Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007

Η Έλλη - το τέλος της ιστορίας

Η πόλη είχε αρχίσει να ξυπνά σιγά- σιγά και το μαύρο της νύχτας παραχωρούσε αργά και πεισματικά τη θέση του σε ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό. Ήταν μόλις ένα εξάμηνο στη Νέα Υόρκη αλλά ένιωθε ότι είχε βρει ένα λιμάνι να δέσει. Εδώ, στη Νέα Υόρκη ξένη ανάμεσα σε ξένους ένιωθε ότι ξεκινούσε ξανά. Σε λευκή κόλλα με ξυσμένο μολύβι θα αποτύπωνε τη δική της αλήθεια, θα ζωγράφιζε τη δική της ζωή. Πάντα λάτρευε του ύπνο αλλά σε αυτή την πόλη που δεν κοιμόταν ποτέ είχε αποβάλλει αυτή τη συνήθεια. Λάτρευε να ξυπνά νωρίς και να μένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι δίπλα στον άντρα που σαν παιδί κοιμόταν κρατώντας τη σφιχτά αγκαλιά. Η ανάσα του οικεία, και η αγκαλιά του ούτε στο ελάχιστο αποπνικτική. Η Έλλη είχε εδώ και καιρό πέσει στα δίχτυα του έρωτα και το απολάμβανε.

Οι μήνες πέρασαν πολύ γρήγορα μετά από εκείνο το ατυχές συμβάν και η ώρα του πτυχίου της δεν καθυστέρησε ούτε εξάμηνο. Η Έλλη είχε όλη τη ζωή στα χέρια της και τα όνειρα της, παντιέρες για το μέλλον. Δεν είχε άγχος και οι ανησυχίες που στοίχειωναν τα όνειρα των συνομιλήκων της δεν την είχαν αγγίξει ποτέ. Αμέσως μετά το πτυχίο η πρόταση του καινούργιου καθηγητή για μετεκπαίδευση στην Αμερική, σε ένα από τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια, φυσικά με τη δική του βοήθεια ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη. Η Έλλη άδραξε την ευκαιρία χωρίς μικροσυναισθηματισμούς και αμφιβολίες και δεν δίστασε ούτε λεπτό να πάρει την απόφαση που θα της άλλαζε για πάντα τη ζωή. Ο ίδιος ο καθηγητής δεν είχε ζητήσει τίποτα παραπάνω από τα αυτονόητα και ήταν πολύ πιο ξύπνιος από τον προηγούμενο ώστε να μην μπλέξει ερασιτεχνικά με καταστροφικές συνέπειες για τον ίδιο. Ήξερε τι ζητούσε και μπορούσε να το πάρει χωρίς συναισθηματικές γιρλάντες και περιτύλιγμα. Και η Έλλη ανακουφισμένη και πολύ πιο ώριμη ήξερε ότι τα ίδια λάθη δεν θα τα έκανε ξανά.

Ο Αλέξης βρέθηκε στο δρόμο της ένα μήνα μετά την άφιξη της στη Νέα Υόρκη. Ένα φθινοπωρινό απόγευμα που ψιλόβρεχε η Έλλη δέχτηκε μια πρόσκληση από μια Ελληνίδα συμφοιτήτρια της για ένα πάρτυ που θα γινόταν στο χώρο του πανεπιστημίου. Στην αρχή σκέφτηκε ότι το πάρτυ θα ήταν μια αποτυχία κι αυτή θα έχανε το χρόνο της ενώ το επόμενο πρωί θα έφτανε ο κύριος καθηγητής από την Αθήνα για να περάσουν το τριήμερο μαζί. Κι όμως, η κλεισούρα των τελευταίων εβδομάδων την ανάγκασε να το ξανασκεφτεί. Στην τελική δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει. Φόρεσε ένα στενό, μαύρο βελούδινο φόρεμα και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια από aquamarine. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό.

Ο Αλέξης ήταν διδακτορικός φοιτητής σε παρεμφερές αντικείμενο με την Έλλη, νέος, ωραίος και πολύ έξυπνος. Προερχόταν από μια εύπορη Αθηναϊκή οικογένεια και τα λεφτά δεν υπήρξαν ποτέ πρόβλημα γι’ αυτόν. Η διαφορά του ανάμεσα σε όλους όσους ήθελαν την Έλλη ήταν ότι εκείνος δεν το έδειξε και φυσικά δεν την κυνήγησε. Μόλις μπήκε στην αίθουσα όλα τα μάτια στράφηκαν πάνω της. Όλα, εκτός από τα δικά του. Μια φευγαλέα ματιά τον έπεισε ότι η κοπέλα ήταν μοναδική και η συμπεριφορά του θα πρέπει να είναι ξεχωριστή ώστε να την κερδίσει. Τελικά δεν χρειάστηκε να κοπιάσει πολύ. Η Έλλη έπεσε από μόνη της στην παγίδα και έμεινε σαν να μην είχε λείψει από εκεί μέσα ποτέ.

Και να που πέντε μήνες μετά η σχέση αυτή είχε σαρώσει τα πάντα στο πέρασμα της. Και να που ζούσαν μαζί, σαν από πάντα, ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι, κομμάτια ενός παζλ που ταίριαξαν αμέσως. Η Έλλη σχεδόν αμέσως μετακόμισε στο ευρύχωρο διαμέρισμα του, στον 40 όροφο ενός ουρανοξύστη με θέα ολόκληρο το Μανχάταν. Το διαμέρισμα της δεν το είχε αφήσει. Δυστυχώς για εκείνη η παραμονή της στο πανεπιστήμιο εξακολουθούσε να εξαρτάται από τον κύριο καθηγητή και τις διαθέσεις του. Δεν ήταν φορτικός, εκείνη όμως ένιωθε φορτίο βαρύ στις πλάτες της τα δανεικά φτερά που της είχε δώσει. Και ξαφνικά το αντάλλαγμα δεν το άντεχε πια. Η Έλλη πολύ απλά ήταν ερωτευμένη και αυτή την παράμετρο δεν την είχε φανταστεί ποτέ ώστε να την περιλάβει στους ψυχρούς υπολογισμούς της. Υπήρχαν σαββατοκύριακα που εξαφανιζόταν γιατί ο κύριος καθηγητής έφτανε στη Νέα Υόρκη κι απρόσμενα είχε αρχίσει να έχει διεκδικήσεις και αιτήματα αντίθετα με τους όρους του «συμβολαίου» που είχαν συνάψει…

Τέσσερις μήνες αργότερα και ενώ το καλοκαίρι όδευε προς το τέλος του η Έλλη αισθανόταν μια απέραντη ευτυχία. Είχαν ήδη επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και ανακαίνιζαν το διαμέρισμα τους με καινούργιες κουρτίνες, φωτεινά χρώματα και ένα τεράστιο κρεβάτι. Οι διακοπές στα ελληνικά νησιά με τον Αλέξη ήταν ένα παραμύθι. Και ευτυχώς για κείνη ο κύριος καθηγητής ήταν πολύ απασχολημένος με τις οικογενειακές του διακοπές ώστε να την συναντήσει παραπάνω από μια φορά κι αυτή ούτε καν τη θυμάται. Τόσο σύντομή και τόσο συννεφιασμένη ήταν μέσα στο ηλιόλουστο καλοκαίρι της ζωής της.

Κι όμως. Η λιακάδα πριν από την καταιγίδα ήταν εκεί. Η μπόρα στη ζωή της μόλις τώρα θα ξεσπούσε. Η Έλλη δεν μπορούσε να φανταστεί πως η ευτυχία της θα άλλαζε ξαφνικά όψη. Ήταν μόλις λίγες μέρες αλλά ένιωθε ένα περίεργο συναίσθημα. Δεν είχε ναυτίες, δεν είχε εμετούς. Ένα παράξενο μόνο συναίσθημα. Έκανε το τεστ εγκυμοσύνης το οποίο βγήκε αρνητικό. Αλλά και πάλι το συναίσθημα εκεί. Περίεργο και εχθρικό. Ένας φόβος τεράστιος, ανεξήγητος, περίεργος, χωρίς λόγο ύπαρξης, φωλιασμένος μέσα της. Αποφάσισε να επισκεφθεί ένα γιατρό και να μην αφήσει τους φόβους της να την κυριεύσουν. «Είστε έγκυος, μα πως γίνεται να μην το έχετε καταλάβει; Διανύετε ήδη την έβδομή εβδομάδα. Τα τεστ δεν είναι πάντα έγκυρα, πάντως είστε έγκυος.». Αποφάσισε το ίδιο κιόλας βράδυ να το πει στον Αλέξη. Χωρίς εισαγωγή και πρόλογο έτσι απλά, έτσι όπως έγινε. Του το είπε ήρεμα, σχεδόν γλυκά, τρυφερά. Την αντίδραση του ούτε στα χειρότερα της όνειρα δεν είχε φανταστεί. Η αντίστροφη μέτρηση μόλις είχε ξεκινήσει. Τα μάτια του άστραψαν, σαν κεραυνοί. Το χαστούκι του σαν πάγος την έκοψε στα δυο. Η τελευταία του κουβέντα πριν τη βγάλει σηκωτή από το σπίτι τους που ξαφνικά είχε ξαναγίνει δικό του ήταν καταπέλτης για τα όνειρα της «Κρίμα καρδιά μου που κρατήσαμε μυστικά ο ένας από τον άλλο. Είναι υπέροχο που είσαι έγκυος αλλά αυτό το παιδί δεν θα μπορούσε να είναι δικό μου».

19 σχόλια:

ellie είπε...

Ωραίο, πολύ καλό! Κι εγώ που στην αρχή νόμιζα ότι ο μικρός ήταν γιος του καθηγητη!
Με ξάφνιασε το τέλος!
keep on

Δ. Τζ. είπε...

Καλά... έμεινα! Συγκλονιστικό!Η περιγραφή είναι ακόμα πιο γλαφυρή από αυτή του (εξαιρετικού) πρώτου μέρους. Τελικά, εσύ έχεις ταλέντο :)
Το τέλος δε με ξάφνιασε εντελώς. Μάλλον ήταν η θεία δίκη που πολλές φορές περιμένει όσους προκαλούν την τύχη τους (ή τους "θεούς" που λέγανε οι Αρχαίοι). Και οποία ειρωνεία, η Έλλη δέχεται το χαστούκι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) από το μόνο άνθρωπο που ερωτεύτηκε πραγματικά στη ζωή της και χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα, πέρα από το συναισθηματικό...

NdN είπε...

Απλά υπέροχη! Το μοναδικό που έχω να πω είναι να γράφεις συχνότερα.

Καληνύχτα και ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!

cinderella είπε...

@ Ellie
Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε! :)

@Δ Τζ.
Thanks, thanks, thanks for the support!! Πραγματικά έτσι το φαντάστηκα το χαστούκι. Κυριολεκτικό με μεταφορικές προεκτάσεις! Κι είναι που δεν ήθελα αυτού του είδους οι άνθρωποι χωρίς ηθικούς φραγμούς, που ζουν μέσα στο ψέμα να βγαίνουνε πάντα νικητές.

cinderella είπε...

@ Ndn μου

Πραγματικά χαίρομαι! :)
Ελπίζω να πέρασες καλά χτες! Κι εδώ χτες στην Αθήνα γινότ;αν λαϊκό προσκύνημα! Είστε πολλοί και είστε παντού!

Roadartist είπε...

Πολύ όμορφο :))

Μια ερώτηση μόνο:
"νέος, ωραίος και πολύ έξυπνος"
"τα λεφτά δεν υπήρξαν ποτέ πρόβλημα γι’ αυτόν"
ΟΛΑ αυτά σε έναν άντρα?? τηλέφωνο διευθυνση email..κάτι?? (πλάκα κάνω :-)

cinderella είπε...

@ Roadartist μου

Τον ψάχνω κι εγώ!! Προς το παρόν νομίζω οτι έχω το μαλακομαγνήτη αλλα γι αυτόν θα μιλήσω σε επόμενο κείμενο!! :))
Πάντως ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος, ο έξυπνος, ο γοητευτικός, δεν μπορεί να είναι μόνο στίχος! Κάπου θα κυκλοφορεί!

Υ.γ. Την κουλτούρα Από το Σιδηρόπουλο ως το Τσαλίκη την πρόσεξες; Αμα την πρόσεξες, κάνε πως δεν...!!

Donald είπε...

Το δευτερο μερος εξισου πολυ καλο cinderella.Καταπληκτικη ιστορια ! Καλησπερα και καλο σ/κ να εχεις.

daisy είπε...

πολύ καλό, άξιζε η αναμονή :)

cinderella είπε...

@ Donald και Daizy μου

Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Καλό Σ/Κ κι απο μένα!
Ξεκούραστο και γεμάτο!
Φιλιά!!!

Grammateas είπε...

Τι αυτό ήταν το τέλος; Αφού μένουν πολλά ερωτηματικά, σχετικά με την εγκυμοσύνη και την παράμετρο του καθηγητή! Το γράψιμο είναι πολύ καλό και πρέπει να σου πω ότι έχεις εξαίρετη σύνταξη στα γραπτά σου...
Περιμένω και εγώ τις συνέχειες (τί πρωτότυπο!)
Καλό Σ/Κ σε όλους

cinderella είπε...

@ Grammatea μου
Αυτή ήταν η ιστορία. Τι αναπάντητο έμεινε σχετικά με την εγκυμοσύνη και τον καθηγητή;
Χαίρομαι που σου άρεσε αν και ξέρω οτι προτιμούσες να είχα μεταχειριστεί καλύτερα την ηρωίδα!
Καλό Σ/Κ!

cinderella είπε...

Και για την ιστορία επειδή ξέρω οτι ορισμένοι περιμένετε να αποκαλύψω αν η ιστορία είναι αληθινή ή όχι, έχω να πω οτι είναι ένα κράμα αλήθειας και φαντασίας. Το πρώτο μέρος ειδικά βασίζεται σε αληθινό πειστατικό που μου έδωσε υλικό για έμπνευση και φυσικά εμπλουτίστηκε και αλλοιώθηκε ώστε οποιαδήποτε συσχέτιση (βλέπε σχόλιο grammatea) να είναι τελείως συμπτωματική!!
Το δεύτερο μέρος είναι καθαρά δικής μου δημιουργίας μετά από δική σας απάιτηση- παρότρυνση για συνέχεια της ιστορίας. Δεν ξέρω πως εξελίχτηκε η ιστορία της Έλλης με τον καθηγητή (ή για την ακρίβεια ξέρω) άλλα ήθελα να δώσω ενα δικό μου τέλος ώστε μετά την Ύβρη να επέρχεται η Τύσις και η Νέμεσις!
Πολλά- πολλά φιλιά σε όλους που με στηρίζετε και με έχετε γεμίσει με τόσα λόγια αγάπης και υποστήριξης!!
Καλό Σ/Κ να έχουμε!

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Συγκλονιστικό απλά...

Μπράβο, τι να πω!!

Μια όμορφη Κυριακή να έχεις!:)

cinderella είπε...

@ Θαλασσινή μου
Να σαι καλά! Καλή Κυριακή και σε σένα κουκλίτσα μου! :))

Trelofantasmeni είπε...

Ο Αλέξης είχε πρόβλημα γονιμότητας?

Μόνο έτσι θα μπορούσε να είναι σίγουρος ...οτι το παιδί δεν ήταν δικό του.

cinderella είπε...

Ακριβώς τρελοφαντασμένη μου!! ;))

Algénibe είπε...

Το τέλος της ιστορίας της Έλλης το έχω διαβάσει από μέρες (δεν κρατιόμουνα). Απλώς τώρα βρήκα το χρόνο να μπω και να γράψω.
Πάλι θα μου πεις ότι υπερβάλλω, αλλά έχεις ένα τρόπο να αφηγείσαι που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του άλλου για το τι θα γίνει παρακάτω και με το χέρι στην καρδιά σου λέω ότι την Έλλη θα μπορούσες αν ήθελες να την παρακολουθήσεις σε όλες τις φάσεις της ζωής της ως τα βαθιά γεράματα. Αλήθεια ή μυθοπλασία, τα όσα γράφεις αν δεν της έχουν συμβεί θα της συμβούν κι αν όχι με αυτή τη μορφή, πάντως με κάποια άλλη που θα έχει το ίδιο νόημα και θα καταλήξει στο ίδιο αποτέλεσμα. Περιμένω το επόμενο ερέθισμα που θα σε κεντρίσει να μας διηγηθείς κάποια άλλη ιστορία για μιαν άλλη Έλλη ή Κατερίνα ή Ελένη ή Ζηνοβία ή, γιατί όχι, για κάποιον Κώστα, Αλέξη, Πέτρο ή Αρίωνα. Αυτό ίσως είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Η γυναικεία γραφή να προσεγγίσει έναν άντρα και να προσπαθήσει να δει τα πράγματα από τη δική του σκοπιά. Ζόρικο μου φαίνεται, αλλά εσύ θα το μπορούσες.

cinderella είπε...

Ψάχνω γύρω από κάθε πλευρά του ψυγείου και βρίσκω σημειώματά σου που δεν ξέρω ούτε καν πότε τα άφησες! Υπερβάλλεις αλλά το ξέρω οτι το λες από την αγάπη σου σε μένα και γι αυτό δεν μπορώ να κάνω κάτι παρπάνω από το να χαμογελάσω και να σου στείλω δύο ζεστά φιλιά! Ναι, το ερέθισμα ήδη μου τριβελίζει το μυαλό και έχει σαν ήρωα ένα αγόρι! Αντε να δω αν θα σου αρέσει κι εκείνο!!

Check your mail καλή μου γιατί δεν ξέρω μήπως απελπίστηκες να περιμένεις μήνυμα μου και δεν το έχεις κοιτάξει αυτές τις μέρες! ;)