκτήτη ενός blog, που εικάζεται ότι είναι δικαστικός;
Αν αυτό δεν είναι βαρβαρότητα, τότε τι στο διάβολο είναι; Αυτός είναι ο Τύπος που καταρέει, που καλούμαστε μαθές οι πολίτες να προστατεύσουμε, μπας και ...εξαφανιστεί. Τι συμφορά!

Τι ακριβώς προοιωνίζουν τετοιες αθλιότητες στην... «ελευθεροτυπία»; Τι άλλο θα δούμε να καίγεται μπροστά στα μάτια μας; ;


Δεν έχει έννοια να θυμώσω. Αηδία νοιώθω. Μια τεραστία αηδία. Ανάμικτη με φόβο. Γιατί θυμώνω με τους φασίστες. Αηδιάζω με τους φασίστες που υποδύονται τους δημοκράτες, αλλά φοβάμαι τις ...φασιστικές «ελευθεροτυπίες» που χρησιμοποιούν τους Πλεύρηδες σαν μαριονέτες, στην εργολαβία υποστήριξης του πιο χυδαίου φασισμού. Αυτου του ντυμένου με τρυπιες ...δημοκρατικές πορφυρες.

Υ.Γ. Διαβάστε καλά το άρθρο της ...Ελευθεροτυπίας. Αποκρυπτογραφήστε το. Και ...στοιχηματίζω συχωριανοι του bloggo-χωριου, για τα λόγια του ποιητή
Μην αμελήσετε
Πάρτε μαζί σας νερό
Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία

Κάποια στιγμή...

...κάπου εδώ.

Η Πέμη, η Βέρα στο Δεξί και η αγάπη του Άδωνη στο έντεχνο τραγούδι.

Μεσημέρι στην Κηφισίας. Κατεβαίνουμε να ψηφίσουμε με τη μάνα και όπως πάντα το συνδυάζουμε με φαγητό, καφέ, κουτσομπολιό. Από τον καθρέφτη του οδηγού βλέπω στο πίσω αυτοκίνητο την Πέμη Ζούνη στη θέση του συνοδηγού. Η Πέμη πίσω μας. «Σπασμένη τη βρίσκω» αποφαίνεται η μάνα αφού έχει ανοίξει τον καθρέφτη της, έχει διορθώσει το κραγιόν της και την έχει χαζέψει κιόλας. «Να δεις κάπου θα κατεβαίνει αυτή.» συνεχίζει. «Είναι ήδη βουλευτής μαμά.». «Με κανένα Πασόκ θα είναι γι αυτό δεν το ήξερα» μουρμουράει. Αλεξάνδρας. Σταθερά πίσω μας η Πέμη. Ένας νεαρός οδηγεί. Καλός είναι αλλά δεν το σχολιάζω. «Ο άντρας της;» Αναρωτιέται μεγαλόφωνα η μάνα. Η ρουφιάνα σκέφτομαι. Τη σκέψη μου διαβάζει. «Συνομίληκες πρέπει να είμαστε.» αλλάζει θέμα. Φλας αριστερό, στρίβουμε Εξάρχεια, χάνουμε την Πέμη και τον νεαρό. Παρκάρουμε και ψηφίζει. Σειρά για το δικό μου εκλογικό κέντρο που στις τελευταίες τρεις εκλογές έχω ψηφίσει εκεί. Και τις τρεις χάνομαι. Και τις τρεις λέω, το έμαθα αλλά κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. Γαμώτο, το κέρατό μου. Την κατακερματισμένη οικογενειακή μας μερίδα, δε θα παντρευτώ; Θα πατρευτώ και πρώτα πρώτα οικογενειακή μερίδα θα φτιάξω. Αϊ σιχτιρ. Αυτό μου λείπει σαν άνθρωπος. Τέλος. Ζητείται γαμπρός να φτιάξουμε οικογενειακή μερίδα. Πληροφορίες εντός.

Στο πρώτο κύκλο που κάνουμε η μάνα αρχίζει και ωρύεται. «Να μην ψηφίσεις! Δε πειράζει» Φυσικά και δεν το εννοεί. «Τίποτα δεν φροντίζεις.» Τώρα θα πει…ίδια ο πατέρας σου σκέφτομαι από μέσα μου. «Ίδια ο πατέρας σου είσαι.» καταλήγει. Εκεί που λέω τη χάσαμε την ψήφο πατριώτη…η Πέμη. Η Πέμη, ο νεαρός και ένας ακόμα που δεν προλαβαίνω να χαζέψω φρενάροντας. Ξαφνικά μπροστά μας. «Ρώτα». Της λέω. «Εδώ θα ψηφίζει, να δεις» λέει η μάνα. Ρώτα που είναι το σχολείο της λέω. Εξυπηρετικότατοι. Όλοι. Και η Πέμυ. Το σχολείο ήταν ακριβώς μπροστά μας. Ξεπαρκάρει ο νεαρός την ώρα που εξακολουθώ να σκέφτομαι οτι είναι ωραίος και παρκάρω στη θέση τους. Να ναι καλά η Πέμη ξαναλέμε ξεχνώντας οτι ψήφισε Πασόκ.

Κόσμος στο εκλογικό…της Πόπης γινόταν. Ψηφίζω σε μια υπόγεια αίθουσα 2 επί 2. Ούτε τα παραβάν δε χωράνε. Με δύο παραθυράκια ψηλά με κάγκελα. Με πιάνει η ψυχή μου. Γειά σου δημόσια παιδεία μου. Ένας παππούς έχει μπει με την κόρη του στο παραβάν. Κάνουν περίπου 4532 ώρες, φωνάζουν έναν έναν τους υποψηφίους και σκέφτομαι να κάνω την κατινιά και να ψάξω ποιο ψηφοδέλτιο διαβάζουν. Αργούν και είναι παράνομο. Σκέφτομαι οτι τώρα θα μπει κάποιος θα κάνει ένσταση και τσάμπα οι συμβουλές της Πέμης. Η δικαστική αντιπρόσωπος τελείως απολιτίκ. Μιλάει με το ζουζούνι της στο τηλέφωνο που του έχει κάνει 12 αναπάντητες κι αυτός δεν την έχει πάρει πίσω.

Χαζεύω τα ψηφοδέλτια.

Κατεβαίνει για δήμαρχος ο Αμυράς. Κάνω το συνειρμό. Στον πρώτο κύκλο πήγε να ξεκάνει την νύφη του την Έλσα. Στον δεύτερο μηχανορραφούσε με τον παραγιό του τον Στράτο που στον ελεύθερό του χρόνο τα είχε και με τη Δώρα και με τη Ρεγγίνα αφήνοντας έγκυο τη δεύτερη την ώρα που η πρώτη δεν μπορούσε να κάνει παιδί. Στον τρίτο κύκλο έγινε αρνί του θεού και έπαιζε μόνο σκάκι. Στη Βερα στο Δεξί φυσικά. Τώρα μας ζητάει και τη ψήφο μας τρομάρα του. Λες να είναι συνωνυμία και τσάμπα ο συνειρμός; Μήπως κατεβαίνει ο γιός του ο Στέφανος που στον δεύτερο κύκλο είχε φύγει για τη Βραζιλία και δεν μας έλειψε καθόλου γιατί ο γιός Καζάκος είναι τελείως ατάλαντος; Στη Βέρα στο δεξί πάλι; Μήπως είναι κανένα εγγόνι; Μπα. Πόσο να ξεπετάχτηκε το παιδί της Έλσας. Νήπιο το αφήσαμε πριν 4 χρόνια που τελείωσε η σειρά. Δε γέρασα και τόσο.

Ο Άδωνις έχει ονομάσει το ψηφοδέλτιό του «Αττική Οδός». Δύο συνειρμοί. Ο Άδωνις ακούει πολύ Ελεονώρα Ζουγανέλη, έχει κλάψει κι αυτός στην Αττική Οδό όπως όλοι όσοι σεβόμαστε τον εαυτό μας και επίσης εκπροσωπεί το κεφάλαιο. 2.80 η Αττική Οδός. Δεν το συζητώ. Εναλλακτικές ονομασίες στο ίδιο πνέυμα θα μπορούσαν να είναι το «Έλα» ή «Κόψε και μοίρασε» της ίδιας καλλιτέχνιδος πάντα.

Το ψηφοδέλτιο του Ψαριανού έχει ψιλές, περισπωμένες και δε συμμαζεύεται. Το πετάω πριν μπω μέσα στο παραβάν. Γούστο έχει να μας επιστρέψει το πολυτονικό και δεν τα μπορώ αυτά. Είναι ο ίδιος που θέλει να γκρεμίσει όλα τα αυθαίρετα και δεν ξέρει τι ώρα σταματάει το μετρό. Το πολυτονικό τον μάρανε. Εσύ μας τέλειωσες νωρίς σκέφτηκα την ώρα που τσαλάκωνα το ψηφοδέλτιό του.

Το πιο ωραίο logo έχει η Α.ΝΤ.Α.ΡΣΥΑ ( ή κάπως έτσι τέλος πάντων) που έχει μεταξύ άλλων μια γιαγιά με καμπούρα να κρατάει πλακατ. Όλα τα λεφτά. Του Μητρόπουλου μοιάζει με ενθύμια τασάκια αγορασμένα από το Μουσείο Μπενάκη. Ο Καμίνης είναι τόσο μίνιμαλ που δεν έχει βάλει τίποτα. Εννοείται. Φόρτωσε τόσο την πλατεία Κλαυθμώνος Χριστουγεννιάτικα που ήταν αρκετό.

Όλα τα παραπάνω είναι απλά καταγεγραμμένες σκέψεις όση ώρα ο παππούς και η κόρη ήταν στο ίδιο παραβάν. Δηλαδή φαντάσου.

Μάθε παιδί μου γράμματα...

Το τηλέφωνο δονείται. Είναι η μαγική ώρα του παρκαρίσματος. 8 το βράδυ έξω από το σπίτι. Από τα ελάχιστα χτυπήματα τηλεφώνου – και όχι μοιράς – που ακούω αυτή την εβδομάδα. Να μην το σηκώσω ούτε λόγος. Με το ένα χέρι το κινητό με το άλλο παρκάρω. «Είσαι πολύ τυχερός». Είναι Τετάρτη και εγώ δεν έχω πάρει πίσω όσους με έχουν καλέσει από την Κυριακή. Λέμε δυό μαλακίες – όσο δηλαδή διαρκούν οι μανούβρες μου και κλείνω. Να πάρω τη Μ.. Τη Κυριακή έστειλε να πάμε για ποτό. Τη Δευτέρα μου έστειλε να πάμε σινεμά. Την Τετάρτη μου έστειλε ένα μήνυμα που έγραφε «ένα σου σημάδι μόνο.». Έβγαινα από το μετρό. Μαγική στιγμή, την πήρα τηλέφωνο. «Βιάζομαι, λέγε.»

Πέμπτη βράδυ. Είναι 9, εγώ φεύγω από το εργαστήριο και χτυπάει το κινητό. Η Ε. «Πάμε σινεμά;» «Κοιμάμαι και σπίτι μου καλε.»

Τρώω το μεσημεριανό μου στις 10.00 το βράδυ. «Η Λίτσα στα Χανιά θα ψηφίσει Σκουλάκη. Ένας υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος τους βόλεψε το παιδί στον παιδικό.» η έρμη μάνα προσπαθεί να βρει θέμα συζήτησης. «Να με εκνευρίσεις θες βραδιάτικα;» την αποπαίρνω. Η Α. έχει να εμφανιστεί πάνω από 3 μέρες, αριθμός ρεκορ ακόμα και για καυγά. «Πήζω, πήζω, τα λέμε» Ξερό μήνυμα στο msn. Σε ένα μαγικό διάλλειμα μιλώ και με την Κ. Ίσα που ακούγεται. «Με πήρες;» Έκπληξη, απορία. «Διαβάζω».

Παρασκευή βράδυ μου μιλάει στο chat «θυμάσαι που τα πίναμε μέχρι τα ξημερώματα στην Πάρο;» Προσπαθώ να ξεχάσω του απαντώ και τον αφήνω για να συνεχίσω τον αγώνα με το χρόνο λίγο πριν τη γραμμή του τερματισμού, την παράδοση.

Θέλω να γράψω κάτι έξυπνο αλλα δεν προλαβαίνω. Το μόνο που τελικά σκέφτομαι είναι ότι αύριο ψηφίζουμε και ίσως τη Δευτέρα τα πράγματα να είναι καλύτερα για όλους όσους δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα, δεν τους έχει χαριστεί τίποτα, παλεύουν και παλεύουν πολύ, την ώρα που αυτή η κυβέρνηση το μόνο που τους έχει προσφέρει είναι ένας φρικιαστικός βιασμός ψυχής, προσωπικότητας, ονείρων.

Το προφίλ του Έλληνα Υποψηφίου Δημοτικού Συμβούλου

Η Φωφώ/ Σία/Λίτσα Κουστούμπου Γιούλμπαμπα.

Είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής. Φυσικά και δεν γράφει ηλικία. Φοράει σομόν/ροδακινί/μπλέ ελεκτρίκ σακάκι και έχει βαμμένα τα χείλη με ροζ κραγιον. Μαλλί κομμωτηρίου βαμμένο – ενίοτε πλατίνα - φυσικά. Είναι παντρεμένη με τον Αριστείδη Γιούλμπαμπα και έχει δύο παιδιά. Την Ελένη Μαρία Αναστασία που είναι φοιτήτρια της Νομικής και τον Αλέξανδρο Παναγιώτη που είναι μαθητής της τρίτης Λυκείου. Υπήρξε μέλος του συλλόγου γυναικών το 2004 - 2005, του συλλόγου γονέων το 2005 - 2006, αντιπρόεδρος του ίδιου συλλόγου το 2006 – 2007, πρόεδρος του συλλόγου το 2007 – 2008. Έχει συμμετάσχει σαν εθελόντρια στους ολυμπιακούς αγώνες (τεράστιο ψέμμα). Έχει φωτογραφία από τη λαική αγορά της γειτονιάς. Έχει ως σύνθημα «πρώτα οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι». Κατεβαίνει συνήθως με τη Νέα Δημοκρατία αλλά και το Πασόκ δεν την χαλάει γιατί στα νιάτα της είχε κουνήσει σημαιάκια στον Αντρέα (το 81 φαντάσου).

Ο Αθηναγόρας/περικλής/Αριστείδης Στρατοκαυλίδης

Είναι απόστρατος. Περνά τα 65 και τείνει στα 85 αλλά δεν μπορείς να είσαι και σίγουρος γιατί ο εγγονός του έχει πειράξει τη φωτογραφία στο φώτοσοπ και βάζεις στοίχημα ότι θα μπορούσε να είναι και 40 (ειδικά αν βάφει και το μαλλί). Φοράει γραβάτα με ρίγες λευκές και μπλε. Σακάκι απαραιτήρως. Εκπέμπει αυστηρότητα και κοιτά αυστηρα το φακό σαν αποτυχημένη φωτογραφία ταυτότητας. Είναι παντρεμένος με την Σούλα Υψηλάντη το γένος Κολοκοτρώνη, συνταξιούχο δασκάλα. Έχει δύο γιους και τέσσερα εγγόνια. Ο πρώτος δουλεύει σε μεγάλη ιδιωτική εταιρία ως μάνατζερ και ο δεύτερος δουλεύει σε επίσης μεγάλη εταιρία ως – μάντεψε – μανατζερ. Έχει φωτογραφία αγκαλιά με τα εγγόνια του στο πάρκο της γειτονιάς. Φυσικά και κατεβαίνει με τη Νέα Δημοκρατία ή με το ΛΑΟΣ.

Ο Άρης/Παύλος/Πέτρος/Δημήτρης Αλεξίου.

Είναι νέος και το κάνει σημαία. «Οι νέοι στην Πολιτική». Έχει γεννηθεί το 1984/83/80 (το πολύ). Γέννημα θρέμμα της περιοχής. Δημοτικό στο 1^ο, Γυμνάσιο στο 2^ο, Λύκειο στο 3^ο. Φοράει πουκάμισο. Συνήθως (δλδ 90% γαλάζιο). Είναι γιός του Οικονομολόγου/Πολιτικού Μηχανικού/Δικηγόρου Νικολάου Αλεξίου και της Αρετής Λιόντου. Έχει καταγωγή από τα Δερβενοχώρια, Ζαγοροχώρια, Κωλοχώρια. Έχει σπουδάσει: α) Οικονομικά στην Αγγλία. β) Πολιτικός Μηχανικός γ) Δικηγόρος. (Ότι είναι και ο μπαμπάς του) Δουλεύει: α) Σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία. (Μπούρδες. Αν δούλευε σε μεγάλη πολυεθνική δεν θα είχε χρόνο να κατεβεί για Δημοτικός σύμβουλος.) β) στην τεχνική εταιρία του μπαμπά του γ) στο δικηγορικό γραφείο του μπαμπά του. δ) δεν εχει δουλέψει ποτέ αλλά το κρύβει. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις γράφει ότι κάπου είναι Σύμβουλος. Οπουδήποτε, δεν έχει σημασία. Έχει επίσης εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και ασχολείται με τον αθλητισμό. Αναφέρει και αυτός ότι ήταν εθελοντής στους Ο.Αγώνες. (Ψέμα τεράστιο, διασταυρώνεται εύκολα μέσω facebook. Επίσης αναφέρει εκτενώς την φοιτητική του συνδικαλιστική δράση σε βαθμό εμετικό. Οι φωτογραφίες του είναι αυστηρά μοναχικές. Αν ήταν πασπίτης τότε έχει από την πορεία του Πολυτεχνείου ή αν ήταν δαπίτης έχει από ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ. Σε κάθε περίπτωση είναι παιδί του κομματικού σωλήνα που αν πέρασε από ελληνικό πανεπιστήμιο τότε του έχει χαρίσει και το πτυχίο του οπότε του αξίζουν χίλια ρισπέκτια. Κατεβαίνουν φυσικά με την Πασπ και τη ΔΑΠ. Συγγνώμη λάθος. Με το Πασοκ και τη ΝΔ ήθελα να πω.

Έχω ένα γραμματοκιβώτιο που έχει μπουκώσει από χιλιάδες φυλλάδια. Μια πόρτα που έχει φρακάρει από σταυρωμένα ψηφοδέλτια – για όνομα του Θεού. Δύο μόνο υαλοκαθαριστήρες που τι να σου κάνουν κι αυτοί, κάθε μα κάθε πρωί είναι φορτωμένοι γυαλιστερά χαμόγελα ανθρώπων που θέλουν το σταυρό μου. Μια κούραση που δεν περιγράφεται. Έχω επίσης τάσεις φυγής και είμαι εξαντλημένη.

Πείτε του Καμίνη ότι δε θα τον ψηφίσω.

Βράδυ στην Πανεπιστημίου. Έξοδος από το μετρό και ακριβώς απέναντι μια τεράστια μαρκίζα που θα μπορούσε να ανήκει σε σκυλάδικο της εθνικής – αλλά κανείς δεν είναι τόσο αυθεντικός ώστε να φτάσει ως εκεί – αναβοσβήνει. Θυμίζει λίγο το X – factor αλλά λείπει ο Σάκης – όχι ο υδραυλικός. Γιώργος Καμίνης με λαμπάκια. Κάποιος μας κάνει πλάκα σκέφτομαι αλλά η κακογουστιά είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να ποινικοποιηθεί σε αυτή τη χώρα. Στη στάση του λεωφορείου ακόμα μια αφίσα. Ποιος ορίζει ποιες πινακίδες είναι παράνομες; Αυτές στις στάσεις γιατί δεν είναι; Μήπως επειδή γράφουν vote for Kaminis? Λέω τώρα εγώ; Η κακιά; Η σουρλουλού; Η παξιμαδοκλέφτρα;

Δε θα σε ψηφίσω Καμίνη μου. Όχι, στο λέω ξηγημένα και ξεκάθαρα. Μην έρθεις να μου ζητάς τα ρέστα μετά. Μεταξύ μας ούτε πιστεύω πως θα βγεις. Ούτε χαρτομάντηλα έχω. Να πας να πάρεις από τον παππούλη στη Βασιλίσσης Σοφίας που εσύ και οι όμοιοι σου τον φέρατε σε αυτή την κατάντια. Συνήγορε του πολίτη, ας γελάσω. Οι μετανάστες έχουν αγριέψει, όποιος κυκλοφορεί σε αυτή την πόλη θα το έχει δει. Ορμάνε να σου καθαρίσουν το τζάμι θες δε θες. Δεν υπάρχει χαμόγελο. Υπάρχει απελπισία.

Ψηφίζω σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές. Κάθε φορά και χειρότερα. Κάθε φορά και πιο μαύρα. Οι δημοτικές εκλογές που κάποτε ήταν «ένα αλσίλιο εδώ, μισός παιδικός σταθμός πιο πέρα και τίποτα άλλο» κουβαλά πολύ πιο ζόρικα ζητήματα αυτή τη φορά που ξεπερνούν τα τετριμμένα. Κουβαλούν κοινωνική πολιτική από πίσω που στο δικό σου κόμμα είναι άγνωστη λέξη.

Δε θα σε ψηφίσω Καμίνη μου. Χόρτασα από μέτριους. Από λίγους, από ανύπαρκτους. Έγκωσα η γυναίκα. Βαρέθηκα.

Μεγάλωσα στα Εξάρχεια. Έχω δει την μπάλα μου να καρφώνεται σε σύριγγα. Το Πολυτεχνείο να καίγεται, τα σκουπίδια να συσσωρεύονται, τους χώρους πρασίνου να είναι άγνωστη λέξη σε αυτή την πόλη. Έχει δει τι θα πει έλλειψη κοινωνικής πολιτικής σε όλο της το μεγαλείο. Έλλειψη αξιοπρέπειας προς τον πολίτη, έλλειψη χώρων στάθμευσης, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Ζούμε δύσκολα Καμίνη μου.

Χαίρομαι με τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν το όνομα σου αλλά δίπλα τους κοιμούνται αδέσποτα για τα οποία δε νοιάζεται κανείς. Ακριβώς απέναντι κοιμούνται και άστεγοι για τους οποίους επίσης δε νοιάζεται κανείς. Πάνω σε χαρτόκουτα, τυλιγμένοι με κουβέρτες στην είσοδο της Εμπορικής. if you know what I mean, Kamini mou!

Αλήθεια, έχεις περάσει βράδυ από την Ομόνοια; Έχεις δει την πρέζα, έχεις μυρίσει το θάνατο να κείτεται χάμω;

Έχεις περπατήσει μέρα στο Σύνταγμα; Κατά μήκος του παραεμπορίου και της μαϊμού τσάντας προς 20 ευρώ; Ανάμεσα σε κοπέλες που σε παρακαλούν να τραβήξεις «δώρο» ομορφιάς γιατί αν δεν τραβήξεις αυτές δε θα πληρωθούν;

Έχεις δει τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας να γκρεμίζονται και το γήπεδο να μένει ανεκμετάλλευτο σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει πράσινο εκτός από το ζωγραφισμένο τριφύλλι στους τοίχους του γηπέδου;

Και η πιο δύσκολη ερώτηση. Ξέρεις τι ώρα σταματάει το μετρό;

Ζούμε στην ίδια πόλη αλλά ζούμε διαφορετικά. Δεν έχουμε τις ίδιες ανάγκες, δεν αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και δε φοβόμαστε τα ίδια πράγματα.

Έγω δε φοβάμαι. Γιατί ο χαμένος δεν έχει τίποτα να χάσει.

Έγω δεν εκβιάζομαι. Γιατί και την επομένη των εκλογών θα συνεχίσω να παλεύω για αυτά που σε σένα είναι άγνωστες λέξεις ενώ για μένα καθημερινότητα. Διδακτορικό, παραδόσεις, άγχος, μποτιλιάρισμα. Πάλι δε βρίσκω να παρκάρω, πάλι το μετρό θα κάνει 11 λεπτά να περάσει, πάλι θα περπατήσω στους δρόμους μιας από τις πιο βρώμικες πόλεις προσέχοντας τις ακαθαρσίες δίπλα σε σώματα αστέγων και χαμογελώντας σε αυτούς που δεν είναι καν αριθμοί σε αυτή τη χώρα. Την ίδια ώρα εσύ θα ξηλώνεις την κιτσάτη μαρκίζα με τα λαμπιόνια που γράφει το όνομα σου. Αλλα μη στεναχωριέσαι Καμίνη μου. Χριστούγεννα έρχονται. Κάπου θα τη χρησιμοποιήσεις.

Λέξεις, προτάσεις, ασύνδετα νοήματα.Ή μήπως όχι;

Δεν έχω καταφέρει να γράψω ούτε μια γραμμή όλες αυτές τις μέρες. Ψέμματα. Ότι έχω γράψει το έχω σβήσει. Την παρακάλεσα να με επισκεφθεί αλλά δεν μου έκανε τη χάρη. Θα την προσπεράσω. Θα γατζωθώ από μια μια λέξη και θα γράψω το κείμενο ξεκινώντας από μια φράση που μου έχει καρφωθεί εδώ και μέρες στο μυαλό. Και με τριγυρνά, τριγυρνά, ψάχνει διέξοδο. Κάθε φορά που σταματάω στα φανάρια της ντροπής.

Είμαστε νομίζω η μοναδική χώρα που το μόνο που καταφέραμε να προσφέρουμε στους μετανάστες είναι μια βούρτσα και ένας κουβάς ώστε να καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων στα φανάρια της απελπισίας. Καμιά πολιτική. Καμία προσπάθεια.

Την ίδια ώρα ο Άδωνις υπόσχεται πως αν εκλεγει θα τους βγάλει από τα σπίτια που μένουν. Θείτσες χειροκροτούν. Μπράβο Αδωνη. Ξανθό μαλλί, ροζ νύχι, ταιριάζουν αυτά. Στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμουνα, μεγάλη η χάρη του. Άραγε θα τους ρίξει με σάπιες βάρκες στο Αιγαίο; Δεν το ξεκαθάρισε.

Αν μετρήσω τους Πασόκους που δεν θα πάνε να ψηφίσουν την άλλη Κυριακή τότε σίγουρα δημιουργείται το νέο Κίνημα Απογοητευμένων Παπανδρεϊκών που κάποτε νόμιζαν ότι ήταν και Σοσιαλιστές. Τα κόκκαλα του Αντρέα σίγουρα τρίζουν, την ώρα που ο Γιώργος εξακολουθεί να μην μιλάει ελληνικά και να καρατομεί αθώους. Ποτέ κάποιος δεν πρέπει να μίσησε τη χώρα του όσο αυτός εδώ.

Έχω σταματήσει να βλέπω ειδήσεις και τηλεόραση γενικώς αλλιώς θα πεινούσα συνέχεια.

Χτες πήγα στο χειρότερο μακράν εστιατόριο τηλεμαγείρισσας. Δεν το γνώριζα. Μια «μεσπιλέα» ακόμα και στο Γκάζι δε φέρνει την Άνοιξη, η τηλεμαγείρισσα «μες στη καλή χαρά» και οι πελάτες σε υστερία. Κάναμε να σερβιριστούμε δύο ώρες, η πρώτη παρέα έφυγε τρώγοντας μόνο το ψωμί, η δεύτερη με φωνές, η τρίτη κάνοντας ειρωνικά σχόλια και εγώ… ε ναι εγώ όταν θέλω μπορώ να δολοφονήσω με το βλέμμα, να κολλήσω τον κάθε μάνατζερ που το παίζει γκόμενος στον τοίχο και να παραδεχτώ ότι όταν είμαι ήρεμη ακόμα κι εγώ με φοβάμαι. Για την ιστορία πληρώσαμε 25 ευρώ το άτομο. Φάγαμε μια καμμένη μπριζόλα, βγάλαμε μια οδοντογλυφίδα – φονική μέσα από μια άλλη μερίδα – καλά κρυμμένη ενώ ο σερβιτόρος μας πούλησε εκδούλευση για το τελευταίο κερασμένο σφηνάκι που όμως σερβίρονταν σε όλα τα τραπέζια. Μας πρότεινε να γράψουμε στη φόρμα παραπόνων. Του πρότεινα να πει στην τηλεμαγείρισσα τα χαιρετίσματά μου.

Το Hoxton θεωρείται από κάποιους μακράν το πιο hot στέκι στο Γκάζι. Έχει βρεθεί έστω και ένας να πει ότι έχει μακράν και τις πιο βρώμικες τουαλέτες;

Είδα τη φωνή της Λούντμιλα. Τα πιο ωραία έργα είναι αυτά που τελικά είναι καλά κρυμμένα. Σιγκλονιστικά ψυχοπλακωτικό, ρεαλιστικά ανατριχιαστικό. Αν αναζητάτε βολικές πολυθρόνες, φώτα και στρατιά ηθοποιών μην πάτε. Αξίζει τόσο που τα φρουφρου και τα αρώματα είναι περιττά – ακόμα και στην πρεμιέρα.

Περίεργες μέρες. Όχι άσχημες, αλλά προβληματισμένες, ζόρικες, χειμωνιάτικες με έναν εσωτερικό ήλιο έτσι για αντιπερισπασμό. Αγκαλιά τεράστια…μπας και ζεσταθούμε.

"Εξομολογείται κανείς τις παλιές του αμαρτίες, για να κάνει χώρο για τις καινούργιες. "

Αλλάζω παραμένοντας τόσο ίδια. Ωραίο δεν είναι; Νομίζω πως εδώ θα μείνω. Είναι τόσο εγώ.

Παρακαλώ τη Θεά Έμπνευση να με επισκεφθεί.

Γράφω μια εργασία πάλι.

Και δίνω φιλική συμβουλή. Να αφήνετε μόνο όσα είστε σίγουροι ότι ΔΕ θέλετε. Αλλιώς πάντα θα επιστρέφετε. Και πάντα θα το κουβαλάτε μέσα σας. Σαν αυτά τα τσιμπήματα στην αρχή του χειμώνα, σαράκια στο βιβλίο της ζωής κυνηγώντας την επανάσταση του αυτονόητου που δυστυχώς έχει γίνει από άλλους προ πολλού.

Σας φιλώ γλυκά.

Αθλοπαιδίες, άθλοι και αθλούμενες...

Πέρασαν μέρες μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο. Είναι σαν τους έρωτες. Πρώτα τους δένεις – τι εννοείς τους δένεις; - και μετά το βγάζεις παράρτημα. Έτσι και το γυμναστήριο. Πρώτα το κάνεις συνήθειο και μετά το διαλαλείς. «Πάω κι εγώ γυμναστήριο». Ε ναι λοιπόν. Δεν είναι αστικός μύθος.

Η αρχή έγινε με την αναζήτηση του πιο φτηνού. Ντρέπομαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Μην τα χαλάσουμε εδώ. (Και της πιο φτηνής φόρμας επίσης). Στην αρχή κάποια γυμναστήρια μου είπαν 85 ευρώ το μήνα για pilates. Τι λέτε μωρέ βλάχοι σκέφτηκα από μέσα μου! Είχατε και στο χωριό σας pilates; Τρομάρα σας. Τους παράτησα επιτόπου. Μετά έμαθα ότι pilates είχε το δημοτικό γυμναστήριο της γειτονιάς. (Τι λες μωρέ Σίντυ. Μου έμαθες και το pilates τρομάρα σου.) Πάμφθηνο. Επίσης επειδή είναι φτηνό μαζεύεται όλη η Αθήνα.

Πιθανότατα η παρουσία ωραίων αντρών είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη συνδρομή. Δεν έχω ανακαλύψει ακόμα τη μαγική εξίσωση αλλά θα είναι το θέμα του διδακτορικού μου και πάω για Νόμπελ. «Πειραματική μελέτη των φτηνών γυμναστηρίων σε συνάρτηση με την έλλειψη ωραίων, ιδρωμένων, χτιστών αντρών με κοιλιακούς φέτες.» Δεν εξηγείται αλλιώς. Φανταζόμουνα αυτά που βλέπεις στις τηλεοράσεις, που ακούς στις παρέες, που διαβάζεις στα ιστολόγια, τζίφος. Ούτε ένας. Όλο γυναίκες. Μόνο γυναίκες. Προχτές εκεί που ήμουνα ξαπλωμένη στο στρωματάκι, λαχανιασμένη, λούτσα στον ιδρώτα μπήκε ένας. Επιτέλους αρσενικό σκέφτηκα. «Ποιανής είναι το λευκό σουζούκι sx4; Είμαι από το συνεργείο κάτω. Έμποδίζει.» «Κάργιες» σκέφτηκα Όυτε να παρκάρετε δεν ξέρετε. Και η ζωή συνεχίζεται έτσι.

Εντάξει τα κουτσοκαταφέρνω. Δεν είμαι και η καλύτερη. Δεν έχω καθόλου συγχρονισμό. Ότι κάνουν οι άλλες εγώ το κάνω με διαφορά φάσης. Στο πρώτο μάθημα τα χρειάστηκα. Η γυμνάστρια – μια κουκλάρα από αυτές που ζηλεύεις κατάφορα – ήρθε και στάθηκε από πάνω μου. Με διόρθωνε σε κάθε άσκηση. Σε όλες έλεγε μπράβο, σε μένα έλεγε όχι έτσι. «Μπράβο κυρία Νίτσα, μπράβο κυρία Σούλα – για τέτοιο επίπεδο συμμαθητριών μιλάμε, στις πάυσεις μιλάνε για κοκκινιστά κεφτεδάκια και σχολιάζουν τη νέα φιλόλογο στο σχολείο των βλασταριών τους – μπράβο κυρία Δώρα, λάθος Σίντυ!!!» Το κέρατό μου μέσα. Κάποια στιγμή αγανάκτησε. Πρώτη φορά κάνεις; με ρωτάει. Το βλέπεις το αθλητικό της λέω; Έχω να φορέσω από το λύκειο. Μια φορά μόνο είχα βάλει αθλητικά σε μια εκδρομή και γύρισα με φούσκες. Είμαι άνθρωπος που τον χτυπάνε τα αθλητικά. Κατάλαβες; Κατάλαβα απάντησε.

Την επόμενη μέρα υπέφερα. Ήμουν πιασμένη παντού. Δε μπορούσα να γελάσω, δε μπορούσα να σκύψω, δε μπρούσα να αναπνεύσω γιατί πονούσαν οι μύες της κοιλιάς. Πόσο γαλακτικό οξύ πια μπορεί να παράγει ένας οργανισμός σκεφτόμουνα. Μετά βελτιώθηκα. Καλά εννοείται ότι πηγαίνω με το αυτοκίνητο, παρκάρω από κάτω – αλλά δε κλείνω το συνεργείο και φυσικά δεν έχω λευκό σουζούκι sx4 – και ανεβαίνω με το ασανσέρ. Δε θέλει και ρώτημα. Για να παίζουμε είμαστε τώρα;

Τσουρδάπω, σεμνά. Μας διαβάζουνε.

Σ’ αυτό το ιστολόγιο έχω πάντα την αίσθηση ότι εγώ τα γράφω και εγώ και ο μπαμπάς μου τα διαβάζουμε και κανείς άλλος φυσικά. Ο Μηδενικός και οι φίλες μου που και που (τι εννοείς που και που; Εμείς πάντα σε διαβάζουμε αχάριστη) δεν μετράνε. Ο λόγος προφανής. Ο Μηδενικός δεν προστίθεται και οι φίλες δεν θεωρούνται πελατεία.

Επίσης δεν λέω στον κόσμο ότι έχω blog. Είναι που είμαι απλός, σχεδόν καθημερινός άνθρωπος. Το έχω κάνει μόνο 2 φορές και μάλιστα την μία καθαρά και μόνο επειδή ένιωσα κόμπλεξ κατωτερότητας μπροστά στο στήριγμά μου στα πέτρινα χρόνια της Αγγλίας. Εκείνη χόρευε, χόρευε, χόρευε ενώ εγώ διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα και έκανα και blogging. Μαζί ανοίγαμε φύλλο για σπανακόπιτα και περνούσαμε τα βράδια μας ακούγοντας Μάλαμα.

Όταν γράφω προσωπικές ιστορίες ή βγάζω τις φίλες μου στη γύρα εκθέτοντάς τες ανεπανόρθωτα, φροντίζω πάντα να διαστρεβλώνω ελάχιστα τα πράγματα. Ένα όνομα από εδώ, μια μετάθεση ιστορίας από κεί, λίγη σάλτσα να δέσει η ανάρτηση από πιο πέρα, λίγο πιπέρι, πάπρικα, έτοιμοι. Παραμυθατζού και προστασία της προσωπικής ζωής με δύο λόγια.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο πάντα θεωρούσα ότι με αυτό τον τρόπο είμαι καλυμμένη παραβλέποντας το γεγονός ότι στις 2 παραπάνω περιπτώσεις που είπα ότι έχω blog χωρίς να το ονοματίσω ήταν για αυτούς a piece of cake (που λέμε και στο χωριό μου) να το βρούνε.

Κι έτσι ερχόμαστε στην προηγούμενη Τετάρτη. Δεν είμαι και σίγουρη αλλά μάλλον Τετάρτη ήταν. Έστω δηλαδή. Τσουπ (όπου τσουπ βάλε ειδοποίηση του gmail notification – πως ζούσα πριν χωρίς;). Μήνυμα στο facebook (πέφτω στα μάτια σας τώρα το ξέρω – γίνομαι μια από αυτές, τις πολλές του συρμού) από ένα παιδί (το βλέπεις ότι σε καλοπιάνω ε;) που γνώρισα το καλοκαίρι!! (τα θαυμαστικά είναι για να υπερθεματίσω.)

Το μήνυμα είχε τίτλο «ο θεός έχει χιόυμορ». Από τον τίτλο και μόνο έχω σκεφτεί την εξυπνάδα που θα του πετάξω ότι και καλά δεν υπάρχει Θεός. Το μήνυμα ήταν σαφές. Δεν περιείχε ερωτήσεις, ερωτηματικά, αμφιβολίες, ίσως, μήπως, μπας και τα λοιπά. «Εδώ και 2 χρόνια διαβάζω το blog μιας κοπέλας που ελληνιστί είναι η παξιμαδοκλέφτρα…». (Εγώ είμαι αυτή, μην ψάχνεις. Στο προφιλ την έχω γράψει τη μαλακία). Εντάξει μου κόπηκαν τα πόδια. Κοίτα αντοχές που πρέπει να έχει κάποιος για να με διαβάζει δύο χρόνια! «Μπορείς να καταλάβεις πόσο γέλασα με τις διακοπές της.» Εγώ είμαι πάλι αυτή που έκανα λίγο λιγότερες διακοπές από αυτές του Παπανδρέου. Δηλαδή πάρα πολλές. Να του έλεγα όχι; Οποία παρερμηνεία; Δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ; Είμαι τόσο αυθεντική; Είμαι τόσο προβλέψιμη; Είμαι τόσο αυθεντικά προβλέψιμη ή κάνω κάτι λάθος;

Το έπαιξα ιστορία. Τον παρότρυνα να σταματήσει να διαβάζει γιατι τα blogs είναι του διαβόλου πράγματα και το λέει και ο πρόεδρος (ένας είναι ο πρόεδρος). Μου απάντησε ότι διαβάζει και την Κατερίνα. Ήταν εμφανές, το πράγμα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

Κάποιος συνάδερφος (blogger, μην φανταστείς) είχε πει ότι ο μεγαλύτερος αναγνώστης είναι ο ανώνυμος. Αυτός που δεν αφήνει ποτέ σχόλιο. Που δεν τον ξέρεις αλλά σε ξέρει. Το ξέρω, ανακαλύπτω την Αμερική του διαδικτύου αυτή την ώρα. Γράφω κείμενο που κατατάσσεται στα early 90’s τότε που το world wide web γινόταν συντομογραφία www. Γυρίζω το χρόνο πίσω. Βάζω το λιθαράκι μου στο διαδικτυακό γίγνεσθαι του παρελθόντος. Γνωρίζω γαμάτους ανθρώπους που τυχαίνει να είναι αναγνώστες μου. Οι αναγνώστες μου είναι γαμάτοι τύποι. Το βράδυ θα συναντηθούμε σίγουρα, να το ξέρετε. Εκεί, προς Καρύτση μεριά. Θα φοράω ροζ. Να κρατάτε ένα γαρύφαλλο. Θα χαρώ να τα πούμε. Αφήστε σχόλιο, τηλέφωνο και μην στείλετε προσωπικό μήνυμα στο facebook ότι με ξέρετε. Δεν θα το αντέξω. Ευχαριστώ.

Σήμερα γάμος γίνεται; Σ’ ωραίο περιβόλι; Να το αφήσουμε για αύριο;

Υπάρχουν 2 συζητήσεις ορόσημα που σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι μεγαλώνεις. Μεγαλώνεις επικίνδυνα ή μεγαλώνουν οι γύρω σου επικίνδυνα οπότε το ίδιο κάνει. Η πρώτη είναι το οικονομικό που έστω λόγω κρίσης απασχολεί ακόμα και τα νήπια. «Μαμά 1 ευρώ το κουλούρι το πουλάει ο κύριος Μήτσος στον παιδικό». Εμένα δεν με απασχολούσε ποτέ ενώ τώρα έχει μπει στο τοπ5 της ημερίσιας διάταξης.

Το δεύτερο είναι ο γάμος. Καταλαβαίνεις οτι μεγαλώνεις όχι απο τις άσπρες τρίχες που ανακαλύπτεις σιγά σιγά στον καθρέφτη αναφωνόντας «το πολυτεχνείο/μεταπτυχιακό/διδακτορικό με γέρασε, οι έρωτες με άσπρισαν…» αλλά από τον μπαμπα σου που στα επόμενα τέσσερα χρόνια θα σε παντρέψει. Δεν σε ρωτάει. Στο πετάει στα μισά της κουβέντας. «Στα επόμενα τέσσερα χρόνια που θα παντρευτείς…». Από τον μπαμπά της κολλητής σου που θέλει εγγόνι και δεν το διαπραγματεύεται. Από την άλλη κολλητή που θεωρεί τα 27 ηλικία ορόσημο για τον άντρα που θα βρει τότε γιατί θα πρέπει να τον στεφανωθεί. Για να μην αναφερθώ στις άλλες μου φίλες που όσο εγώ γνώριζα ολόκληρη την Πάρο αυτές μιλούσαν για νυφικά πάγου, ιβουάρ, σαμπανί διανθισμένα και με άλλες άγνωστες λέξεις. Μόνο η soulmate δεν μιλάει για γάμο καθώς κάποτε…σε μια κρίση ειλικρίνιας είχε παραδεχτεί πως εμείς θα παντρευτούμε όταν βρεθεί άντρας να μας ανεχτεί. Είχε απόλυτο δίκιο. Μετά τα χάλασε υποστηρίζοντας πως αν και…λέμε ρε παιδί μου…βρεθεί ο ήρωας…κουβέντα κάνουμε…μην αρπάζεσαι, τότε ο γάμος θα είναι Κρητικός. Στους όρους για έναν πετυχημένο γάμο αυτό. Η μανούλα λέει προφητικά «διάλεξε τώρα γιατί μετά θα σε διαλέγουν», η Έλλη υποστηρίζει πως έχουμε μπροστά μας 4 δύσκολα χρόνια διδακτορικού και πιθανότατα έχει βρει άλλη μέθοδο στριβειν εκτός του αρραβώνος. Η Κατερίνα βεβαιώνει πως θα είναι σίγουρα νονά του πρώτου παιδιού, ενώ η θεία μου πια σε κάθε τηλεφώνημα με ρωτάει αν βρήκα κανένα καλό παιδί παροτρύνοντας με να κουνηθώ λίγο. Πως κουνιέσαι λίγο; Λίγο, όχι πολύ, μην μας πούνε έυκολες; Γιατί ακόμα και ο οδοντίατρός μου το ξεκαθάρισε. Εγώ για εξαγωγή φρονιμίτη πήγα αλλά εξαγωγή δεν έκανα. Αφού με επαίνεσε για τα δοντάκια μου λέγοντάς μου ότι τα έχω πολύ προσεγμένα μου άρχισε το κήρυγμα. Στα λέω γιατί είσαι μικρή. Οι έυκολες έχουν πέραση αλλά δεν έχουν τύχη. Ποιες θεωρούνται εύκολες αναρωτήθηκα μεγαλόφωνα. Αυτές που τους έχει βγει το όνομα. Κατάλαβες. Δεν είχα καταλάβει αλλα συνέχισε. Γιατί να σε πάρει στα σοβαρά ο ένας όταν έχουν περάσει τόσοι και τόσοι προηγουμένως; Απάντηση δεν είχα. 100 ευρώ είχα. Του τα έδωσα και έφυγα.

Ένας άλλος γνωστός το καλοκαίρι μου είπε ότι μπορεί να είμαι χαλαρή τώρα αλλά στα 28 θα χτυπήσουν ομαδικώς τα καμπανάκια και θα πρέπει να τον έχω βρει τον πλούσιο και βλάκα. Πλούσιο για να του τα φάω, βλάκα για να του φάω εύκολα. Για να μην αναφερθώ σε συμφοιτητές, συγχωριανούς, γνωστούς – όχι και φίλους, μην το παρακάνουμε – που δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει αντισύλληψη και έτσι αφού πρώτα έμαθαν τα «ευχάριστα», μετά παντρεύτηκαν με πολιτικό και την κοιλιά στο στόμα ενώ έπεται και η γαμοβάπτιση που είναι και της μόδας.

Εκτός του προφανούς συμπεράσματος που προκύπτει από τα άνωθεν – δηλαδή ότι έχω πολλές φίλες και άπειρους γνωστούς (που δεν θα γίνουν φίλοι ποτέ), οι γονείς και οι συγγενείς παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, ο Διας ακούει Κιάμο (σφύριξα, γιατί δεν έληξες;), η Ελλαδίτσα είναι μια κουτσουλιά και ο οδοντίατρός μου θα ήθελε πολύ να είναι ψυχολόγος – όλοι ασχολούνται με το γάμο. Απίστευτο.