Εξεταστικής...το ανάγνωσμα

Για πότε πέρασε η προηγούμενη εξεταστική…θα σε γελάσω και δεν το θέλω. Για πότε έφτασε αυτή…θα αγχωθώ και δεν πρέπει. Δυστυχώς καθόλου σασπένς στο Αγγλικό πανεπιστήμιο. Στο ελληνικό…μια αγωνία, ένα τυχερό σε μορφή κατάληψης, μια ψιλοαπεργία... ένα λουκέτο για καμιά εβδομάδα το ζούσες. Εδώ όλα προκαθορισμένα από την αρχή. Τι βαρετοί άνθρωποι. Πως νιώθουνε παράφορα, πως ζούνε έτσι αδιάφορα; Ενώ στην Ελλάδα…κυριλέ. Ξεκινούσε το εξάμηνο Μάρτιο. Τέλεια. Χώριζες με τον Θανάση. Καθόλου τέλεια. Το ελληνικό πανεπιστήμιο το σεβόταν αυτό. Σου έδινε χώρο και χρόνο για να πέσεις σε κατάθλιψη, να στεναχωρηθείς, να το ξεπεράσεις, να βρεις άλλον και να σου μείνουν και τσίμα τσίμα μερούλες για να ψιλοπασαλείψεις την ύλη…Ιούλιο πια. Κι αν ο Θωμάς…ο καινούργιος ντε…είχε σπίτι στο Ξυλόκαστρο…δεν πειράζει. Η εξεταστική του Σεπτέμβρη να είναι καλά.

Εδώ αυτές οι πολυτέλειες δεν υπάρχουν. Άμα χωρίσεις τον Θανάση και πριν βρεις τον Θωμά θα πρέπει να φορτωθείς και το διάβασμα, την εξεταστική, τις παραδόσεις και το υπόλοιπο Ελληναριό που ακόμα κι αν δεν τους μιλάς…σου κλέβει το θέμα της εργασίας.

Και ενώ στην Ελλάδα το ζήτημα άγχος δεν το βίωνες στα φοιτητικά χρόνια εδώ το ζεις στο πετσί σου. Γιατί στην Ελλάδα αν διάβαζες ήσουν μειοψηφία. Και αν έδινες και δύσκολο μάθημα…ε όλο και κάποιος παραμονή θα σε έπαιρνε να σε ρωτήσει την ύλη γιατί δεν την είχε. Να σε ρωτήσει ποιο βιβλίο κάνουμε γιατί δεν το πήρε ποτέ…αλλά έχει έναν γνωστό φίλο στις εστίες που έχει την προηγούμενη έκδοση…δεν βαριέσαι μια χαρά ήταν κι εκείνη...και μπορεί να του το δανείσει 10 ώρες πριν γράψει. Όλο και κάποιος θα σε έπαιρνε να σε ρωτήσει ακόμα και τι μάθημα δίνουμε αύριο…γιατί κάπου είχε βάλει η μαμά του το πρόγραμμα. Ακόμα και εκείνα τα τίμια λίγα λεπτά πριν γράψεις που όσο να πεις…μπορεί να ψιλοαγχωθείς…όλο και κάποιος με αυτοπεποίθηση που σκοτώνει θα ερχόταν να σου πει πως διάβασε μόνο τα παλιά θέματα και είναι σίγουρος ότι θα περάσει…ενώ εσύ ξέρεις ότι ο καθηγητής άλλαξε…και τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Όλοι αυτοί αγχωλυτικά δρούσαν πάνω σου. Και πιο πολύ από όλους εκείνος ο κούκλος συμφοιτητής που πάντα σε φλέρταρε αλλά εσύ μόνο σημειώσεις του έδινες.

Εδώ όλοι έχουν γεννηθεί για να σε αγχώνουν. Οι Έλληνες έχουν γεννηθεί και για να σε εκνευρίζουν. Όλοι διαβάζουν συνέχεια. Αποκορύφωμα ένας Αιγύπτιος που προχτές με δύο βαλίτσες μας χαιρέτησε. Μετακόμισε στη βιβλιοθήκη για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Στη μια βαλίτσα είχε τα βιβλία του και στην άλλη τα ρούχα του. Θα κοιμόταν στο hostel απέναντι από αυτή. Πολύ καλό παιδί. Άφησε το κινητό του μήπως χρειαστούμε κάτι.

Ένας άλλος προχτές…κοιμήθηκε μέσα στη σχολή για να τελειώσει μια εργασία. Τους κοιτώ…για να είμαι ειλικρινής τους παρατηρώ με μια απίστευτη περιέργεια. Σαν να μην τους έχω ξαναδεί ποτέ. Καμιά φορά…φοβάμαι ότι η έκπληξη μου είναι τόσο έντονη που καθρεφτίζεται στο πρόσωπό μου…παρεξηγήσιμα. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Συνεχίζω με τον κλασσικό μου τρόπο…και κατά βάθος ξέρω. Έξι χρόνια…είναι πολλά για να αλλάξεις τώρα. Ειδικά όταν δεν χρειάζεται να φτάνεις στα άκρα για να πετύχεις το αυτονόητο.

έλεος...δεν υπάρχεις!

Δεν υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει και στο λέω λίγες μέρες μόνο μετά από την Ανάσταση. Ε, είναι προφανές. Αν υπήρχε δεν θα παρήγαγε τόσα ελαττωματικά μοντέλα…άντρα! Αφού το βλέπεις…δεν τραβάει στην αγορά. Δεν πουλιέται, δεν υπάρχει ζήτηση, τι εξακολουθείς να το λανσάρεις; Δεν μπορεί. Αν υπήρχε θα τους είχε αποσύρει. Έστω θα είχε κόψει την παραγωγή. Μα αυτοί είναι πολλοί. Είναι παντού.

Είναι Σάββατο βράδυ στο Σόχο. Εγώ με μια φίλη έχουμε βγει για ποτό, μιλάμε, γελάμε και τσουπ…να τραβάμε την προσοχή δύο Ελλήνων. Καλώς τα κορίτσα. Δώσε βάση στο –τσα!! Τι θέλουν τα κορίτσα; Πάλι –τσα, πάλι – τσα. Να κεράσουμε κανέναν καφέ; Ώπα ρε large τύπε. Εμ, θες να ρίξεις γκόμενα, εμ είσαι στο Σόχο που έχει τουλάχιστον 65332 μπαράκια, εμ είναι δέκα το βράδυ. Κι εσύ προτείνεις καφέ; Πως δεν μας είπε να πάμε για υποβρύχιο βανίλια…Απορώ!

Είναι σε μια πολυπολιτισμική παρέα. Όλες οι φυλές του Ισραήλ και ο Έλληνας κάγκουρας μαζί. Δεν φταίει κανείς. Εγώ φταίω που του μίλησα. Αυτός για κάποιον ανεξήγητο λόγο νόμιζε ότι είναι ωραίος. Δεν ξέρω γιατί. Δεν μπόρεσα να βρω καμία απόδειξη για να επιβεβαιώσω την αυτοπεποίθησή του. Αυτός βέβαια νόμιζε ότι είναι ο Απόλλωνας οπότε εμάς λόγος δεν μας έπεφτε. Κάποια στιγμή είναι μια Αγγλίδα που τον κοίταζε….εντάξει τον έτρωγε με τα μάτια. Και εκεί…πίνοντας και χαριτολογώντας του λέω στα ελληνικά…καλέ αυτή σε κοιτάει! Τόσο εντύπωση μου είχε κάνει. Και τι γυρίζει και μου λέει; «Είναι που έχω ανοιχτό το κουμπί του πουκαμίσου. Αν ανοίξω και το επόμενο θα με γουστάρεις κι εσύ.» Εκείνη την ώρα του είπα απλά πως είναι καραγκιόζης, άρα όχι του γούστου μου. Αλλά μετά σκέφτηκα μια καλύτερη ατάκα. Σιγά ρε Φαίδωνα Γεωργίτση.

Είναι στην εστία της κολλητής μου της Ισπανίδας. Και είναι μεγάλος μαλάκας! Αυτηνής λοιπόν της άρεσε. Αυτουνού επίσης. Αλλά είχε το σύνδρομο του Αποστολάκη από τον παιδικό. «Μαιρούλα, μην πας πίσω από το κουκλοθέατρο…εκεί υπάρχει ένας λύκος με πράσινα αυτιά. Κάτσε εδώ κοντά μου. Και δείξε μου και το βρακάκι σου» Ο τύπος ήταν τόσο βλάκας που έλεγε στην κοπέλα ότι η Ελλάδα είναι πολύ επικίνδυνο μέρος για να ζήσεις και να κυκλοφορήσεις. Υπάρχει μαφία, νονοί της νύχτας και κοπέλα μόνη της σε ταξί το βράδυ δεν μπαίνει. Έρχεται η Ισπανίδα λοιπόν με τρόμο και μου τα λέει την επομένη, σκάω εγώ στα γέλια και της λέω…την επόμενη φορά θα του πεις ότι είναι μαλάκας. Εντάξει; Εντάξει. Ξανάρχεται μετά από λίγες μέρες και μου λέει πως της τα ξανάπε. Και τι του είπες την ρώτησα. Όχι, αυτό που μου είπες μου απάντησε. Αυτό το είχα ξεχάσει. Του είπα εκείνο που μου είχες μάθει την προηγούμενη εβδομάδα…εκείνο…το «έλεος, δεν υπάρχεις»!!

Και μετά από όλα αυτά…λέω ότι ο Σωτηράκης μου στο νηπιαγωγείο ήταν πολύ πιο άντρας από όλους αυτούς. Γιατί όταν του είχα πει εκείνο το πρωινό στις κούνιες…πως θέλω να χωρίσουμε και να μην χορέψουμε τα λιονταράκια την τελευταία μέρα του παιδικού, εκείνος μου γύρισε ένα σκαμπίλι που είχα να το θυμάμαι χρόνια. Βέβαια ούτε αυτή η μέθοδος πέτυχε γιατί εγώ δεν ξαναγύρισα στην αγκαλιά του, δεν ξαναπήρα σοκολατάκια από αυτόν, δεν ξαναπήγα να παίξω μαζί του το γιατρό και ντύθηκα και χορεύτρια την τελευταία μέρα του σχολείο. Είχα χορέψει μάλιστα λαμπάντα. Όχι, παίζουμε.

Καλή Ανάσταση!

Εβδομάδα των παθών αυτή. Και των λαθών. Της σταύρωσης. Της Ανάστασης που δεν ήρθε. Της αγάπης που άργησε μια μέρα. Του νταλκά, της μικροκαψούρας, του μεγάλου έρωτα που δεν φορά νυφικό και μιας αγάπης για το καλοκαίρι.

Και μην ακούτε τις φήμες. Ο Ιούδας…δεν φιλούσε υπέροχα. Η ηρωίδα απλά έπεσε με τα μούτρα. Μια εικόνα ερωτευόμαστε. Κι αυτή πίστεψε στην εικόνα του. Καλά να πάθει…αν και εδώ που τα λέμε…ολόκληρος Ιησούς την πάτησε. Μια κοινή θνητή που ήθελε διακαώς να ερωτευτεί θα γλίτωνε;

Και για την Κασσιανή δεν είμαι πολύ σίγουρη. «Πονάω…αλλά μ’ αρέσει, το κάνω για τη μέση» μου θυμίζει. Άσε που δεν είναι και η πρώτη φίρμα στην εβδομάδα των Παθών. Από τους πρώτους βγαίνει στη σκηνή. Σαν τα μικρά ονόματα στα μπουζουξίδικα που ανοίγουν το πρόγραμμα. Σαν τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Ψαράδες…αλλά καλά παιδιά. Τι να τους κάνεις;

Η Μαγδαληνή μου αρέσει εμένα. Κούκλα. Αφέντη τον είχε δεν το συζητάμε. Όλα τα χατίρια του έκανε σου λέει. Οι φήμες…θα μείνουν πάντα φήμες. Να συντηρούν το μύθο και να επιβεβαιώνουν τα ανεπιβεβαίωτα. Εξάλλου, εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος… κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά.

Για τον Πόντιο Πιλάτο δεν θα μιλήσουμε. Φταίει που είναι ο μοναδικός χέστης που έχει μείνει με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία…E δεν θα τον τιμήσουμε και αυτόν.

Για τον Ευαγγελιστή Ιωάννη δεν έχω να πω κάτι. Πήγε στην Πάτμο και την έκανε ταράτσα. Αν είχα το χρόνο του θα έκανα blogging. Πολλά χρόνια μετά…ένας άλλος Αρχιμανδρίτης τον αντέγραψε και πήγε στο νησί για να ξεχάσει το πάθος του για κείνη. Έγραψε μάλιστα βιβλίο και της το αφιέρωσε. Ο πατέρας Ιωάννης αν θυμάμαι καλά. Στο Άγγιγμα Ψυχής του Μανουσάκη. Ντροπή μου. Το ξέρω.

Καλή Ανάσταση συντρόφια. Αν πιστεύετε. Αν δεν πιστεύετε...και πάλι φίλοι.

Εδώ είμαι

Κάποια στιγμή ναι. Αλλά όχι τώρα, όχι σήμερα. Σήμερα δεν μπορώ να κάνω μια τυπική, μια γλυκανάλατη ανάρτηση. Ξέρεις…από αυτές που γράφονται στο πόδι, που έχουν κέφι, έξυπνες ατάκες, χιουμοράκι. Η ώρα ακατάλληλη για κατάλληλες εξομολογήσεις. Και πάλι φοβάμαι…πως βγαίνω εκτός θέματος, σε ένα θέμα που θα μπορούσε να μου προσφέρει τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή βαθμό πάνω από τη βάση.

Ούτε έναν ταξιδιωτικό οδηγό για το Βερολίνο μπορώ να γράψω. Γιατί αν πας θα έχεις οδηγό μαζί σου. Τσάμπα θα τον κουβαλάς. Στο λέω εγώ. Γιατί τελικά θα κάνεις όλα όσα η πόλη σε προστάζει. Αυτή, σαν γυναίκα έμπειρη θα σε πιάσει από το χέρι και θα σου ψιθυρίσει την ιστορία της. Τόσα ταξίδια…τόσα χρόνια…μεγάλες αγάπες όλα. Αλλά αυτό μοναδικό.

Φταίει που περπάτησα εκεί που ένας τουρίστας δεν φτάνει. Που κινήθηκα νύχτα και μέρα σε άλλους ρυθμούς. Σε καθωσπρέπει χώρους και δρόμους, σε underground μπαράκια, σε μουσεία, σε μπυραρίες, σε γραφικά καφέ.

Σε έναν χώρο κατάληψης. Εκεί που οι καλλιτέχνες έχουν στήσει τη δική τους ζωή, έχουν δημιουργήσει το δικό τους χώρο και πουλάνε τα έργα τους. Στην αρχή μπήκα με πολύ φόβο. Μετά ο φόβος έγινε περιέργεια όπως πάντα. Και τελικά ξεθάρρεψα. Ναι, δεν σεβάστηκα το χώρο. Τράβηξα φωτογραφίες. Περπάτησα και με την περιέργεια ενός παιδιού περιπλανήθηκα μέσα στο οίκημα. Χαμογέλασα, είδα έναν τύπο επί το έργω και ζήλεψα. Αν κάποια στιγμή εξαφανιστώ…κάπου εκεί θα καταλήξω. Μια σταχτοπούτα στην κατάληψη. Δεν είναι καθόλου κακό.

Μύρισα την ιστορία της πόλης. Αυτήν που κανένα βιβλίο Ιστορίας δεν τολμά να ακουμπήσει. Σε ένα τείχος που επιμελώς έχει αφεθεί να θυμίζει αυτά που κανείς δεν τολμά να ξεστομίσει. Μπορείς να γράψεις, να χαράξεις, να αφήσεις το αποτύπωμα σου πάνω του, όπως έκανε και αυτό στην πόλη. Διάσπαρτα θα δεις σταυρούς από θύματα του Ανατολικού Βερολίνου που ζήλεψαν το όνειρο του Δυτικού. Πόσο κοστίζουν τα όνειρα μαμά; Και πόσο τα πουλά η ιστορία; Πάνε χρόνια που άλλαξαν τα βιβλία της δικιάς μας Ιστορίας. Εκείνα που έλεγαν ότι οι κακοί Τούρκοι σκότωσαν τους καλούς Έλληνες στο Αφιόν Καραχισάρ. Ο παππούς μου είχε πολεμήσει εκεί. Κάποια στιγμή και εκεί…θα πάψει να είναι ιστορία…μια λίστα με ονόματα και τρόπους διαφυγής. Γιατί την ιστορία την γράφουν οι λαοί και όχι τα επιχορηγούμενα…από κάποιους, μουσεία. Με είσοδο 10 ευρώ και μια πρέζα ηρωισμό. Ποτέ η αλήθεια δεν υπήρξε ολόκληρη…σε μονόπλευρο ρυθμό. Και αυτό το έχει υποστηρίξει ο έρωτας, το έχει αποδείξει η ιστορία και το έχουν κουβαλήσει πολλοί μέσα τους.

Είδα τις πανέμορφες πόρνες να κάνουν πιάτσα σε έναν από τους πιο γνωστούς δρόμους της πόλης. Κούκλες και επιτηδευμένα κακόγουστες, γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι εξώφυλλα αν δεν φορούσαν διχτυωτά καλσόν και λαμέ κιτσάτες μπότες.

Και πήρα αποφάσεις στον 17ο όροφο ενός υπέροχου μπαρ με θέα ολόκληρο το φωτισμένο Βερολίνο. Αυτή η πόλη μου πάει πολύ. Και τώρα ξέρω. Ξέρω ότι εκεί κάπου γύρω από τον Σπρέε μπορώ να τριγυρίσω και να χαθώ.

Μ' ακους;

Και να που γύρισε ο τροχός και τα πράγματα γίνονται αλλιώς. Και βγήκε η τελευταία δημοσκόπηση και δίνει προβάδισμα 5% στο ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, μπρος στο φανάρι, 100 μέτρα πιο κάτω από το περίπτερο, ναι, μετά το Φαρμακείο της Σόνιας…στο βάθος η εξουσία.

Όχι αγάπη μου. Δεν θα κάτσω να κάνω εγώ μακροσκελείς πολιτικές αναλύσεις. Δεν θέλω να σε τρομάξω. Μακριά από μας αυτά. Εγώ απλά σαν μέσος τηλεθεατής, ψηφοφόρος και Έλληνας σκέφτομαι αν καλά έκανα που έφτιαξα τα χαρτιά μου για να ψηφίσω στο Λονδίνο ευρωεκλογές ή θα πρέπει να κλείσω εισιτήριο για κάτω. Κι όχι τίποτα άλλο. Ούτε καν δεν τα υπέβαλλα εγώ. Σε φίλους τα φόρτωσα. Η αυτού μεγαλειότης…δεν πρόλαβα. Λιγότερα αντίτυπα από το κανονικό τύπωσα, τελευταία στιγμή τα έδωσα, ούτε σε μια πορεία για τους G20 δεν κατέβηκα…μην το συζητάς.

Ένας τριτοδεύτερος Υπουργός Ναυτιλίας θα το αποφασίσει αυτό. Χαλάλι του. Ολόκληρο διαμέρισμα, διαμπερές, τα υπνοδωμάτια βλέπουν λέει ανατολή, η αποθήκη 12 τετραγωνικά, το τζάκι προκατασκευασμένο αλλά τραβάει πολύ καλά. Με μπάρμπεκιου στην ταράτσα! Και οι πλάκες…Καρύστου! Λίγα τα έχεις;
Εγώ το έχω πολύ. Και το ΠΑΣΟΚ επίσης. Κι εκεί που όλοι το είχαν για ξοφλημένο πήρε την πάνω βόλτα. Θα την έπαιρνε κάποτε. Κάποιοι δεν το πίστευαν.

Ήταν αυτοί που έδωσαν 18% στον Συριζα πολύ πλασματικό, πολύ τεχνητό. Πάσόκους να έβλεπε το μάτι σου πέρυσι στο συνέδριο του Συριζα στον Πειραιά. Λαϊκο προσκύνημα. Κάτι γνωστούς από το χωριό πετύχαμε, από τη γειτονιά, από την τοπική της περιοχής…όλοι στο συνέδριο. Να δουν και να φιλήσουν. Να προσκυνήσουν. Μερικοί πήγαιναν και στο ματς του Ολυμπιακού. Εντάξει, ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Μα ο Μακρυγιάννης το είχε πει. Ο θεός πάντα μας ήθελε πολλά ολίγους…εμάς τους Έλληνες μα δεν έχει σημασία.

Ήταν αυτοί που παπαγάλιζαν και αναμασούσαν τις παιδικές ατάκες για αντιπολίτευση…ως αντιβίωση. Να μπει το Δημόσιο με κάποιο τρόπο στην Ολυμπιακή. Χαίρω πολύ. Αύριο που ο Βγενόπουλος θα τη βάλει στο Χρηματιστήριο…και θα την μετοχοποιήσει…εσείς ως κράτος πηγαίνετε να αγοράσετε ένα ποσοστό.

Ήταν αυτοί που δυσκολευτήκαν να παρακολουθήσουν τις δηλώσεις του Παπανδρέου γιατί ήταν στα Αγγλικά. Και είπαν…πως είπε πως θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες. Δεν το είπε. Τα σπαστά Αγγλικά του Στρατηγάκη…που μιλάμε εκεί έξω…μου επέτρεψαν να καταλάβω κάτι λίγα…διαφορετικά από αυτά που κάποιοι του κινήματος υποστήριξαν με πάθος εδώ.

Ήταν αυτοί που με χέρια λιγδωμένα από τις χειραψίες, με παλάμες γεμάτες μικρόβια από τις χαιρετούρες συνέχιζαν να θυμίζουν το παλιό ΠΑΣΟΚ. Εκείνο που ο κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει. Για να μπορέσει να ξαναψηφίσει.

Ήταν αυτοί και πολλοί άλλοι. Μικρά καθαρματάκια, τεράστια λαμόγια, όλα αποστήματα ενός σάπιου συστήματος που έχει απλώσει τα δίχτυα του στα σχολεία, στα νοσοκομεία, ακόμα και στο δρόμο. Το 80% των ταξιτζήδων είναι παράνομοι. Το ξερες; Εγώ τόσες μέρες που κυκλοφορώ εδώ στην Αθήνα κάτι είχα υποπτευτεί. Άσχετο; Κάθε άλλο. Όταν η κοινωνία έχει αυτό το πρόσωπο…στον καθρέφτη η εξουσία αντανακλάται ακριβώς με το ίδιο προσωπείο. Τα ίδια χαρακτηριστικά. Τις ίδιες ξεβαμμένες μπογιές στα μούτρα, την ίδια ασχήμια και βρωμιά.

Αφιερωμένο…στον Γ.Κ. που έχει αποδείξει ότι αφουγκράζεται ακόμα και τις πιο σκληρές αλήθειες.

Μια ανάρτηση...για γερά στομάχια

Η Ε. είναι 10 χρονών. Με μυαλό, χαμογελαστή, έξυπνη λέγανε οι δασκάλες της πέρυσι, που δίνει την δική της μάχη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αφενός γιατί είναι σάπιο, αφετέρου γιατί εκείνη δεν είναι Ελληνίδα.

Κόρη μεταναστών, που δουλεύουν 2 δουλειές ο καθένας, η μικρή κρατά σχεδόν ολόκληρο το απόγευμα το νεογέννητο αδερφάκι της. Ναι, η μαμά της εκτός από ανασφάλιστη δουλεύει και ασαράντιστη.

Η μικρή μέχρι πρότινος δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα. Το σχολείο του Αμαρουσίου ήταν το δεύτερο σπίτι της. Ναι, ήταν τυχερή. Φέτος άλλαξε το σχολείο και η μικρή κάθε μεσημέρι επιστρέφει σπίτι με πόνους στο στομάχι. Όλα της τα άγχη, όλες της τις στεναχώριες, όλο της τον πόνο τον έχει αναγάγει σε κοιλόπονο. Κι ας φταίει η δασκάλα. Μια δασκάλα που φέρεται όχι μόνο απαξιωτικά στο παιδί αλλά και στην μητέρα. Που τονίζει σε κάθε τόνο πως η μικρή έχει πρόβλημα στη γλώσσα και ζητά 25 ευρώ την ώρα σε ιδιαίτερο για να την βοηθήσει. Η δασκάλα που την έχει στο τελευταίο θρανίο ενώ η μητέρα είχε ζητήσει να την φέρει λίγο πιο κοντά για να βλέπει καλύτερα. Η δασκάλα που όταν η μητέρα πήγε να ρωτήσει για την πρόοδο της μικρής…σε μια περίοδο δύσκολη μιας και η μικρή είχε χτυπήσει το πόδι της και η μάνα ήταν ετοιμόγεννη, εκείνη την σνόμπαρε. Δεν έχω τίποτα να σας πω, της έφτυσε στα μούτρα και την άφησε να κατέβει τρεις ορόφους αβοήθητη με την κοιλιά στο στόμα και το παιδί στην αγκαλιά.

Η δασκάλα, που κάποιος της είπε πως το να γίνεις παιδαγωγός αυτόματα σημαίνει πως είσαι και άνθρωπος. Που κάποιοι την έσπρωξαν να ασχοληθεί με παιδικές ψυχές και μυαλουδάκια γιατί αυτή η δουλειά δεν έχει ανεργία και με τα ολοήμερα…προσλαμβάνεσαι αμέσως και κάθεσαι τρεις μήνες σε διακοπές. Η δασκάλα που διδάσκει σε σχολείο της Νέας Ιωνίας και νομίζει ότι κάποια είναι. Εγώ έχω τελειώσει πανεπιστήμιο κουνάει στο δάχτυλο στην μάνα του κοριτσιού.

Εγώ αυτή τη δασκάλα την βλέπω σαν απόστημα. Και δεν έχω χειρότερο από την αδικία. Και δεν ανέχομαι κανένας να πατά παιδικές ψυχές και να ονομάζεται δάσκαλος. Την Δευτέρα θα τα πούμε με τη δασκάλα. Θα βάλω το σοβαρό μου…Μηχανικός…ζω στο Λονδίνο γι αυτό δεν τα έχουμε ξαναπεί…νομίζω πως είστε δημόσιος υπάλληλος κυρία μου οπότε περιοριστείτε στον εκπαιδευτικό σας ρόλο μέσα στην τάξη…γιατί την επόμενη φορά…για 25 ευρώ την ώρα που ζητάτε από μια οικογένεια μεταναστών…εγώ θα φτάσω στο γραφείο εκπαίδευσης. Τόσο γραφικά. Την μαλακισμένη.

Αλλαξό****…άντε μην σου πω

Το σκέφτηκε η Κατερίνα . Όλες τις φανταστικές ιδέες αυτή η γυναίκα τις έχει. Μετά το είπε σε μένα. Το πρότεινε στον Απος, το άκουσε ο Vk που πέρναγε από εκεί, και πήγε λέγοντας.

Καημό το είχα να ανεβάσω «ξένο» πόστ στο blog μου. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αυτή η διαδικτυακή επικοινωνία κρύβει από πίσω της πολύ εγωκεντρικούς ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς ταλαντούχους στην γραφή και αρκετά ενδιαφέροντες ώστε να αποκτήσουν το δικό τους αναγνωστικό κοινό χωρίς κανένα κόπο.

Έτσι χάρηκα για την ανταλλαγή. Πήρα το πόστ του Vk. Πόσταρα έναν τελείως κόντρα – ρόλο κείμενο με μια πρωταγωνίστρια στα πατώματα. Φυσικά και δεν θα μπορούσα να είμαι εγώ αυτή. Νομίζω ότι φάνηκε άλλωστε. Ναι, ούτε ηρωϊδα μου θα μπορούσε να ήταν. Αλλά μου άρεσε. Ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρη αν τον σκότωσε ή τον αιχμαλώτισε στην αγάπη της. Νομίζω ότι εγώ θα το τέλειωνα κάπως αλλιώς.

"Φόρεσε τις κόκκινες δεκάποντες γόβες της, κούμπωσε την εκρού καμπαρντίνα και φεύγοντας άφησε το ζευγάρι των κλειδιών που εκείνος της είχε βγάλει, στο πάσο της κουζίνας. Περπάτησε μέχρι τη λεωφόρο να βρει ταξί ενώ εκείνος αντίκρισε για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό την μίζερη του πραγματικότητα. Αυτή…που εκείνη είχε ντύσει με τη λαμπερή της φαντασία."

Κάπως έτσι δηλαδή. Αλλά είπαμε. Το πόστ δεν το έγραψα εγώ. Εγώ το φιλοξένησα και το απόλαυσα.
Και θα θελα να ευχαριστήσω τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό.
Το παρακάτω τραγούδι…μεγάλη επιτυχία…Αναφέρεται στην απάτη και έχει την απίστευτη ατάκα της Ράντου μέσα. «Μην μου κάνεις εμένα φου.»

Απάτη

Γύρισα τους δείκτες του ρολογιού μια ώρα πίσω. Τόσο χρόνος μου χρειαζόταν για να αλλάξω όλη μου τη ζωή.

- Αγάπη μου είναι ώρα να φύγεις. Θα αργήσεις στη δουλειά.

Ποτέ δεν καταλάβαινε πως πέρναγε η ώρα. Οι άλλοι το λένε έλλειψη αίσθησης του χρόνου…εγώ το ονομάζω ακατάσχετη βλακεία. Τον βλάκα…Θεέ μου δεν τον αντέχω άλλο. Τι κάνω εδώ; Κάθε βδομάδα να αλλάζω δείκτες ρολογιών, όταν μπορώ να αλλάξω μια και για πάντα τους δείκτες της ζωής μου.

Τον χαιρέτησα με ένα πεταχτό φιλί, σαν αυτό που ξέρω πολύ καλά να δίνω. Ώρες-ώρες νιώθω σαν να παίζω τον Ιούδα σε καθημερινή βάση. Τα τριάντα αργύρια για μένα είναι μία ώρα και κάτι με εκείνον.

Η απάτη είναι σχετικό πράγμα. Εξαρτάται πως την βιώνει ο καθένας μας. Ξέρω ότι την πράττω, αλλά είναι υπεράνω των δυνάμεων μου. Ο πόθος είναι οδηγός μου, τις στιγμές που αλλάζω τους δείκτες του ρολογιού. Ξέρω ότι θα έρθει εκείνος και ο χρόνος για μένα θα σταματήσει. Θα χαθώ στα φιλιά του, στο άγγιγμα του, στην ανάσα του και στο βαθύ σκοτεινό του βλέμμα. Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για ένα βράδυ μαζί τους…και μετά άλλο ένα βράδυ…κι άλλο ένα…

Νομίζετε ότι δεν ξέρω τι κάνω; Νομίζετε ότι έχω χάσει τα μυαλά μου; Ναι…μπορεί να τα έχω χάσει, αλλά κάθε φορά που γυρίζει ο δείκτης στη σωστή του θέση, τότε αποκτώ πλήρη συνείδηση των πράξεων μου. Μια απάτη είμαι και μια αυταπάτη είναι αυτό που ζούμε. Οπότε μην μου μιλάς εμένα για απάτη. Την ξέρω καλά αδερφέ…την βιώνω μέρες και νύχτες στο πετσί μου. Με κατατρώει σαν σαράκι…οπότε μην τολμήσεις να μου ξαναπείς ότι δεν ξέρω τι θα πει απάτη!

Πρέπει να ηρεμήσω. Θα έρθει σε λίγο μετανιωμένος. Χτες ήταν μια δύσκολη μέρα για εκείνον, γι’ αυτό ήταν τόσο άδικος μαζί μου. Σήμερα θα είναι όπως παλιά.

….

Δεν ήταν τελικά! Μα να μου πει να τελειώσει αυτή η απάτη που βιώνουμε; Σου είπε κανείς καρδιά μου ότι δεν λατρεύω αυτή την απάτη; Αν μου την κόψεις, εγώ θα πεθάνω, δεν θα μπορώ να ανασάνω και θα χαθώ. Σαν ένα ελληνικό τραγούδι που μιλάει για τον έρωτα. Σαν όλα τα ελληνικά τραγούδια είμαι και εγώ – έτσι έλεγε η Μελίνα – μιλάμε για τον έρωτα και το θάνατο. Δεν με κατάλαβες ποτέ τελικά.

Τώρα όμως σε κρατώ στα χέρια μου για πάντα. Τόσο μέχρι να χορτάσω την άψυχη ανάσα σου. Για πες μου τώρα; Όλα όσα ζήσαμε ήταν μια απάτη; Δεν μπορείς να μιλήσεις ε; Πολλές φορές τελικά η απάτη είναι κάτι πολύ σχετικό. Κάτι που μπορεί να σε αφήσει απλά άφωνο…

Μια γυναίκα φεύγει...

...μια σωστή κυρία

Ανέκαθεν πίστευα πως το ζήτημα της συμπεριφοράς των ταξιτζήδων είναι γονιδιοματικό. Στα γονίδια τους είναι να μην βγάζουν φλας. Να κορνάρουν, να γκαζώνουν όταν πας να διασχίσεις την διάβαση. Η θεωρία μου αποδείχτηκε ακόμα και εδώ στο Λονδινο όπου οι ταξιτζήδες συμπεριφέρονται όπως οι Έλληνες συνάδερφοι τους, μόνο που δεν βρίζουν και δεν σε κλέβουν στα ρέστα και στη διαδρομή. Είναι καλά παιδιά. Και εγώ θα θελα να τους κάνω φίλους μου. Ειδικά τον κύριο της φωτογραφίας…που πληρώνεται για την καταχωρημένη διαφήμιση του Υπουργείου Τουρισμού.

Και ενώ το θέμα μας δεν είναι οι ταξιτζήδες…ας εστιάσουμε σε αυτό. Και μόνο. Αλλιώς…Cindy να περάσεις υπέροχα!!!

Σύντομο

Τι κάνει ένας Ισπανός, μια Κολομβιανή, ένας Άγγλος και μια Ελληνίδα από τις 9.30 το πρωί μέχρι τις 10.30 το βράδυ κάθε μέρα?

Μια τεράστια εργασία στο μεταπτυχιακό που πρέπει να παραδοθεί μέχρι την Παρασκευή.

Μην γελάσεις, σε βλέπω…

…Όχι ανέκδοτο όπως νόμιζες αρχικά. Ανακοινωθέν.

Μια ανάρτηση μισή...

Υπάρχουν μερικές αναρτήσεις που δεν βγαίνουν. Που απλά ξεκινούν αλλά μένουν μισές. Κάπου το συναίσθημα, κάπου η λογική, κάπου η κούραση σαν φορτηγά εκτός πορείας κόβουν τον ειρμό. Εκεί που υπάρχει. Γιατί είναι μερικές αναρτήσεις που δεν έχουν καν ειρμό. Έχουν σκόρπιες σκέψεις, με διαφορετικά είδωλα, με αλλοιωμένες εικόνες, με κρυμμένα νοήματα. Με λέξεις που παιχνιδιάρικα φτιάχνουν προτάσεις που κάποτε ήταν σκέψεις…σε ένα κουρασμένο μυαλό.

Πέρυσι οι περισσότερες αναρτήσεις γράφονταν νοερά στο τιμόνι. Φέτος οι περισσότερες αναρτήσεις γράφονται στο δρόμο. Συνήθως επιστρέφοντας αργά…εκεί που το κορμί πια έχει παραδοθεί, το μυαλό εξακολουθεί να στροφάρει σε άλλους ρυθμούς. Πιο χαλαρούς, ειδικά όταν το άγχος έχει μπει για λίγο στην άκρη. Πάμε λοιπόν…

 

Καμιά φορά τα προσωπικά δάνεια είναι πολύ πιο ζόρικα από τα τραπεζικά. Είναι που ο μεγαλύτερος τοκογλύφος είναι ο ίδιος ο εαυτός. Αυτός που βάζει τον πήχη ψηλά. Που δανείζει πολύ ακριβά τα όνειρα. Που καλλιεργεί τις φιλοδοξίες με χρυσάφι. Που ποντάρει στη ματαιοδοξία. Που ξέρει πως κάθε σκαλί που ανεβαίνεις σε σπρώχνει όλο και πιο κοντά στην κορυφή και σε αποτρέπει από το να κοιτάξεις προς τα πίσω, προς τα κάτω.

Σε έμαθαν να μην πιστεύεις στο ψεύτικο χρήμα κι εσύ πόνταρες πως αυτή την κυλιόμενη σκάλα μπορείς να την ανέβεις τρέχοντας. Ζύγισες δυνάμεις, γνώσεις, πήρες τη βαλίτσα γεμάτη με όνειρα και χειμωνιάτικα και κουβαλήθηκες. Σε ρυθμούς ξένους κυνηγάς και προσπαθείς να πληρώσεις τη δόση. Το επιτόκιο δυσβάσταχτο αλλά σε έμαθαν ότι ο πληθωρισμός αυτό επιτάσσει. Η ζωή δεν χαρίζεται. Αυτά που σου ανήκουν πρέπει να τα πάρεις.

Κοιτάς την εικόνα στον καθρέφτη και το είδωλο σου φαίνεται τόσο ξένο. Η κούραση αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πρόσωπό σου αλλά είσαι είκοσι και κάτι. Τα μάτια που γυαλίζουν αντισταθμίζουν και κρύβουν τους μαύρους κύκλους. Αν το πείσμα δεν υπερτερούσε, η κούραση θα σε είχε νικήσει. Αλλά υπερτερεί.

Ένας αριθμός, ένας απλός αριθμός είσαι σε μια τεράστια λίστα με άλλους ακόμα αριθμούς που από πίσω κρύβουν ονόματα. Ανθρώπους, μοναδικές προσωπικότητες. Σκασίλα σου για τους άλλους αριθμούς. Με την αλαζονεία του μοναδικού, ξεχωρίζεις από το πλήθος εσένα. Τα όνειρα σου, τα θέλω σου. Κι αν κάτι ξέρεις βαθιά μέσα σου είναι πως είναι πολύ αργά πια για να κάνεις πίσω. Όχι για τους γύρω σου. Αλλά για σένα.

 

Καληνύχτα Cindy. Όνειρα γλυκά. 

Ελληνικό πανεπιστήμιο...νομίζω...οτι μου λείπεις!

Μια τεράστια εργασία το μεταπτυχιακό. Μια έκθεση των τριών χιλιάδων ή τεσσάρων χιλιάδων λέξεων. Τρέχοντας να προλάβεις τις ημερομηνίες. Μην την καθυστερήσεις. 10% κάτω ο βαθμός. Μην αντιγράψεις, θα το βρούμε. Μερικοί Έλληνες δεν το πίστεψαν. Κλασσική αλαζονεία του Έλληνα ότι μπορεί να κοροϊδέψει τα μηχανήματα και τους βαθμολογητές. Προχτές τους κάλεσε ο καθηγητής. «Καρντάσια, έχετε γράψει τα ίδια. Δυστυχώς ο βαθμός δεν μοιράζεται. Μηδέν». Τους λυπήθηκα.

Και μένα με λυπάμαι. Μου θυμίζω εποχές Πανελληνίων. Όλη την τελευταία εβδομάδα φεύγω από τους τελευταίους από τη σχολή και το μόνο που δεν κάνω είναι το σφουγγάρισμα. Μέχρι κάτι υπολογιστές έστησα προχτές γιατί με βρήκε βολική ένας βοηθός. Χτες πάλι, τακτοποίησα με μια άλλη τρελή το εργαστήριο. Το συμμαζέψαμε. Όχι, τοίχους δεν πλύναμε.

Η οργάνωση σε όλο της το μεγαλείο σε αυτή την επιχείρηση που θέλει να λέγεται πανεπιστήμιο. Κατακλυσμός από μάιλς από τη γραμματεία για τη διπλωματική. Προτεινόμενα θέματα, φόρμα συμπλήρωσης, εδώ οι καλές προτάσεις. Αλλοίμονο σου Πολυτεχνείτισσα που είχες σκεφτεί κάτι πιο ακαδημαϊκό. Ακαδημαϊκό είναι μόνο αυτό που χρηματοδοτείται από εταιρία. Ηλίθια. Που νομίζεις ότι είσαι; Κι αφού αυτό που έχεις σκεφτεί εσύ δεν γίνεται γιατί πρόθυμος καθηγητής δεν υπάρχει, διαλέγεις μια από το σωρό με μισή καρδιά. Και πας και την κλείνεις. Και σου λέει η σακαφιόρα, ξεκίνα. Αλλά επειδή είσαι κοινωνικό παιδί και δεν κάνεις παρέα μόνο με βλαχοέλληνες μαθαίνεις ότι την ίδια εργασία, τη δικιά σου ντε την έδωσε και σε άλλον, πιο γαλανομάτη από σένα. Και παθαίνεις τα πολλαπλά εγκεφαλικά. Και θυμάσαι την ελληνίδα καθηγήτρια της διπλωματικής που σου έστελνε sms στις 11 το βράδυ να δει αν προχώρησες και αν είσαι αγχωμένη. Και αυτή η σύγκριση σε τσακίζει αλλά είσαι μεγάλη καρδιά. Απορρίπτεις το θέμα και βρίσκεις άλλο. Και αφού το κλείνεις μαθαίνεις πως το θέμα το προηγούμενο τελικά το παράτησε και ο άλλος. Ο γαλανομάτης ντε. Που είναι και κούκλος. Αλλά δεν το ξέρει. Δηλαδή περίπτωση από τις λίγες. Και έμεινε η σακαφιόρα μπουκάλα. Καλά να πάθει.

Και για την πολλαπλή βιβλιογραφία έχω να σου πω. Αυτή που αναμασιέται σαν καραμέλα από μερικούς Δεξιούληδες που δεν έχουν πάει πιο πέρα από τα βλάχικα για πολιτικές χειραψίες. Εδώ λοιπόν η πολλαπλή βιβλιογραφία είναι γεγονός. Αλλά η πολλαπλή βιβλιογραφία είναι ένας τεράστιος μύθος. Ένα πολύ μεγάλο ψέμα. Μια αυταπάτη, αγάπη. Γιατί αν επιλέξεις το τελευταίο σύγγραμμα της λίστας εγώ σου το υπογράφω δεν θα περάσεις ποτέ το μάθημα. Αν πάρεις το πρώτο - πρώτο το έχεις ομορφιά μου. Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα τελείωσε. Οι άλλοι Έλληνες διάβασαν σημειώσεις. Εγώ διάβασα το βιβλίο του καθηγητή. Ποιος το πέρασε; Μάντεψε. Αλλά τα βιβλία δεν δίνονται. Εδώ η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία είναι άγνωστη λέξη. Και στην Ελλάδα σε λίγο θα γίνει παρελθόν. Το βιβλιοπωλείο απέναντι θησαυρίζει. Ένα μέσο βιβλίο έχει 40 λίρες. Βέβαια υπάρχει και η βιβλιοθήκη. Τυχερέ. Τέσσερα αντίτυπα. Λαϊκό προσκύνημα γίνεται. Παρακαλάς την Παναγιά να το βρεις. Κι αν δεν το βρεις και το ζητήσεις παρακαλάς το Χριστούλη ο άλλος να το γυρίσει. Γιατί αν δεν το γυρίσει, εσύ θα μείνεις με τις προσευχές και αυτός με το βιβλίο. Το πολύ πολύ να πληρώσει μια λίρα πρόστιμο και εσύ να έχεις χάσει την προθεσμία για την εργασία – που μάντεψε- βασίζεται στο συγκεκριμένο βιβλίο!

Τα νεύρα μου κρόσσια τον τελευταίο καιρό. Για την αποθήκη που έχει γίνει εργαστήριο υπολογιστών θα σου πω σε άλλο κεφάλαιο. Ναι, και για τους καθηγητές που δεν απαντούν στα μάιλ. Εντάξει, το υπόσχομαι, θα σου πω και για τα σχεδιαστικά προγράμματα που στους υπολογιστές της σχολής κολλάνε και δεν τρέχουνε και εγώ θέλω να κάνω χαρακίρι.

Tα φιλιά μου!!

Στον πλανήτη «μεταπτυχιακό», το blogging θεωρείται περιττή πολυτέλεια. Όχι, δεν θα του περάσει. Το υπόσχομαι!

Τα φιλιά μου σε όλους σας!!!

Ανεπίκαιρη; Ναι, το ξέρω.

Ήταν το 1945 που η χώρα έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο και έμπαινε σε έναν εμφύλιο για να κατασπαράξει τις σάρκες όσων είχαν γλιτώσει από τον οχτρό, χωρίς φυσικά να υπολογίζει ότι ο οχτρός είναι πάντα ο κακός μας εαυτός και όχι μόνο εκείνος ο Γερμανός.

Εκείνος νέος, μορφωμένος και με μέλλον μπροστά του ήταν σε ηλικία γάμου. Εκείνη νέα, καθόλου όμορφή για την εποχή της, η πρώτη στη σειρά για παντρειά από μια οικογένεια που είχε στα γονίδια της να γεννά κυρίως κόρες. Πολύ λεπτή και αρκετά μελαχρινή με ένα ζευγάρι μοναχά καταπράσινα μάτια να φωτίζουν το πρόσωπό της. Ούτε αφράτη, ούτε με λευκό δέρμα. Εκείνος όμως την ήθελε και την πήρε. Αυτήν και το χωραφάκι με τα οπωροφόρα για προίκα. Χρόνια μετά σε μια από τις λιγοστές στιγμές προσωπικής παραδοχής εκμυστηρεύτηκε πως θα την έπαιρνε ακόμα κι αν δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Όσοι το άκουσαν, το άκουσαν και εκείνος ξανάπεσε στην σιωπή που τον διέπε τα τελευταία χρόνια. Ψέματα. Το είχε πάντα αυτό. Οι καλές κουβέντες μετρημένες και λίγες. Η σιωπή απέραντη, το βλέμμα πάντα γλυκό και οι αποχαιρετισμοί με τα παιδιά του πάντα δακρύβρεχτοι. Με μας τα εγγόνια του απλά δυσβάσταχτοι.

Τα χρόνια πέρασαν, το κουσούρι της οικογένειας να γεννά μόνο θηλυκά παιδιά πέρασε και σε κείνη τη γενιά - όπως και στην επόμενη αλλά δεν είναι το θέμα μας - και έφτασε κάποια στιγμή, εκείνη η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων που έρχεται στη ζωή όλων.

Οι κόρες ήταν ή σε ηλικία γάμου ή σε ηλικία σπουδών. Η γνώμη εκείνου, να τις παντρέψουν. Η γνώμη εκείνης, να τις σπουδάσουν. Το δικό της πέρασε με μερικές μοναχά τροποποιήσεις στο συμφωνητικό. Δασκαλίτσες και φιλολογίνες εγώ δεν χρηματοδοτώ. Η΄γιατρίνες ή μηχανικοί που θα μας είναι και χρήσιμες είπε εκείνο το βράδυ στο τραπέζι. Τα θηλυκά μοιράστηκαν και άνοιξαν τα φτερά τους όπως ακριβώς εκείνοι είχαν αποφασίσει. Έκτοτε ξεκίνησε μια σειρά αποχωρισμών γιατί εκείνος ποτέ δεν αγάπησε την Αθήνα, γιατί εκείνη ποτέ δεν ήθελε να τον αφήνει μόνο του και γιατί εκείνες σκόρπισαν στα πέντε σημεία του ορίζοντα.

Και ενώ στο ξεκίνημα εκείνος ήταν ο μορφωμένος, με το λαμπρό μέλλον, εκείνο το χωραφάκι με τα οπωροφόρα τις σπούδασε. Η σοδειά κάθε χρονιάς, ήταν τα λεφτά της καθεμιάς. Με τα λεφτά εκείνου περνούσαν οι δυό τους. Με τα λεφτά της προίκας περνούσαν τα κορίτσια.

Φέτος, χρόνια μετά - πολλά χρόνια πιο μπροστά και ενώ Εκείνοι έχουν φύγει από εδώ με όλα τους τα χρέη πληρωμένα μέχρι δεκάρας στο ταμείο της ζωής, και έχοντας αφήσει πίσω τις κόρες σπουδαγμένες και σε οικογένειες - πουλήσαμε την ίδια σοδειά προς 300 ευρώ. Κανονικά είχαμε κανονίσει 400 άλλα ο μεσολαβητής μας έριξε. Δεν βγάλαμε ούτε τα έξοδα του πετρελαίου του πατρικού. Μια το κλάδεμα, μια το λίπασμα, μέσα μπήκαμε φέτος, αλλά είναι το πείσμα πια των κοριτσιών που συντηρεί το ίδιο χωράφι με χασούρα γιατί το πραγματικό κέρδος κάποτε ήταν οικονομικό, τώρα όμως είναι συναισθηματικό.

Βλέποντας τους αγρότες φέτος να κλείνουν τους δρόμους, σκεφτόμουνα εμάς. Την ιστορία της οικογένειας μου και πόσα η γη μας έχει προσφέρει. Και λυπάμαι που δεν μπορώ να ενστερνιστώ εκείνους που θυμώσαν με το κλείσιμο των δρόμων. Λυπάμαι που δεν μπορώ να μπω στη λογική πως «καλά τους είχαν κάνει και τους είχαν κόψει τα λάστιχα». Λυπάμαι που δεν μπορώ να δω το δίκιο μέσα από τα δακρυγόνα. Το σωστό μέσα από τις επιδοτήσεις της Ε.Ε για το ξερίζωμα των ροδακινιών. Το λογικό στο κόστος των 2 ευρώ το κιλό το λάδι. Λυπάμαι που η χώρα αυτή είναι τόσο εύφορη αλλά οι εξαγωγές είναι σε χαμηλότερο επίπεδο από τις εισαγωγές. Που εδώ στο Λονδίνο τα άνοστα Ισπανικά μανταρίνια κάνουν θραύση την ώρα που τα Ελληνικά σαπίζουν στις χωματερές μας και οι χυμοί που αγοράζουμε εδώ αλλά και στην Αθήνα έρχονται σε μορφή παγοκολόνας από την Λατινική Αμερική.

Υ.Γ. Στα ανατολικά της Κρήτης λένε μια μαντινάδα που συνοψίζει όλα όσα εγώ θέλησα να πω. Τα πορτακάλια του χωριού γεμίζουνε βαπόρι. Ότι σκατά είναι πρόεδρος είναι κι οι ψηφοφόροι.