Μηχανικέ...καλά να πάθεις.

Έκατσες 5 χρόνια το λιγότερο μέσα στο Πολυτεχνείο. Έκαψες όλα τα εγκεφαλικά σου κύτταρα σε Μαθηματικα – πολλά μαθηματικά – Φυσικές, Χημείες, Προγραμματισμό. Πολύ Προγραμματισμό. Ζορίστηκες, ξενύχτησες, πήρες πτυχίο και αναφώνησες ότι είσαι διπλωματούχος. Με όλα του τα σκατά το ελληνικό Πολυτεχνείο σε έκανε επιστήμονα και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι. Εκείνοι οι καθηγητές που διορίστηκαν με μέσο αλλά ξέρουν τι τους γίνεται. Εκείνοι οι καθηγητές που δε μιλάνε Αγγλικά αλλά είναι δάσκαλοι. Εκείνοι που έφτασαν 800 χρονών διδάσκοντας αλλά σου λένε αυτό που δεν υπάρχει στα βιβλία. Μαζί και οι υπόλοιποι. Βοηθοί που διορίστηκαν επί ΠΑΣΟΚ αλλά κρατάνε όλα τα εργαστήρια στα χέρια τους και είναι πάντα εκεί. Άμισθοι υποψήφιοι διδάκτορες που το Πολυτεχνείο κρέμεται από πάνω τους. Γρανάζια ενός σάπιου εκπαιδευτικού συστήματος που επιμένει να γυρίζει τον τροχό και να παράγει μυαλά. Μυστήριο.

Γνώρισα πολλούς. Έζησα πολλά. Τα ξέρω τα καλά και αδυνατώ να σπρώξω κάτω από το χαλί τα κακά. Δεν έμαθα. Λυπάμαι. Κάποια στιγμή στο Λονδίνο είχαμε ένα ομαδικό project με άλλους τέσσερις. Ένα στάδιο λοιπόν ζητούσε σχεδιασμό βέλτιστης λύσης για υπόγεια καλώδια. Η ώρα έχει περάσει. Την επόμενη παραδίδουμε και ο Αιγύπτιος που το έχει αναλάβει μας ρωτά πόσο ρεύμα καταναλώνουμε στο σπίτι μας (!!) για να σχεδιάσει το δίκτυο. Αγχώνομαι. Αποσύρομαι σε ένα γραφείο πιο πέρα με το μολύβι μου. Μετά από μισή ώρα είχα τη λύση. Τους τη δείχνω. Αρχίζουν να χειροκροτούν. Ένα Πολυτεχνείο που ποτέ δε με δίδαξε πώς να σχεδιάζω βέλτιστα τα υπόγεια καλώδια σε μια περιοχή της Μάγχης. Που με έμαθε όμως να βρίσκω λύσεις. Δεν είναι εγώ αυτό. Είναι πολλοί άλλοι. Πολλοί περισσότεροι. Πολύ καλύτεροι.

Έκανες μεταπτυχιακό που λίγα χρόνια πριν στον κλάδο των Μηχανικών ήταν άγνωστη λέξη. Έφυγες έξω, έμεινες εδώ, κυνήγησες το όνειρο. Γύρισες και όλα όσα έμαθες περιορίζονται αυτή τη στιγμή στη δήλωση ημιυπαιθρίων. Ζωάρα. Να συμπληρώσεις τις δηλώσεις, να πάρεις τα παράβολα, να καταθέσεις τον φάκελο στην Πολεοδομία. Μεγάλη επιτυχία. Η οικοδομή έχει παγώσει. Η αγορά ακινήτων το ίδιο. Οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια και τα μεγάλα έργα σταματούν. Κάνεις το σταυρό σου που τουλάχιστον δήλωσες 2-3 ημιυπάιθριους εκεί πέρα για να βγάλεις δυο ευρώ. Που πήγε τόση επιστήμη; Τόση γνώση; Στην εποχή του ΔουΝουΤου όλα είναι δυνατά. Περιμένεις τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων μπας και σωθείς. Ελλαδάρα αθάνατη!

Δε θα ξεχάσω ποτέ μια ημερίδα για νέους Μηχανικούς που είχε γίνει πριν κάνα χρόνο. Μας έταζαν ότι έρχεται η ανάκαμψη. Δεν είχαμε δει ακόμα την κάμψη. Φαντάσου! Μας έλεγαν ότι στους 6 μήνες όλοι βρίσκουν δουλειά. Μύθος τώρα πια. Μας παραμύθιασαν ωραία και καλά. Πλησίαζαν εξάλλου και οι μεγαλύτερες εκλογές. Αυτές του ΤΕΕ. Δεν ήταν καιρός για πικρές αλήθειες.

Πας στο ΤΣΜΕΔΕ. Στήνεσαι με τις ώρες – πολλές ώρες σε ένα χώρο ασφυκτικά γεμάτο. Ότι κι αν έχεις το ταμείο σου δικαιολογεί 20 ευρώ την επίσκεψη. Αν χρειαστεί να πας και δεύτερη φορά το ταμείο σου δικαιολογεί μόλις 10 ευρώ για τη δεύτερη επίσκεψη. Ενώ πληρώνεις το εξάμηνο 1000 ευρώ ως νέος Μηχανικός. Έχεις δεν έχεις. Ώρες λειτουργίας του σπιτιού με το κόκκινο φωτάκι; 8 με 12. Δηλαδή για να πάρεις 20 ευρώ πρέπει να χάσεις το μεροκάματο. Στην ερώτηση γιατί οι αριθμοί δίνονται μέχρι τις 12; Η απάντηση είναι ότι το ταμείο πρέπει να κλείσει στη 1.30. Στην ερώτηση γιατί το ταμείο πρέπει να κλείσει στη 1.30; Η απάντηση είναι ότι η ταμίας πρέπει να πάει στην τράπεζα για να έχει για την επόμενη μέρα λεφτά. Λογικό; Λογικό!

Μπαίνω μέσα. Κόσμος, κοσμάκης, λαός. Βολεύομαι σε μια γωνία. Έχω εκατό νούμερα μέχρι να έρθει η σειρά μου. Βγάζω τα βιβλία μου και διαβάζω. Η κυρία δίπλα θέλει κουβέντα. Τις ξέρω. Τις ξεχωρίζω. Η μάνα που περήφανα έκανε γιο και Μηχανικό πίνει το ποτήριον τούτο. Έρχεται να εισπράξει τα λεφτά με εξουσιοδότηση για χάρη του. Μάνα κόρης δεν έχω πετύχει ποτέ. Μάνες γιών άπειρες φορές. Τις περισσότερες φορές μου δείχνουν και τη φωτογραφία που έχει το βιβλιάριο – εκτός κι αν έχουν κάποια καλύτερη στο πορτοφόλι. Δουλεύει το παλικάρι μου και ήρθα να τα εισπράξω εγώ. Εμείς οι υπόλοιποι το έχουμε ρίξει στο ραχάτι, δε δουλεύουμε εμείς, δε μας γέννησε μάνα, απαντάω εγώ. Περνάει η ώρα. Κάποια στιγμή έρχεται το νούμερο. Πάω και δίνω τα βιβλιάρια και ξαναπεριμένω. Την τελευταία φορά πάω να τα δώσω και εκείνη την ώρα μπαίνει μαμά με καρότσι. Λέω στο γιατρό να περάσει η κυρία πρώτα και μου απαντά ο γιατρός «φυσικά αν θέλετε να περιμένετε άλλη τόση ώρα τη σειρά της, πολύ ευχαρίστως.» Τον κοιτώ με το πιο βλοσυρό μου βλέμμα. Είναι η πρώτη φορά που δεν πιάνει. Η μαμά με το καρότσι αποχωρεί. Αηδία με πιάνει. Σιχαμάρα.

Καταργούνται οι ελάχιστες αμοιβές. Μαγεία. Ζω για τη μέρα που θα κόψω απόδειξη ενός ευρώ και θα τους την τρίψω στα μούτρα καταθέτοντας φπα 0,23 λεπτά. Το περιμένω πως και πως. Το κοινοβούλιο έχει κάτι λιγότερο από 50 Μηχανικούς βουλευτές εκλεγμένους. Το 1/6 δηλαδή και φυσικά προασπίζονται τον κλάδο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 35 από αυτούς ανήκουν στη Πασοκάρα. Τον Απρίλιο που μας πέρασε όλοι οι Μηχανικοί της χώρας ανέδειξαν πρώτη δύναμη την παράταξη που πρόσκειται στο κυβερνόν κόμμα, την Πασκ. Η κατάσταση ήδη είχε αρχίσει να διαφαίνεται, αλλά όχι…εκεί. Πρόεδρος του ΤΕΕ μετά από πολλά χρόνια ορίστηκε εκπρόσωπος της συγκεκριμένης παράταξης. Την ίδια ώρα οι μεγαλύτερες εταιρίες απολύουν κόσμο και κάνουν οριζόντιες μειώσεις μισθού ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες σβήνουν αλλά δεν ανοίγει ρουθούνι. Ο κλάδος έχει τη διοίκηση, την περίθαλψη, την εκπροσώπηση και την βουλευτική υποστήριξη που του αξίζει. Καλά να πάθει. Πολύ ειλικρινά…

Διατριβή στα Σ.Μ.Ν. - Πονεμένες ιστορίες του κρεβατιού

Τον τελευταίο καιρό έχω φάει τρομερή φρίκη. Όλη μου η κοσμοθεωρία έχει γκρεμιστεί. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μια νούλα, ένα μηδενικό. Μια ψευδαίσθηση. Οι φίλες μου και οι άντρες που συναναστρέφονται έχουν συμβάλλει καταλυτικά προς αυτή την κατεύθυνση. Έχω διαβάσει όλα τα ιατρικά sites. Έχω γίνει ειδική η Πολυτεχνείτισσα στα ιατρικά. Ξέρω τα πάντα για τα κονδυλώματα και για τα περισσότερα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Είμαι καλά. Για να εξηγούμαστε. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα, δε ξέρω αν ήμουν τυχερή ή αν τα αυτονόητα ήταν κοινά για μένα και για τις σχέσεις της ζωής μου. Πάντα προσέχαμε γιατί δε θέλαμε να γίνουμε γονείς από τα μικράτα μας όπως οι πρωταγωνιστές του Blue Valentine που είδες που κατέληξαν. Σε γαμω-hotel να αναζητούν τον χαμένο τους έρωτα που όμως είχε κάνει φτερά.

Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω την ηλιθιότητα που κουβαλά ο κόσμος. Δε μπορώ. Ζούμε σε μια ανεπτυγμένη χώρα τίγκα στους ανεγκέφαλους οπότε έστω ότι οι πιθανότητες να κολλήσεις HIV είναι ελάχιστες. Λέμε τώρα. Κι αφού HIV δεν κολλάς – και καλά - όλα τα υπόλοιπα θερίζουν. Κονδυλώματα και δε συμμαζεύεται κάνουν πάρτυ από τον έναν οργανισμό στον άλλον. Ο κόσμος δεν παίρνει προφυλάξεις. Είναι σαν να λέμε ο κόσμος δε βάζει αποσμητικό. Είναι δυνατόν να μην βάζεις αποσμητικό; Αφού θα ιδρώσεις, θα βρωμίσεις, μια αηδία θα γίνεις. Έτσι και οι προφυλάξεις. Κανείς απ’όλους αυτούς δεν είχε γιαγιά ή έστω παππού να του πει για την υπογραφή και το άλλο που δεν τα βάζουμε όπου βρούμε; Για την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό τον λύκο; Για τη χιονάτη και τους εφτά νάνους; Εντύπωση μου κάνει. Σε τι κόσμο μεγάλωσαν όλοι αυτοί; Σαν να λέμε, έπαιρναν καραμέλες από αγνώστους αβέρτα. Ήμαρτον.

Έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες. Για γιατρό που δεν παίρνει προφυλάξεις γιατί δε μπορεί. Πόσο καραγιοζομπερντές μπορεί να είσαι ρε φίλε; Και γιατρός και βλάκας; Που το παρκάρεις αυτό το πακέτο; Ποιον όρκο του Ιπποκράτη, ποιο φακελάκι, ποια τήρηση κανόνων υγιεινής. Εδώ ο άνθρωπος δεν παίρνει προφυλάξεις. Ανήκουστο.

Έχω ακούσει για μπάρμαν που δεν παίρνει προφυλάξεις. Μεγάλη επιτυχία και αυτός. Έχει κοιμηθεί με όλη την Αθήνα αλλά έχει εμπιστοσύνη στην εκάστοτε σύντροφό του. Όλοι μια μεγάλη παρέα! Μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα και τα ίδια νοσήματα! Μια ομορφιά.

Έχω ακούσει για γυναικολόγο που αναγκάζεται να πει ψέματα σε παντρεμένο ζευγάρι για να μην χαλάσει ο γάμος. Τα κονδυλώματα κολλάνε και από την τουαλέτα, είπε στην κοπέλα κι αυτή το χαψε. Καλά ρε τραγικέ, κάνεις που κάνεις την κουτσουκέλα, κολλάς και την άλλη κονδυλώματα; Που δεν είναι απλά σχέση – που ακόμα κι εκεί αυτό το δικαίωμα δεν το έχεις - αλλά θα γίνει η μάνα των παιδιών σου; Εγώ αν ήμουν γιατρός θα έλεγα στη γυναίκα να βγει έξω για να τον εξετάσω κι αυτόν. Και μετά θα τον πετούσα από τον πέμπτο. Και θα έλεγα ότι έπεσε να πιάσει τον κολποδιαστολέα.

Έχω ακούσει και το άλλο το κορυφαίο. Έλα μωρέ και οι προφυλάξεις δεν καλύπτουν 100%. Ναι, δεν καλύπτουν 100%, συμφωνούμε. Αλλά από το 99 μέχρι το 0% δεν υπάρχει μια μικρούτσικη διαφορά; Δε νομίζεις;

Όλα βγαλμένα μέσα από τη ζωή. Εγώ στο λέω και στο υπογράφω. Τόση επιστήμη, τόση Κική Δημουλά, τόσο Μάλαμα που τα εναποθέτουμε; Σε ποιανού την αγκαλιά, έλα και πες μου...σκέψου το όμως καλά. Να προσέχουμε εντάξει; Και κάνε ότι θες. Εγώ σε χαίρομαι. Το ξέρεις άλλωστε...

Η μάχη των φύλων και όχι των φίλων.

Μια γυναίκα για να βγει ραντεβού ακόμα και Δεκέμβρη, Γενάρη, Φλεβάρη θα πρέπει να βάλει το φόρεμα το μαύρο (δεν πειράζει), το κοντό(πειράζει), το αμάνικο(πειράζει), το μεταξωτό(πειράζει), με τις διάφανες κάλτσες (πειράζει) και να παγώσει. Ένας άντρας θα βάλει το μάλλινο πουλοβεράκι Tommy Hilfiger και θα είναι μια χαρά.

Μια γυναίκα για να βγει ραντεβού θα πρέπει να βάλει γόβες και να ισορροπήσει πάνω σε αυτές, να κυκλοφορήσει με αυτές σε όλες τις λακκούβες και τα σπασμένα πεζοδρόμια της Αθήνας και να οδηγήσει με αυτές. Ένας άντρας θα φορέσει τα αθλητικά του και θα είναι cool. Αν μια γυναίκα βγει με αθλητικά – ακόμα κι αν τα έχει αγοράσει 150 ευρώ – θα θεωρηθεί απλά ατημέλητη στην καλύτερη. Αγοροκόριτσο στη χειρότερη. Αν μια γυναίκα βγει με τζιν και φούτερ είναι απλά φίλη του.

Ένας άντρας βάζει την κολόνια του και το αποσμητικό του και κάτι έκανε. Μια γυναίκα πρέπει να βάλει κολόνια, αποσμητικό, να έχει βαφτεί (make up, conciler, mascara, σκια, μολύβι, lip gloss), να έχει περιποιημένο μανικιούρ (γαλλικό) και φουλ αποτρίχωση για να έχει κάνει κάτι.

Μια γυναίκα δίνει την ψυχή της για ένα σαββατοκύριακο στο Παρίσι. Ένας άντρας δίνει την ψυχή του για ένα σαββατοκύριακο στη Λάρισα για να δει την ομαδάρα εκτός έδρας.

Μια γυναίκα ακόμα και στους -12 στο Κωλοπετινίτσι που πήγε ρομαντικό σαββατοκύριακο πρέπει να φοράει μεταξωτές νυχτικές. Ένας άντρας χοντρές πυζάμες. Μια γυναίκα φορά κοφτά και άβολα εσώρουχα ενώ ένας άντρας κάλτσες ακόμα και στο κρεβάτι.

Τα παγωμένα πόδια μιας γυναίκας στο κρεβάτι είναι πρόβλημα. Το ροχαλητό του άντρα στο κρεβάτι δεν είναι πρόβλημα.

Μια γυναίκα κάθε μήνα πληρώνει τις αμαρτίες του Δια που κάποτε της έφερε το νερό της εφηβείας όπως λέει και η Αλεξίου αποδεικνύοντας ότι ο Θεός είναι μισογύνης. Πονάει αλλά δεν το κάνει θέμα. Ξυπνάει μέσα στη νύχτα αλλά δεν το κάνει θέμα. Χαπακώνεται για να τσουλήσει η πρώτη μέρα της περιόδου αλλά δεν λέει κουβέντα. Ένας άντρας βγάζει μια παρανυχίδα και σηκώνει όλο το σπίτι στο πόδι. Πώπω μάνα μου, πόνος.

Μια γυναίκα ξέρει να φτιάχνει μουσακά/παστίτσιο/γιουβέτσι αλλά τίποτα δεν είναι τόσο νόστιμο όσο της μαμάς του. Ένας άντρας ξέρει να φτιάχνει αυγά μάτια και η γυναίκα τον προσκυνά για μέρες.

Μια γυναίκα ξέρει ότι τις Τετάρτες έχει Champions league, τις Πέμπτες Uefa, το Σαββατοκύριακο Super League (aka Πρωτάθλημα) και τις Τρίτες ping pong πιγκουίνων. Ένας άντρας αδυνατεί να θυμηθεί ότι τις Δευτέρες έχει το Νησί και απορεί γιατί το βλέπεις.

Μια γυναίκα επίσης ξέρει ότι ο Ολυμπιακός/Παναθηναϊκός/ ΑΕΚ/Πανσερραϊκός/ΠΑΣ Γιάννενα το Σαββατοκύριακο που πέρασε έπαιξαν με τον Εργοτέλη/ΌΦΗ/Καβάλα/Πανθρακικό/Παναχαϊκή και έφεραν 1/2/χ. Ένας άντρας δυσκολεύεται να συγκρατήσει ότι τον φίλο της κολλητής σου τον λένε Γιώργο/Γιάννη/Κώστα. Κι ότι η Ελένη στο Νησί έχει πεθάνει από τα πρώτα επεισόδια!

Μια γυναίκα οδηγεί, αλλάζει λάστιχο, ξεμπλοκάρει το immobilizer αλλά ένας άντρας ξέρει να οδηγεί, ξέρει να αλλάζει λάστιχο, ξέρει να ξεμπλοκάρει το immobilizer. Ένας άντρας κάνει χοντρά τρακαρίσματα ενώ μια γυναίκα γρατζουνάει τον προφυλακτήρα άρα δεν ξέρει να παρκάρει.

Μια γυναίκα είναι άχρηστη στον υπολογιστή αλλά ξέρει να προγραμματίζει το πλυντήριο ρούχων για να δουλέψει στο ελαφρύ πρόγραμμα για χρωματιστά, μεταξωτά, με στύψιμο και ελαφρύ ατμό την ώρα του βραδινού προγράμματος της ΔΕΗ (γιατί είναι και οικονόμα) που και οι 2 θα κοιμάστε (δλδ 2 με 8 το πρωί). Ένας άντρας ξέρει να προγραμματίζει σε C++ αλλά αδυνατεί να κάνει τον αποχυμωτή να πάρει μπρος φωνάζοντας «πως δουλεύει αυτό το μαραφέτι;»

Ένας άντρας Μηχανικός ή Γιατρός είναι απλά ένας άντρας Μηχανικός ή Γιατρός. Μια γυναίκα Μηχανικός ή Γιατρός είναι έλα μωρέ γυναίκα Μηχανικός, απαπαπά γυναίκα Γιατρός. Γιατί η κοινωνία τη θέλει μανικουρίστα ή έστω Φιλόλογο στην καλύτερη.

Μια γυναίκα που φλερτάρει ενώ έχει σχέση είναι τσούλα. Ένας άντρας που φλερτάρει ενώ έχει σχέση «αμάν καλέ, δεν έκανε και τίποτα το παιδί, λύσσαξες.»

Και κάπως έτσι τσουλάει η ζωή στις Δυτικές χώρες και δη στην Ελλάδα που οι γυναίκες δεν φοράνε μπούρκα, παντρεύονται στα 30, γεννάνε με καισαρική στο ΙΑΣΩ, δουλεύουν δεκάωρα, πληρώνουν δάνεια, αγαπάνε τις Louis Vuitton, την Ύδρα, τον Oscar Wilde και τα τσιτάτα του επαναλαμβάνοντας από μέσα τους πως «Ένας άνδρας θέλει να είναι πάντα η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας ενώ η γυναίκα θέλει να είναι πάντα το τελευταίο ειδύλλιο ενός άνδρα.» Ξεχνάνε βέβαια ότι «ένας άνδρας μπορεί να είναι ευχαριστημένος από οποιαδήποτε γυναίκα εφ' όσον δεν την αγαπά.» αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!

Γράμμα σε σένα...Μετανάστη μου.

Γράφω αυτή την ανάρτησή τώρα. Τώρα που καταλάγιασαν τα πνεύματα. Είναι σαν έναν καυγά. Είναι ανώφελο να μιλήσεις όταν ό άλλος ωρύεται ακόμα από θυμό . Δυσκολεύτηκα στη ζωή μου να το μάθω αλλά τώρα το ξέρω. Τώρα λοιπόν που οι μετανάστες έφυγαν από τη Νομική και βρίσκονται στο νεοκλασικό της Πατησίων θα τα πω κι εγώ. Όχι ότι έχουν σημασία. Αλλά να, να τα βγάλω από μέσα μου. Αυτό που αυτοί εκφράζουν με τη σιωπή τους. Αυτή την εκκωφαντική σιωπή. Εγώ το εκφράζω ετεροχρονισμένα. Σαν παράπονο.

Μην μου το κάνεις αυτό. Δεν είναι θέμα ψευτοπουριτανισμού. Ούτε καν καθωσπρεπισμού. Το ξέρεις άλλωστε. Δεν υπήρξα ποτέ τυπική. Υπήρξα σαρωτική, υπήρξα υπερβολική αλλά με τα πρέπει δεν έκατσα ποτέ στα ίδια παγκάκια. Είναι σαν τότε. Έπεφτα στα πατώματα για εκείνον αλλά ούτε τη γιορτή του δεν καταδέχτηκα να θυμηθώ. Λεπτομέρειες του μυαλού που δεν μπορούσαν να χωρέσουν στη λογική μου. Σε αυτή, τη διαστρεβλωμένη λογική που ανέκαθεν κουβαλούσα και έκανα πολύ κόπο για να λατρέψω.

Μην μου κλείνεις το πανεπιστήμιο. Το ξέρω. Το ξέρω, πέφτω στην πασοκική λούμπα. Κοιτώ το δάχτυλο αλλά χάνω το δάσος σαν τους ηλίθιους πρασινοφρουρούς. Μια αηδία καταντώ. Οι άνθρωποι έχουν πέσει σε απεργία πείνας κι εγώ χτενίζομαι. Αλλά να. Είναι σαν να μου κλείνεις την είσοδο του σπιτιού μου. Να μην με αφήνεις να μπω στο διαμέρισμά μου. Το έχω χτίσει γαμώτο. Το έχω πονέσει. Έχω ζήσει το μέσα και το έξω. Είναι σαν να έχω περάσει από δύο έρωτες και να έχω επιστρέψει στον πρώτο. Το γραφείο μου. Το παράθυρο που βλέπει όσο φτάνει το μάτι όταν κουράζεται μετά από τις άπειρες ώρες στον υπολογιστή. Τη βροχή που πέφτει στο τζάμι μου. Το μικρό λιθαράκι που έχω βάλει κι εγώ. Μη μου το χαλάς. Χαλιέμαι. Κουβαλάω μια τρομακτική αυστηρότητα απέναντί του. Το σέβομαι. Του χρωστώ αυτό που είμαι σήμερα και είμαι πολλά. Είμαι κάτι. Είμαι αυτό που το πανεπιστήμιο με δίδαξε.

Κυβερνήσεις εδώ και χρόνια το βιάζουν. Το εξαθλιώνουν, το πουλάνε μισοτιμής, του κόβουν τα κονδύλια, διορίζουν κόσμο από το παράθυρο, ξεπουλάνε τα προγράμματα σπουδών του. Φοιτητικές παρατάξεις στήνουν πανηγύρια και βρώμικα παιχνίδια στις πλάτες του. Επιζεί σε μια εποχή που θα το ήθελε κλινικά νεκρό. Παράγει μυαλά. Καλλιεργεί τη σκέψη. Πως το κάνει αυτό, δεν θα το μάθω ποτέ. Μάλλον όσοι παλεύουν εκεί μέσα πρέπει να προσπαθήσουν διπλά κόντρα σε χιλιάδες αντιξοότητες. Μια από αυτούς. Μια από τους πολλούς.

Τα λέω σε σένα και όχι σε εκείνους γιατί το πονάς. Όσοι σε αγνοούν στα φανάρια, θα κάνουν πως δε σε βλέπουν και μέσα στο κτήριο της Νομικής. Οι κυβερνόντες δεν πρόκειται ποτέ να σκύψουν από πάνω σου γιατί γι αυτούς ο Άγιος Παντελεήμονας είναι πολύ μακριά και οι μαύρες λιμουζίνες ακόμα κι αν περάσουν από την Πανεπιστημίου έχουν φιμέ τζάμια όχι μόνο από έξω προς τα μέσα αλλά κι από μέσα προς τα έξω. Για τους ακροδεξιούς είσαι απλά η εύκολη λεία. Για όλους τους πολιτικούς ούτε καν ένας αριθμός. Για τους πολίτες ένας επίμονος στα φανάρια. Για μένα κάποιος που σφουγγάρισε τη Νομική. Την ώρα που οι καθαρίστριες δεν καθαρίζουν ποτέ. Διορίστηκαν κάποτε και φυσικά δεν τιμούν το χέρι που τους ταΐζει. Μπήκες αθόρυβα. Έκανες πάταγο με τη σιωπή σου. Έφυγες με αξιοπρέπεια. Ζητάς τα αυτονόητα. Νομίζω ότι ταιριάζουμε.

Αχ Κούλα! Ο Κυνόδοντας στα Όσκαρ!

Πες τώρα αλήθεια. Τώρα που έχεις ψηφίσει σε κάθε site και σε κάθε γωνιά του διαδικτύου, λατρεία μου. Τώρα που το έγραψες με κεφαλαία στο facebook χειροκροτώντας. Που μου αντέγραψες και την κριτική των Sun times πως ο Κυνόδοντας είναι σαν ένα τροχαίο που δεν μπορείς να κοιτάξεις αλλού. Εσύ. Εγώ πάλι κοιτούσα το ρολόϊ μου να τελειώσει. Τώρα καλέ. Που όλες οι εφημερίδες και όλα τα ραδιόφωνα το έπαιξαν με τεράστιους τίτλους που ξεχείλιζαν από εθνική υπερηφάνεια. Από ελληνική έπαρση. Τώρα που σαν έθνος κατουρήσαμε τα βρακιά μας με την υποψηφιότητα για όσκαρ που τσεπώσαμε και μόνο τις ελληνικές σημαίες δεν κρεμάσαμε από τα μπαλκόνια. Που μου βγήκε και η Μάρα - πρώην κυρία Υπουργού Θεόδωρου (ναι σωστή η σύνταξη της προτάσεως, μην ψάχνεις για λάθος) – στο ραδιόφωνο να μου το παίξει κουλτούρα για την υποψηφιότητα. Αν ο Κυνόδοντας δεν ήταν «ελληνικός» δεν θα το θεωρούσες ύψιστη μαλακία; Δε θα έλεγες, κρίμα τα 9 ευρώ μου; Κρίμα το έργο;

Πες τώρα αλήθεια. Εσύ που πανηγύρισες για την υποψηφιότητα του στα Οσκαρ το έχεις δει το έργο; Όχι πες. Το σενάριο δεν μπάζει μια στάλα; Άντεξες; Το είδες μέχρι τέλους; Δεν το έκλεισες στα πρώτα δέκα λεπτά; Στα είκοσι τουλάχιστον; Κι εκτός από μια μεταφορά σύγχρονου Κωσταλεξιού τι άλλο μήνυμα ήθελε να περάσει ο Λάνθιμος; Τα καλά της αιμομιξίας; Πώς να παίξετε τον τρελό σε τρία απλά βήματα; Πώς να πείτε το ***νινί πληκτρολόγιο και τη μεγάλη λάμπα ***νινί(!); Ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος για να ανταλλάξετε μια στέκα που φωσφορίζει; Πώς να ανοίξετε το κεφάλι της κόρης σας με μια βιντεοκασσέτα; Πώς να ψαρέψετε τσιπούρες που οι ίδιοι έχετε ρίξει από την πισίνα του σπιτιού σας ή να σπάσετε τον κυνόδοντα με ένα βαράκι; Πόση σχιζοφρένεια να αντέξω πια η γυναίκα; Στην Ελλάδα ζω. Δώσαμε μάνα μου, δώσαμε! Δεν μπορώ άλλο. Τόση παράνοια πια;

Πες τώρα αλήθεια. Εκτός από το σενάριο που έμπαζε, οι ηθοποιοί τι σου έλεγαν; Τίποτα ε; Τίποτα, έτσι. Εκτός από το σενάριο και τους ηθοποιούς, οι διάλογοι; Τίποτα και οι διάλογοι έτσι; Τίποτα. Στα τσοντο-σημεία το επίπεδο δεν ήταν χειρότερο από του Γκουσγκούνη; Δε θα ντραπώ για το επίπεδο του Κυνόδοντα στην παρούσα φάση. Θα ντραπώ για το επίπεδο των Οσκαρ που τον συμπεριλαμβάνουν στις υποψηφιότητές τους. Κοντά σε υποψηφιότητα για όσκαρ είχε φτάσει και η Πολίτικη Κουζίνα αλλά και οι Νύφες του Παντελή Βούλγαρη. Αλλά δεν είχαν μπει! Λογικό νομίζω! Τι να μας πει η Πολίτικη Κουζίνα μπροστά στον Κυνόδοντα! Τι να πιάσουν οι Νύφες μπροστά του; Αχ Κούλα. Το χάνω το κορμί Λάνθιμε. Το χάνω και το μυαλό.

Γι αυτό αγαπώ τον trash ελληνικό κινηματογράφο. Επιπέδου Μακρυπούλια. (Σούλα Έλα Ξανά και πολλές ακόμα ιστορικές) Γιατί είναι τουλάχιστον αυθεντικός. Και μιας και είναι και των ημερών απορία. Οι ηθοποιοί του Κυνόδοντα θεωρούνται συνάδερφοι της Ζέτας; Μην τρελαθούμε τελείως! Έλα … πληκτρολόγιο (ή μεγάλη λάμπα εναλλακτικά)… στη θέση σου δηλαδή!

Σου βάζω χαρακτηριστικό απόσπασμα της ταινίας. Μόλις το δείτε ελάτε να τραβήξουμε όλοι μαζί τις μπούκλες μας.

Never let me Go...σου λέω.

Έχετε τρεις επιλογές. Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει, σηκωθείτε από τον καναπέ αργά αργά και φύγετε τραβώντας σιγά την πόρτα πίσω σας. Αν έχετε σκοπό να μην δείτε την ταινία καθίστε να προβληματιστείτε μαζί μου και να τη συζητήσουμε γιατί την σκέφτομαι από προχτές το βράδυ που την είδα. Το ίδιο ισχύει και αν την είδατε και θέλετε να βοηθήσετε την φτωχή πλην τίμια Σίντυ να βρει το δρόμο της μέσα από την έβδομη τέχνη. Η τρίτη επιλογή είναι να θέλετε να τη δείτε και παρ’ όλα αυτά να με έχετε πεθυμήσει τόσο που θα κάτσετε να με διαβάσετε καθώς ένας διάολος ξέρει πότε θα ξανακάτσει η καλτάκα – εγώ – να γράψει ποστ. Με συγκινείτε όσοι βρίσκεστε σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Ελάτε μωρέ να σας πάρω μια αγκαλιά.

Είδα το Never let me go. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέρω αν παίζεται τώρα, ή παιζόταν γιατί εγώ την κατέβασα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά είναι τεράστια αλήθεια. Πληρώνω adsl οπότε δεν πληρώνω εισιτήριο κινηματογράφου. Λογικό; Λογικό. Η ιστορία έχει να κάνει με τις ζωές τριών παιδιών που είναι εσώκλειστοι σε ένα οικοτροφείο από πολύ μικροί. Το έργο ξεκινά με την μια ηρωίδα να είναι 28 χρονών και να έχει γίνει νοσοκόμα ασθενών που γίνονται δωρητές οργάνων. Νομίζω ότι η ταινία ήταν κατά της δωρεάς τώρα που το σκέφτομαι αλλά τέλος πάντων.

Μεταφερόμαστε περίπου 20 χρόνια πίσω στο σχολείο όπου τα παιδάκια παίζουν στα γρασίδια και θυμίζει το σκηνικό τόσο το παρθεναγωγείο Σαιντ Κλαιρ που περίμενα να βγει η Πατ και η Ιζαμπελ Ο’ Σούλιβαν από κάποια γωνιά. Μπορεί να φταίει που είχα διαβάσει και ολόκληρη τη σειρά βιβλίων και να είχα ταυτιστεί με τις ηρωίδες που έκαναν σκανταλιές πίνοντας τζιτζιμπύρα και τρώγοντας ψωμί με φυστικοβούτυρο, δε ξέρω. Η διευθύντρια κάνει ολόκληρο θέμα για τρία τσιγάρα που βρέθηκαν στον κήπο κι εκεί συνειδητοποιώ ότι ο ρόλος κάθε διευθύντριας είναι αυτός. Είτε είναι σε οικοτροφείο της Αγγλίας, είτε στο 5ο Καλλιθέας. Γενικά υπήρχαν κανά δυο απειροελάχιστα σκηνικά που σε προβλημάτιζαν ότι κάτι πάει στραβά και η ζωή δεν είναι ροζ αλλά άδικη. Αλλά αυτό το ξέραμε. Το εισιτήριο στο μετρό πάει 1,40, οι Βατοπεδινοί απαλλάχτηκαν, ο Τσοχατζόπουλος εξακολουθεί να ζει στη Δ. Αρεοπαγίτου – ναι τον πέτυχα. Οπότε η ζωή δεν είναι ροζ και δεν μου κάνει καμία εντύπωση.

Μέχρι που εμφανίζεται μια δασκάλα – με πολλά νεύρα - η οποία τους λέει ότι δε θα γεράσετε σαν όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, δε θα ζήσετε φυσιολογική ενήλικη ζωή, γιατί τα ψωμιά σας είναι μετρημένα και θα πεθάνετε μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης δωρεάς οργάνων. Είστε φτιαγμένοι γι αυτό και μόνο αν το καταλάβετε θα ζήσετε αξιοπρεπώς. Πόσο πιο ανατριχιαστικό; Πόσο; Τραγικό απλά. Τα πιτσιρίκια έχουν μείνει εμβρόντητα κι εγώ εννοείται ότι σφίγγω το μαξιλάρι, σιχτιρίζοντας την τύχη μου.

Εν τω μεταξύ είχε αναπτυχθεί και ένα φλερτ ανάμεσα στη μια ηρωίδα με το ένα παλικαράκι. Η άλλη η φίλη, κλασσική σκρόφα της βούτηξε τον 9χρονο γκόμενο μέσα από τα χέρια ενώ αυτός της είχε χαρίσει μια κασέτα με το τραγούδι “Never let me go” πριν ενδώσει στον έρωτα της άλλης κολλητής. Άντρες χριστέ μου. Άντρες! Η ηρωίδα δεν κάνει ποτέ σχέση μεγαλώνοντας – αυτό δε μας πειράζει γιατί έχουν γίνει άλλα πολύ πιο κουλά – ενώ το άλλο ζευγαράκι μεγαλώνει μαζί. Όταν γίνουν 18 φεύγουν από το οικοτροφείο και πηγαίνουν σε ένα αγρόκτημα μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν τις δωρεές.

Μετά αρχίζουν οι δωρεές, χάνονται, η κεντρική ηρωίδα έχει γίνει νοσοκόμα, οι άλλοι δύο έχουν ήδη μπει σε διαδικασία εγχειρήσεων. Η σκρόφα κολλητή είναι στα τελευταία της – κουκλάρα Keira Knightley με αφέλειες – εγώ έχω μουδιάσει ολόκληρη. Τι αμαρτίες πληρώνω η γυναίκα; Τελικά η σκρόφα δίνει την ευχή της στο να τα φτιάξουν οι άλλοι δύο και ζητά συγγνώμη που μπήκε ανάμεσά τους. Τώρα το θυμήθηκε κι αυτή! Μην ανοίξω το στόμα μου. Ο άλλος δε μιλάει. Φυσικά και δε μιλάει. Άντρας. Βγάζει την ουρά του απέξω. Η ηρωίδα – νοσοκόμα έχει ένα στυλ οσιομάρτυρος αλλά γενικά μου δίνει την εντύπωση ότι από μέσα της ουρλιάζει. Αυτή η επιφανειακή της καλοσύνη θυμίζει Julie Andrews – αγαπώ όλα τα παιδιά σου γιατί έτσι με δίδαξαν στο μοναστήρι – και με χαλάει.

Γενικά το έργο βγάζει πολύ συναίσθημα. Τόσο που ούτε εγώ δε μπορώ να διαχειριστώ. Δυο ακόμα ανατριχιαστικές σκηνές ήταν όταν πήγαν να ζητήσουν χάρη για κάνα δυό χρόνια ώστε να ζήσουν τον έρωτά τους κι εκεί η διευθύντρια τους είπε ότι στο σχολείο τους έβαζαν να ζωγραφίζουν όχι για να κοιτάξουν μέσα στις ψυχές τους αλλά για να δουν αν έχουν καθόλου ψυχές. Το δεύτερο είναι όταν έχει μείνει πια μόνη η ηρωίδα και αναρωτιέται αν οι αποδέκτες των οργάνων ζουν καλύτερες ζωές από αυτούς.

Τι τα θέλω εγώ αυτά μπορείς να μου πεις; Γιατί δεν κάθομαι στις ρομαντικές κομεντί με τη Jennifer Aniston; Με τη Julia Roberts έστω; Με την Κατερίνα Παπουτσάκη; Εντάξει υπερβάλλω. Εν κατακλείδει καλή. Έτσι νομίζω δηλαδή.

Μια ανατρεπτική Πρωτοχρονιά...Καλή Χρονιά!

Το σχέδιο εξαρχής έμπαζε αλλά επειδή είμαι ψυχάρα και καλόβολος άνθρωπος δεν είπα τίποτα. Στην τελική θα αλλάξουμε χρονιά μέσα στο μετρό σκέφτηκα – τόσο αργά που ξεκινούσαμε. Είμαστε underground τύποι εξάλλου. Η ρουφιάνα! Το σκέφτηκα. Την πάτησα. Το υπόλοιπο απλά δεν το φανταζόμουνα. Κι έτσι όπως ήμασταν, τρεις γυναίκες φτιαγμένες, βαμμένες, περιποιημένες με ένα μπουκάλι Asti Martini στο χέρι – τόσο Αγγλίδες αλλά τόσο elegant ταυτόχρονα- κάπου στο βόρειο Λονδίνο ξεκινήσαμε στις 11.20 (με το ρολόϊ έτσι;) να υποδεχτούμε την καινούργια χρονιά δίπλα στο ποτάμι βλέποντας τα πυροτεχνήματα. Φορούσα τις καινούργιες μου μωβ μπαλαρίνες (προς 9 λίρες αγορασμένες το ίδιο πρωί.) Που να ξερα! Ποιες οι πιθανότητες να πετύχει αυτό; Ειλικρινά ελάχιστες! Είχαμε μαγειρέψει με απίστευτη επιτυχία και είχαμε ήδη πιει χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Το 2010 έπαιρνε πόδι κι αυτό από μόνο του ήταν ενθαρρυντικό. Αν δε γραφτώ φέτος στους ΑΑ δε θα γραφτώ ποτέ κι αν δεν παχύνω φέτος, θα μείνω για μια ζωή κορμί όπως με αποκαλεί και ένας έρωτας…καλή του ώρα.

Στο μετρό γινόταν της κακομοίρας. Καλέ είχαν κι άλλοι την ίδια ιδέα με μας! Να δεις που μας αντιγράφουν! Το σχέδιο περιλαμβάνει μια αλλαγή γραμμής. Μια. Από Piccadilly σε Northern με τελικό προορισμό το σταθμό του Embankment. Πρώτο στασίδι – ποτάμι. Ακριβώς απέναντι από το London Eye. Ζωάρα δηλαδή.

Εκεί στράβωσε το σχέδιο. Στη μια αλλαγή γραμμής. Η ώρα ήταν 11.47. Οι άλλες έτρεξαν. Εγώ πάλι χάζεψα και έμεινα στην αποβάθρα να κοιτώ το ρολόι και τη φωτεινή επιγραφή που έγραφε ότι σε πέντε λεπτά περνούσε το επόμενο. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ψάχνω την πόρτα με τον λιγότερο κόσμο – συνήθως για να κάτσω γιατί έχω και μια ηλικία και δεν ντρέπομαι να το πω. Τελικά έμεινα απέξω. Στην αρχή έβρισα το 2010. Μετά σκέφτηκα ότι είμαι μια κυρία και ηρέμησα. Μετά σκέφτηκα ότι μπορεί και να προλάβω να είμαι embankment πριν αλλάξει ο χρόνος και αναθάρρησα ελάχιστα. Μετά σκέφτηκα ότι είμαι νούμερο και με έπιασαν τα γέλια. Μόνο σε μένα συμβαίνουν αυτά. Μετά κοίταξα τους διπλανούς που με κοιτούσαν. Τέσσερις άντρες μόνοι. Γύρισα από την άλλη, μην νομίζουν ότι τους κοιτάμε κιόλας. Μετά σκέφτηκα ότι θα αλλάξω χρόνο μόνη και με ξανάπιασαν τα γέλια για να μην με πιάσουν τα κλάματα ή καμιά κρίση πανικού με τόσο κόσμο γύρω μου. Τελικά ο ένας από τους τέσσερις με λυπήθηκε – εντάξει μάλλον του άρεσα αλλά δεν το κάνω θέμα – και μου έπιασε την κουβέντα. Ήταν ωραίος. Μελαχρινός, αξύριστος, ωραίο στυλάκι και Βρετανός. Σκέφτηκα να τον ρωτήσω που το παρκάρει αυτό το πακέτο αλλά κρατήθηκα. Φτάνει το βαγόνι. Του έχω ήδη κλαφτεί για την ατυχία μου και την ζωή που άλλους τους ανεβάζει ενώ άλλους τους ρίχνει στο μετρό του Λονδίνου λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος. Είναι καλός. Μου λέει να πάω με την παρέα του. (Δεν υπάρχει περίπτωση – θα με γδάρουν οι άλλες σκέφτομαι μεγαλόφωνα). Κάθεται μαζί μου ενώ οι φίλοι του στέκονται πιο πέρα και έτσι όπως είναι ευνόητο όταν ανοίγουν οι πόρτες τους χάνει. Μια στάση πριν το embankment το μετρό σταματά και μας λέει αυτό ήταν. Από του χρόνου πάλι. Σκέφτομαι ότι δεν πειράζει. Το 2010 ξεκουμπίζεται σε λιγότερο από 3 λεπτά οπότε ας το αφήσω να χαρεί τώρα που αργοπεθαίνει. Και μετά εννοείται πως θα χορέψω στις στάχτες του.

Ο Βρετανός με βουτά από το χέρι αποφασιστικά και βγαίνουμε από το βαγόνι. Μου φεύγει κάπου και η μπαλαρίνα – τι σκατά σταχτοπούτα θα ήμουν αλλιώς – αλλά δε μασάει. Την βουτάει πριν την τσαλαπατήσουν και μένω να τον κοιτάω την ώρα που μου χαμογελάει, με τραβάει και με προστατεύει από το μπούγιο. Στην πλατφόρμα γίνεται χαμός. Εντάξει τα χρειάστηκα. Τα Αγγλάκια ουρλιάζουν, μετρώντας αντίστροφα ενώ γίνεται πραγματικά πανζουρλισμός. Εκεί σκέφτηκα ότι αν πέσουμε δε θα σηκωθούμε ποτέ. Ο Βρετανός μου λέει να μη φοβάμαι. Ο κερατάς διαβάζει τη σκέψη μου! Με βάζει μπροστά του στις σκάλες για να μην με σπρώξουν. Δεν υπάρχει ο άνθρωπος. Φυσικά και οι φίλοι του έχουν χαθεί παντελώς.

Είμαστε οι δυο μας. Και στα τελευταία σκαλοπάτια αλλάζει ο χρόνος. Μας ξεβράζει το κύμα στην κορυφή, την ώρα που τα πυροτεχνήματα σκάνε κι εμείς τα βλέπουμε έξω από το σταθμό του Charing cross. Εξακολουθεί να μου κρατά το χέρι, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε και ευχόμαστε ο ένας στον άλλον Happy New year. Τα μάτια του λάμπουν και έχει ένα τεράστιο χαμόγελο. Είναι οι πιο ζεστές ευχές που έχω ποτέ εισπράξει από έναν άγνωστο. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο πρωταγωνίστρια στο σενάριο της ζωής μου μετρώντας τις στιγμές της. Την ώρα που γύρω μου έπεφταν πυροτεχνήματα μέσα μου σκορπίζεται αστερόσκονη, ζάχαρη άχνη και μέλι για τη χρονιά που έρχεται και τη μαγεία που υπάρχει.

Καλή Χρονιά ομορφιές μου~!

Υ.Γ. Αναρωτιέμαι αν όσα μου συμβαίνουν, συμβαίνουν σε μένα επειδή είμαι τόσο τρελή ή η τρέλα μου τα μετατρέπει σε ιστορίες για αφήγηση. Δε θα μάθω ποτέ. Μου αρέσω όμως.

Τι μου έμαθε η χρονιά που φεύγει...

Να αγαπώ. Και να αγαπιέμαι. (Το ξερα. Αλλά το εξάσκησα ακόμα περισσότερο.) Εγώ, το χαϊδεμένο μιας ολόκληρης οικογένειας, το μοναχοπαίδι. Το καλομαθημένο. Έμαθα να κλείνω σε όλους τους χρόνους το ρήμα της αγάπης χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος και ενίοτε με τεράστια δόση υπερβολής. Με κυριότερο…ότι αγάπησα μου ανήκει. Με πιο ουσιώδες…ότι αγαπώ με κάνει ευτυχισμένη. Και πιο αληθινό…αγαπώ ότι παραγματικά αξίζει.

Να αφήνω πίσω μου πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις. Να γυρίζω σελίδα στα 25 γιατί αν δεν τη γυρίσω τώρα διάολε δε θα τη γυρίσω ποτέ. Να φεύγω με μια βαλίτσα στο χέρι είτε από την πόλη που αγαπώ, είτε από τις Ευρωπαϊκές ρούγες της επιστήμης που έχω πάρει τελευταία, είτε για σαββατοκύριακο, είτε από κακοπληρωμένες δουλειές. Να φεύγω. Να αφήνω. Αλλά ποτέ να μην πετώ. Στιγμές χαμένες είναι μόνο αυτές που πετάχτηκαν από φόβο ή μίσος σε μια στιγμή αδυναμίας. Θλιβερό.

Να κάνω υπομονή. Μιλάς με παρορμητική γυναίκα Δίδυμο. Δεν υπάρχει αυτό. Να σφίγγω τα δόντια ακόμα κι αν μετά χρειάζομαι μια αγκαλιά για να χωθώ. Το χω. Εντάξει ψέμματα. Δεν το έχω αλλά το μαθαίνω. Δίνω χώρο και χρόνο κυρίως στα λάθη μου. Μαθαίνω να σκέφτομαι διπλά. Είναι σαν τους κοιλιακούς. Επίπονο αλλά κάποια στιγμή – λένε – βλέπεις αποτέλεσμα.

Να παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις ακόμα και τα ανίκητα για να τα νικώ τελικά. Να πανηγυρίζω μετά αυτά που ούτε κι εγώ δε πίστευα ότι θα κέρδιζα. Και ναι. Να χάνω παίρνοντας πως και οι ήττες είναι δεδομένες σε αυτή τη ζωή. Να κλαίω. Παλιά δεν έκλαιγα. Τώρα το κάνω. Να λέω στους δικούς μου ανθρώπους ότι τους αγαπάω. Παλιά δεν το έκανα. Τώρα – και αυτό – το κάνω.

Να κάνω ταμείο μιας χρονιάς εξαιρετικά δύσκολης. Δύσκολης γιατί είναι ζωή και όχι μια σειρά συμβιβασμών. Και συμπτώσεων.

Να ετοιμάζω βαλίτσα και πάλι για εκεί. Γιορτές στο Λονδίνο – Θεού θέλοντος και easy jet επιτρέποντος – γιατί ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στα αγαπημένα του μέρη. Κι εμένα μου έχει λείψει τρομακτικά η μυρωδιά του και εκείνη.

Τα λαμπάκια αναβοσβήνουν στο δέντρο. 12 μήνες.

Καλά Χριστούγεννα γλυκά μου πλάσματα εκεί έξω που συναντιόμαστε εδώ μέσα. Ότι ευχές κάνετε φέτος και ότι όνειρα…να είναι στον υπερθετικό βαθμό. Γιατί δε κοστίζουν τίποτα αλλά αξίζουν πολλά. Και τα πολλά…θα είναι πάντα δικά μας γιατί λίγοι δεν υπήρξαμε ποτέ.

Ο φασισμός της Ελευθεροτυπίας και ο Πλεύρης σε ρόλο μαριονέτας

(Δεν έχω κουράγια για να γράψω δικό μου κείμενο. Η περίοδος εσωτερικής ανασυγκρότησης μου παίρνει λίγο παραπάνω καιρό τελικά. Εξάλλου δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Αντιγράφω λοιπόν την Κατερίνα. Για τη Μαριάννα. Τη δικιά μας Μαριάννα με την ασπρόμαυρη παιδική φωτογραφία και το διαδικτυακό της χάδι, τη γλυκιά της κουβέντα. Τόσα χρόνια εδώ μέσα. Λίγο πολύ γνωστοί μεταξύ μας. Μια αγκαλιά είναι το λιγότερο...)

"Πιασάρικος τίτλος...
«Ρατσιστικό παραλήρημα από δικαστίνα - μπλόγγερ».
Για να δούμε τι έγινε πάλι με τους bloggers…
H mariana on ice…τα ύστερα του κόσμου που θα αναφωνούσε η συχωρεμένη η γιαγιά μου.

Διαβάζω έκθαμβη. Πρώτον μαθαίνω το κατά κόσμον, ή μάλλον το κατα Ελευθεροτυπία, όνομα της mariana. Πηγαίνω στο blog της. Δεν βρίσκω όνομα. Να το έβγαλε; Ξαδιαβάζω το άρθρο. Όχι. Από ότι φαίνεται, το όνομα της συνάγεται από κάποια φωτογραφία. Τι παίζει; Τι έγινε; Από πότε τα blogs ταυτοποιούνται;

Πιθανότατα θα έκανε κάποιο έγκλημα, ένα κακούργημα, θα ζητήθηκε η άρση του απορρήτου και θα ταυτοποιηθηκε το όνομα της με εισαγγελική παραγγελία. Θεέ μου, είχαμε μια κακούργα ανάμεσα μας!!!! Το μόνο που ξέρω για την Mariana on Ice είναι μια παιδική φωτογραφία, που συνοδεύει το nick name της.

Ήταν πολύ γλυκό παιδάκι στη φωτογραφία. Τι έγκλημα έκανε γαμώτο; Παραληρεί ρατσιστικώς εναντίον των Εβραίων λέει το δημοσίευμα. Αν υποψιαστώ ότι έκανε καμιά τρομοκρατική ομάδα η Marianna on Ice, και σκοτώνει Εβραίους- στο εξωτερικό φαντάζομαι, γιατί στο εσωτερικό, δεν θυμάμαι να σκότωσαν κανέναν- θα πω ότι σε αυτή τη ζωή τα έχω δει όλα.

Όχι, δεν σκότωσε κανέναν. Το άρθρο είναι σαφές. Μειοψήφησε λέει, στη δίκη του Πλεύρη για το βιβλίο του, «Εβραίοι όλη η αλήθεια» υπέρ της αθώωσης του.

Μπράβο της! Αν αυτό το κοριτσάκι της φωτογραφίας, είναι η δικαστής που αναφέρει το δημοσίευμα, προφανώς γνωρίζει πολύ καλά ότι χύθηκε πολύ αίμα στον κόσμο, για να φτάσουμε να μην καταδικάζεται σήμερα κανείς για τις όποιες ιδέες του.
Με αφήνει παγερά αδιάφορη η πολιτική θέση ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ. Αλλά βγάζω το καπέλο, υποκλίνομαι, σε όποιον μπορεί να κατανοήσει ότι αλίμονο στη Δημοκρατία, που φοβάται, χέζεται από τον κάθε Πλεύρη, και τον δικάζει για την όποια άποψη του.

Ή μήπως βολεύει η καταδίκη ιδεών;

Γιατί σήμερα καταδικάζουμε τον Πλεύρη για αυτό του βιβλίο, αύριο καταδικάζουμε τον Χ Κομουνιστή για εκείνη την θέση του, μεθαύριο τον Ζ αναρχικό για αυτή το άρθρο του, και αντιμεθαύριο ...καταδικάζουμε σε ποινή φυλάκισης όποιον τολμήσει να σκεφτεί ή να διατυπώσει κάτι διαφορετικό από την ...κρατούσα άποψη.

Και ενώ ξεκινάω με την περιέργεια της κουτσομπόλας να δω το έγκλημα, το κακούργημα της blogger με την παιδική φωτογραφία- ο πατέρας μου επιμένει ότι μόνο σε περίπτωση ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ επεμβαίνει η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος- θυμώνω!!!
Ποιος γαμώτο το κέρατο μου είναι τόσο φασίστας, που χρησιμοποιεί την «πολιτική ορθότητα», το χαΐδεμα του...αντιρατσισμού, σαν πολιορκητικό κριό κατά της Δημοκρατίας; Η Ελευθεροτυπία.
Ασφαλώς ο Πλεύρης ωχριά μπροστά της.

Ή για να βάλουμε τα πράγματα στο σωστό τους πλαίσιο. Ο Πλεύρης χρησιμοποιείται σαν μαριονέτα από μια καθαρά φασιστική τακτική εφημερίδας, που χοντρικά μας λέει να καίμε όποιο βιβλίο διαφωνούμε και να φυλακίζουμε όποιον διαφωνεί με την κρατούσα άποψη. Ανοίξτε τον ασκό του Αίολου... Τι εύκολο! Τι βολικό! Ο καιρός ...κατάλληλος!

Και τότε τι διαφορετικό από την Ελευθεροτυπία λέει η Χρυσή Αυγή; Μα τίποτα!
Αλλά τουλάχιστον η Χρυσή Αυγή, δεν διεκδικεί δημοκρατικές ευαισθησίες!
Αυτή φασιστική είναι και το λέει.

Η κονσέρβα της Χρυσής Αυγής αναγράφει πάνω ότι το προϊόν είναι χαλασμένο, σάπιο, επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Η κονσέρβα της Ελευθεροτυπίας, περιέχει το ίδιο ακριβώς χαλασμένο, σάπιο, επικίνδυνο προϊόν για τη Δημοκρατία, αλλά τυλιγμένο με ...δημοκρατικούς φιόγκους.

Η Χρυσή Αυγή προσφέρει τις σιδερογροθιές στα ξυρισμένα... «παλικάρια» της, αυτούς τους ψευτόμαγκες της συμφοράς, και τα χειροκροτεί όταν ματοκυλάνε ότι δεν γουστάρουν.
Η Ελευθεροτυπία, ντύνεται ...κομψά, με τρύπιες πορφύρες δημοκρατίας, «ταυτοποιεί» προσωπικές σελίδες, και ...ματοκυλάει πολίτες. Δείχνει με το δάχτυλο κουκουλοφόρου δήμιου, πιθανούς δικαστές που επιμένουν να φωνάζουν ότι η Δημοκρατία είναι ισχυρή, ΑΚΡΙΒΏΣ γιατί αντέχει την διατύπωση ΚΑΘΕ άποψης...
Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Είτε είναι η κρατούσα, είτε όχι. Είτε είναι πολιτικά ορθή, είτε όχι.

Ακόμη κι αν η marianaonice είναι δικαστής, κάτι που προσωπικά εγώ δεν γνωρίζω, ούτε είδα κάτι δημοσιευμένο εκεί από κάποιον με την ιδιότητα του δικαστή, ποιος υπέρμαχος της ...Ελευθεροτυπίας, χρησιμοποιεί σαν όπλο την καθαρά προσωπική άποψη ενός blogger, εκφρασμένης σε καθαρά ιδιωτικό χώρο για να στήσει λαϊκό δικαστήριο εις βάρος του; Ποιοι Νόμοι, ποιοι κανόνες δεοντολογίας επιτρέπουν σε εφημερίδες, τόσο λάσπη, τόση ανομία, τέτοιο ξέσκισμα;
Από πότε η θέση του όποιου σχολιαστή, ενοχοποιεί (;;;;;;) τον ιδιοκτήτη ενός blog, που εικάζεται ότι είναι δικαστικός;
Αν αυτό δεν είναι βαρβαρότητα, τότε τι στο διάβολο είναι; Αυτός είναι ο Τύπος που καταρέει, που καλούμαστε μαθές οι πολίτες να προστατεύσουμε, μπας και ...εξαφανιστεί. Τι συμφορά!

Τι ακριβώς προοιωνίζουν τετοιες αθλιότητες στην... «ελευθεροτυπία»; Τι άλλο θα δούμε να καίγεται μπροστά στα μάτια μας; ;


Δεν έχει έννοια να θυμώσω. Αηδία νοιώθω. Μια τεραστία αηδία. Ανάμικτη με φόβο. Γιατί θυμώνω με τους φασίστες. Αηδιάζω με τους φασίστες που υποδύονται τους δημοκράτες, αλλά φοβάμαι τις ...φασιστικές «ελευθεροτυπίες» που χρησιμοποιούν τους Πλεύρηδες σαν μαριονέτες, στην εργολαβία υποστήριξης του πιο χυδαίου φασισμού. Αυτου του ντυμένου με τρυπιες ...δημοκρατικές πορφυρες.

Υ.Γ. Διαβάστε καλά το άρθρο της ...Ελευθεροτυπίας. Αποκρυπτογραφήστε το. Και ...στοιχηματίζω συχωριανοι του bloggo-χωριου, για τα λόγια του ποιητή
Μην αμελήσετε
Πάρτε μαζί σας νερό
Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία

Κάποια στιγμή...

...κάπου εδώ.

Η Πέμη, η Βέρα στο Δεξί και η αγάπη του Άδωνη στο έντεχνο τραγούδι.

Μεσημέρι στην Κηφισίας. Κατεβαίνουμε να ψηφίσουμε με τη μάνα και όπως πάντα το συνδυάζουμε με φαγητό, καφέ, κουτσομπολιό. Από τον καθρέφτη του οδηγού βλέπω στο πίσω αυτοκίνητο την Πέμη Ζούνη στη θέση του συνοδηγού. Η Πέμη πίσω μας. «Σπασμένη τη βρίσκω» αποφαίνεται η μάνα αφού έχει ανοίξει τον καθρέφτη της, έχει διορθώσει το κραγιόν της και την έχει χαζέψει κιόλας. «Να δεις κάπου θα κατεβαίνει αυτή.» συνεχίζει. «Είναι ήδη βουλευτής μαμά.». «Με κανένα Πασόκ θα είναι γι αυτό δεν το ήξερα» μουρμουράει. Αλεξάνδρας. Σταθερά πίσω μας η Πέμη. Ένας νεαρός οδηγεί. Καλός είναι αλλά δεν το σχολιάζω. «Ο άντρας της;» Αναρωτιέται μεγαλόφωνα η μάνα. Η ρουφιάνα σκέφτομαι. Τη σκέψη μου διαβάζει. «Συνομίληκες πρέπει να είμαστε.» αλλάζει θέμα. Φλας αριστερό, στρίβουμε Εξάρχεια, χάνουμε την Πέμη και τον νεαρό. Παρκάρουμε και ψηφίζει. Σειρά για το δικό μου εκλογικό κέντρο που στις τελευταίες τρεις εκλογές έχω ψηφίσει εκεί. Και τις τρεις χάνομαι. Και τις τρεις λέω, το έμαθα αλλά κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. Γαμώτο, το κέρατό μου. Την κατακερματισμένη οικογενειακή μας μερίδα, δε θα παντρευτώ; Θα πατρευτώ και πρώτα πρώτα οικογενειακή μερίδα θα φτιάξω. Αϊ σιχτιρ. Αυτό μου λείπει σαν άνθρωπος. Τέλος. Ζητείται γαμπρός να φτιάξουμε οικογενειακή μερίδα. Πληροφορίες εντός.

Στο πρώτο κύκλο που κάνουμε η μάνα αρχίζει και ωρύεται. «Να μην ψηφίσεις! Δε πειράζει» Φυσικά και δεν το εννοεί. «Τίποτα δεν φροντίζεις.» Τώρα θα πει…ίδια ο πατέρας σου σκέφτομαι από μέσα μου. «Ίδια ο πατέρας σου είσαι.» καταλήγει. Εκεί που λέω τη χάσαμε την ψήφο πατριώτη…η Πέμη. Η Πέμη, ο νεαρός και ένας ακόμα που δεν προλαβαίνω να χαζέψω φρενάροντας. Ξαφνικά μπροστά μας. «Ρώτα». Της λέω. «Εδώ θα ψηφίζει, να δεις» λέει η μάνα. Ρώτα που είναι το σχολείο της λέω. Εξυπηρετικότατοι. Όλοι. Και η Πέμυ. Το σχολείο ήταν ακριβώς μπροστά μας. Ξεπαρκάρει ο νεαρός την ώρα που εξακολουθώ να σκέφτομαι οτι είναι ωραίος και παρκάρω στη θέση τους. Να ναι καλά η Πέμη ξαναλέμε ξεχνώντας οτι ψήφισε Πασόκ.

Κόσμος στο εκλογικό…της Πόπης γινόταν. Ψηφίζω σε μια υπόγεια αίθουσα 2 επί 2. Ούτε τα παραβάν δε χωράνε. Με δύο παραθυράκια ψηλά με κάγκελα. Με πιάνει η ψυχή μου. Γειά σου δημόσια παιδεία μου. Ένας παππούς έχει μπει με την κόρη του στο παραβάν. Κάνουν περίπου 4532 ώρες, φωνάζουν έναν έναν τους υποψηφίους και σκέφτομαι να κάνω την κατινιά και να ψάξω ποιο ψηφοδέλτιο διαβάζουν. Αργούν και είναι παράνομο. Σκέφτομαι οτι τώρα θα μπει κάποιος θα κάνει ένσταση και τσάμπα οι συμβουλές της Πέμης. Η δικαστική αντιπρόσωπος τελείως απολιτίκ. Μιλάει με το ζουζούνι της στο τηλέφωνο που του έχει κάνει 12 αναπάντητες κι αυτός δεν την έχει πάρει πίσω.

Χαζεύω τα ψηφοδέλτια.

Κατεβαίνει για δήμαρχος ο Αμυράς. Κάνω το συνειρμό. Στον πρώτο κύκλο πήγε να ξεκάνει την νύφη του την Έλσα. Στον δεύτερο μηχανορραφούσε με τον παραγιό του τον Στράτο που στον ελεύθερό του χρόνο τα είχε και με τη Δώρα και με τη Ρεγγίνα αφήνοντας έγκυο τη δεύτερη την ώρα που η πρώτη δεν μπορούσε να κάνει παιδί. Στον τρίτο κύκλο έγινε αρνί του θεού και έπαιζε μόνο σκάκι. Στη Βερα στο Δεξί φυσικά. Τώρα μας ζητάει και τη ψήφο μας τρομάρα του. Λες να είναι συνωνυμία και τσάμπα ο συνειρμός; Μήπως κατεβαίνει ο γιός του ο Στέφανος που στον δεύτερο κύκλο είχε φύγει για τη Βραζιλία και δεν μας έλειψε καθόλου γιατί ο γιός Καζάκος είναι τελείως ατάλαντος; Στη Βέρα στο δεξί πάλι; Μήπως είναι κανένα εγγόνι; Μπα. Πόσο να ξεπετάχτηκε το παιδί της Έλσας. Νήπιο το αφήσαμε πριν 4 χρόνια που τελείωσε η σειρά. Δε γέρασα και τόσο.

Ο Άδωνις έχει ονομάσει το ψηφοδέλτιό του «Αττική Οδός». Δύο συνειρμοί. Ο Άδωνις ακούει πολύ Ελεονώρα Ζουγανέλη, έχει κλάψει κι αυτός στην Αττική Οδό όπως όλοι όσοι σεβόμαστε τον εαυτό μας και επίσης εκπροσωπεί το κεφάλαιο. 2.80 η Αττική Οδός. Δεν το συζητώ. Εναλλακτικές ονομασίες στο ίδιο πνέυμα θα μπορούσαν να είναι το «Έλα» ή «Κόψε και μοίρασε» της ίδιας καλλιτέχνιδος πάντα.

Το ψηφοδέλτιο του Ψαριανού έχει ψιλές, περισπωμένες και δε συμμαζεύεται. Το πετάω πριν μπω μέσα στο παραβάν. Γούστο έχει να μας επιστρέψει το πολυτονικό και δεν τα μπορώ αυτά. Είναι ο ίδιος που θέλει να γκρεμίσει όλα τα αυθαίρετα και δεν ξέρει τι ώρα σταματάει το μετρό. Το πολυτονικό τον μάρανε. Εσύ μας τέλειωσες νωρίς σκέφτηκα την ώρα που τσαλάκωνα το ψηφοδέλτιό του.

Το πιο ωραίο logo έχει η Α.ΝΤ.Α.ΡΣΥΑ ( ή κάπως έτσι τέλος πάντων) που έχει μεταξύ άλλων μια γιαγιά με καμπούρα να κρατάει πλακατ. Όλα τα λεφτά. Του Μητρόπουλου μοιάζει με ενθύμια τασάκια αγορασμένα από το Μουσείο Μπενάκη. Ο Καμίνης είναι τόσο μίνιμαλ που δεν έχει βάλει τίποτα. Εννοείται. Φόρτωσε τόσο την πλατεία Κλαυθμώνος Χριστουγεννιάτικα που ήταν αρκετό.

Όλα τα παραπάνω είναι απλά καταγεγραμμένες σκέψεις όση ώρα ο παππούς και η κόρη ήταν στο ίδιο παραβάν. Δηλαδή φαντάσου.

Μάθε παιδί μου γράμματα...

Το τηλέφωνο δονείται. Είναι η μαγική ώρα του παρκαρίσματος. 8 το βράδυ έξω από το σπίτι. Από τα ελάχιστα χτυπήματα τηλεφώνου – και όχι μοιράς – που ακούω αυτή την εβδομάδα. Να μην το σηκώσω ούτε λόγος. Με το ένα χέρι το κινητό με το άλλο παρκάρω. «Είσαι πολύ τυχερός». Είναι Τετάρτη και εγώ δεν έχω πάρει πίσω όσους με έχουν καλέσει από την Κυριακή. Λέμε δυό μαλακίες – όσο δηλαδή διαρκούν οι μανούβρες μου και κλείνω. Να πάρω τη Μ.. Τη Κυριακή έστειλε να πάμε για ποτό. Τη Δευτέρα μου έστειλε να πάμε σινεμά. Την Τετάρτη μου έστειλε ένα μήνυμα που έγραφε «ένα σου σημάδι μόνο.». Έβγαινα από το μετρό. Μαγική στιγμή, την πήρα τηλέφωνο. «Βιάζομαι, λέγε.»

Πέμπτη βράδυ. Είναι 9, εγώ φεύγω από το εργαστήριο και χτυπάει το κινητό. Η Ε. «Πάμε σινεμά;» «Κοιμάμαι και σπίτι μου καλε.»

Τρώω το μεσημεριανό μου στις 10.00 το βράδυ. «Η Λίτσα στα Χανιά θα ψηφίσει Σκουλάκη. Ένας υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος τους βόλεψε το παιδί στον παιδικό.» η έρμη μάνα προσπαθεί να βρει θέμα συζήτησης. «Να με εκνευρίσεις θες βραδιάτικα;» την αποπαίρνω. Η Α. έχει να εμφανιστεί πάνω από 3 μέρες, αριθμός ρεκορ ακόμα και για καυγά. «Πήζω, πήζω, τα λέμε» Ξερό μήνυμα στο msn. Σε ένα μαγικό διάλλειμα μιλώ και με την Κ. Ίσα που ακούγεται. «Με πήρες;» Έκπληξη, απορία. «Διαβάζω».

Παρασκευή βράδυ μου μιλάει στο chat «θυμάσαι που τα πίναμε μέχρι τα ξημερώματα στην Πάρο;» Προσπαθώ να ξεχάσω του απαντώ και τον αφήνω για να συνεχίσω τον αγώνα με το χρόνο λίγο πριν τη γραμμή του τερματισμού, την παράδοση.

Θέλω να γράψω κάτι έξυπνο αλλα δεν προλαβαίνω. Το μόνο που τελικά σκέφτομαι είναι ότι αύριο ψηφίζουμε και ίσως τη Δευτέρα τα πράγματα να είναι καλύτερα για όλους όσους δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα, δεν τους έχει χαριστεί τίποτα, παλεύουν και παλεύουν πολύ, την ώρα που αυτή η κυβέρνηση το μόνο που τους έχει προσφέρει είναι ένας φρικιαστικός βιασμός ψυχής, προσωπικότητας, ονείρων.

Το προφίλ του Έλληνα Υποψηφίου Δημοτικού Συμβούλου

Η Φωφώ/ Σία/Λίτσα Κουστούμπου Γιούλμπαμπα.

Είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής. Φυσικά και δεν γράφει ηλικία. Φοράει σομόν/ροδακινί/μπλέ ελεκτρίκ σακάκι και έχει βαμμένα τα χείλη με ροζ κραγιον. Μαλλί κομμωτηρίου βαμμένο – ενίοτε πλατίνα - φυσικά. Είναι παντρεμένη με τον Αριστείδη Γιούλμπαμπα και έχει δύο παιδιά. Την Ελένη Μαρία Αναστασία που είναι φοιτήτρια της Νομικής και τον Αλέξανδρο Παναγιώτη που είναι μαθητής της τρίτης Λυκείου. Υπήρξε μέλος του συλλόγου γυναικών το 2004 - 2005, του συλλόγου γονέων το 2005 - 2006, αντιπρόεδρος του ίδιου συλλόγου το 2006 – 2007, πρόεδρος του συλλόγου το 2007 – 2008. Έχει συμμετάσχει σαν εθελόντρια στους ολυμπιακούς αγώνες (τεράστιο ψέμμα). Έχει φωτογραφία από τη λαική αγορά της γειτονιάς. Έχει ως σύνθημα «πρώτα οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι». Κατεβαίνει συνήθως με τη Νέα Δημοκρατία αλλά και το Πασόκ δεν την χαλάει γιατί στα νιάτα της είχε κουνήσει σημαιάκια στον Αντρέα (το 81 φαντάσου).

Ο Αθηναγόρας/περικλής/Αριστείδης Στρατοκαυλίδης

Είναι απόστρατος. Περνά τα 65 και τείνει στα 85 αλλά δεν μπορείς να είσαι και σίγουρος γιατί ο εγγονός του έχει πειράξει τη φωτογραφία στο φώτοσοπ και βάζεις στοίχημα ότι θα μπορούσε να είναι και 40 (ειδικά αν βάφει και το μαλλί). Φοράει γραβάτα με ρίγες λευκές και μπλε. Σακάκι απαραιτήρως. Εκπέμπει αυστηρότητα και κοιτά αυστηρα το φακό σαν αποτυχημένη φωτογραφία ταυτότητας. Είναι παντρεμένος με την Σούλα Υψηλάντη το γένος Κολοκοτρώνη, συνταξιούχο δασκάλα. Έχει δύο γιους και τέσσερα εγγόνια. Ο πρώτος δουλεύει σε μεγάλη ιδιωτική εταιρία ως μάνατζερ και ο δεύτερος δουλεύει σε επίσης μεγάλη εταιρία ως – μάντεψε – μανατζερ. Έχει φωτογραφία αγκαλιά με τα εγγόνια του στο πάρκο της γειτονιάς. Φυσικά και κατεβαίνει με τη Νέα Δημοκρατία ή με το ΛΑΟΣ.

Ο Άρης/Παύλος/Πέτρος/Δημήτρης Αλεξίου.

Είναι νέος και το κάνει σημαία. «Οι νέοι στην Πολιτική». Έχει γεννηθεί το 1984/83/80 (το πολύ). Γέννημα θρέμμα της περιοχής. Δημοτικό στο 1^ο, Γυμνάσιο στο 2^ο, Λύκειο στο 3^ο. Φοράει πουκάμισο. Συνήθως (δλδ 90% γαλάζιο). Είναι γιός του Οικονομολόγου/Πολιτικού Μηχανικού/Δικηγόρου Νικολάου Αλεξίου και της Αρετής Λιόντου. Έχει καταγωγή από τα Δερβενοχώρια, Ζαγοροχώρια, Κωλοχώρια. Έχει σπουδάσει: α) Οικονομικά στην Αγγλία. β) Πολιτικός Μηχανικός γ) Δικηγόρος. (Ότι είναι και ο μπαμπάς του) Δουλεύει: α) Σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία. (Μπούρδες. Αν δούλευε σε μεγάλη πολυεθνική δεν θα είχε χρόνο να κατεβεί για Δημοτικός σύμβουλος.) β) στην τεχνική εταιρία του μπαμπά του γ) στο δικηγορικό γραφείο του μπαμπά του. δ) δεν εχει δουλέψει ποτέ αλλά το κρύβει. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις γράφει ότι κάπου είναι Σύμβουλος. Οπουδήποτε, δεν έχει σημασία. Έχει επίσης εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και ασχολείται με τον αθλητισμό. Αναφέρει και αυτός ότι ήταν εθελοντής στους Ο.Αγώνες. (Ψέμα τεράστιο, διασταυρώνεται εύκολα μέσω facebook. Επίσης αναφέρει εκτενώς την φοιτητική του συνδικαλιστική δράση σε βαθμό εμετικό. Οι φωτογραφίες του είναι αυστηρά μοναχικές. Αν ήταν πασπίτης τότε έχει από την πορεία του Πολυτεχνείου ή αν ήταν δαπίτης έχει από ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ. Σε κάθε περίπτωση είναι παιδί του κομματικού σωλήνα που αν πέρασε από ελληνικό πανεπιστήμιο τότε του έχει χαρίσει και το πτυχίο του οπότε του αξίζουν χίλια ρισπέκτια. Κατεβαίνουν φυσικά με την Πασπ και τη ΔΑΠ. Συγγνώμη λάθος. Με το Πασοκ και τη ΝΔ ήθελα να πω.

Έχω ένα γραμματοκιβώτιο που έχει μπουκώσει από χιλιάδες φυλλάδια. Μια πόρτα που έχει φρακάρει από σταυρωμένα ψηφοδέλτια – για όνομα του Θεού. Δύο μόνο υαλοκαθαριστήρες που τι να σου κάνουν κι αυτοί, κάθε μα κάθε πρωί είναι φορτωμένοι γυαλιστερά χαμόγελα ανθρώπων που θέλουν το σταυρό μου. Μια κούραση που δεν περιγράφεται. Έχω επίσης τάσεις φυγής και είμαι εξαντλημένη.

Πείτε του Καμίνη ότι δε θα τον ψηφίσω.

Βράδυ στην Πανεπιστημίου. Έξοδος από το μετρό και ακριβώς απέναντι μια τεράστια μαρκίζα που θα μπορούσε να ανήκει σε σκυλάδικο της εθνικής – αλλά κανείς δεν είναι τόσο αυθεντικός ώστε να φτάσει ως εκεί – αναβοσβήνει. Θυμίζει λίγο το X – factor αλλά λείπει ο Σάκης – όχι ο υδραυλικός. Γιώργος Καμίνης με λαμπάκια. Κάποιος μας κάνει πλάκα σκέφτομαι αλλά η κακογουστιά είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να ποινικοποιηθεί σε αυτή τη χώρα. Στη στάση του λεωφορείου ακόμα μια αφίσα. Ποιος ορίζει ποιες πινακίδες είναι παράνομες; Αυτές στις στάσεις γιατί δεν είναι; Μήπως επειδή γράφουν vote for Kaminis? Λέω τώρα εγώ; Η κακιά; Η σουρλουλού; Η παξιμαδοκλέφτρα;

Δε θα σε ψηφίσω Καμίνη μου. Όχι, στο λέω ξηγημένα και ξεκάθαρα. Μην έρθεις να μου ζητάς τα ρέστα μετά. Μεταξύ μας ούτε πιστεύω πως θα βγεις. Ούτε χαρτομάντηλα έχω. Να πας να πάρεις από τον παππούλη στη Βασιλίσσης Σοφίας που εσύ και οι όμοιοι σου τον φέρατε σε αυτή την κατάντια. Συνήγορε του πολίτη, ας γελάσω. Οι μετανάστες έχουν αγριέψει, όποιος κυκλοφορεί σε αυτή την πόλη θα το έχει δει. Ορμάνε να σου καθαρίσουν το τζάμι θες δε θες. Δεν υπάρχει χαμόγελο. Υπάρχει απελπισία.

Ψηφίζω σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές. Κάθε φορά και χειρότερα. Κάθε φορά και πιο μαύρα. Οι δημοτικές εκλογές που κάποτε ήταν «ένα αλσίλιο εδώ, μισός παιδικός σταθμός πιο πέρα και τίποτα άλλο» κουβαλά πολύ πιο ζόρικα ζητήματα αυτή τη φορά που ξεπερνούν τα τετριμμένα. Κουβαλούν κοινωνική πολιτική από πίσω που στο δικό σου κόμμα είναι άγνωστη λέξη.

Δε θα σε ψηφίσω Καμίνη μου. Χόρτασα από μέτριους. Από λίγους, από ανύπαρκτους. Έγκωσα η γυναίκα. Βαρέθηκα.

Μεγάλωσα στα Εξάρχεια. Έχω δει την μπάλα μου να καρφώνεται σε σύριγγα. Το Πολυτεχνείο να καίγεται, τα σκουπίδια να συσσωρεύονται, τους χώρους πρασίνου να είναι άγνωστη λέξη σε αυτή την πόλη. Έχει δει τι θα πει έλλειψη κοινωνικής πολιτικής σε όλο της το μεγαλείο. Έλλειψη αξιοπρέπειας προς τον πολίτη, έλλειψη χώρων στάθμευσης, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Ζούμε δύσκολα Καμίνη μου.

Χαίρομαι με τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν το όνομα σου αλλά δίπλα τους κοιμούνται αδέσποτα για τα οποία δε νοιάζεται κανείς. Ακριβώς απέναντι κοιμούνται και άστεγοι για τους οποίους επίσης δε νοιάζεται κανείς. Πάνω σε χαρτόκουτα, τυλιγμένοι με κουβέρτες στην είσοδο της Εμπορικής. if you know what I mean, Kamini mou!

Αλήθεια, έχεις περάσει βράδυ από την Ομόνοια; Έχεις δει την πρέζα, έχεις μυρίσει το θάνατο να κείτεται χάμω;

Έχεις περπατήσει μέρα στο Σύνταγμα; Κατά μήκος του παραεμπορίου και της μαϊμού τσάντας προς 20 ευρώ; Ανάμεσα σε κοπέλες που σε παρακαλούν να τραβήξεις «δώρο» ομορφιάς γιατί αν δεν τραβήξεις αυτές δε θα πληρωθούν;

Έχεις δει τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας να γκρεμίζονται και το γήπεδο να μένει ανεκμετάλλευτο σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει πράσινο εκτός από το ζωγραφισμένο τριφύλλι στους τοίχους του γηπέδου;

Και η πιο δύσκολη ερώτηση. Ξέρεις τι ώρα σταματάει το μετρό;

Ζούμε στην ίδια πόλη αλλά ζούμε διαφορετικά. Δεν έχουμε τις ίδιες ανάγκες, δεν αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και δε φοβόμαστε τα ίδια πράγματα.

Έγω δε φοβάμαι. Γιατί ο χαμένος δεν έχει τίποτα να χάσει.

Έγω δεν εκβιάζομαι. Γιατί και την επομένη των εκλογών θα συνεχίσω να παλεύω για αυτά που σε σένα είναι άγνωστες λέξεις ενώ για μένα καθημερινότητα. Διδακτορικό, παραδόσεις, άγχος, μποτιλιάρισμα. Πάλι δε βρίσκω να παρκάρω, πάλι το μετρό θα κάνει 11 λεπτά να περάσει, πάλι θα περπατήσω στους δρόμους μιας από τις πιο βρώμικες πόλεις προσέχοντας τις ακαθαρσίες δίπλα σε σώματα αστέγων και χαμογελώντας σε αυτούς που δεν είναι καν αριθμοί σε αυτή τη χώρα. Την ίδια ώρα εσύ θα ξηλώνεις την κιτσάτη μαρκίζα με τα λαμπιόνια που γράφει το όνομα σου. Αλλα μη στεναχωριέσαι Καμίνη μου. Χριστούγεννα έρχονται. Κάπου θα τη χρησιμοποιήσεις.