Τετάρτη, Ιουλίου 29, 2009

Sweet July

Τρεις άνθρωποι που ζουν, δουλεύουν, κινούνται σε διπλανά οικοδομικά τετράγωνα. Παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Ο ένας αγνοεί την ύπαρξη των άλλων. Υπάρχει και χωρίς αυτούς. Μα και οι τρεις συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό, έναν ξεχωριστό καμβά πολυπολιτισμικότητας. Τον δικό μου.
****
Κάθε μέρα για τις μετακινήσεις μου χρησιμοποιώ έναν από τους πιο πολυσύχναστους σταθμούς της πόλης. Έναν από αυτούς που είναι κομβικό σημείο για μετεπιβιβάσεις μετρό, τρένων, αεροδρομίων. Κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι τον χρησιμοποιούν μαζί με μένα. Στην είσοδο, ξένοι μεταξύ τους μοιράζονται το πεζοδρόμιο για τσιγάρο. Τουρίστες και κάτοικοι, άλλοι με χαρτοφύλακες και άλλοι με βαλίτσες, άντρες με κοντομάνικα και βερμούδες και άντρες με κουστούμια, ζητούν αναπτήρα, κάνουν τσιγάρο για ένα μαγικό πεντάλεπτο και μετά χάνονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Ένα χρόνο τώρα τον χρησιμοποιώ καθημερινά. Σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα φύγω και θα είναι σαν να μην πέρασα ποτέ από εδώ.

Μια φορά την εβδομάδα η ίδια τελετουργία. Στάση στα M&S για φρούτα, στάση στα WHSmith για voucher του κινητού. Πάντα η ίδια γυναίκα με την μαντίλα. Με ρωτά όπως πάντα τι θέλω. Εδώ και ένα χρόνο της επαναλαμβάνω το ίδιο. Της λέω ευχαριστώ πάντα τυπικά και φεύγω. Ανήκει στην πρωινή βάρδια. Είναι πάντα χαμογελαστή και φοράει πάντα την ίδια μαντίλα. Ναι, είναι νέα. Μπορείς να την πεις και όμορφη, με αυτή την εξωφρενική ομορφιά που αποπνέουν πάντα οι γυναίκες της διπλανής πόρτας. Αναρωτιέμαι πώς να είναι τα μαλλιά της. Αναρωτιέμαι αν ζει κάποιο μεγάλο έρωτα, από αυτούς που στο διάβα τους σηκώνουν τα πάντα. Δεν θα μάθω ποτέ. Προχτές πέρασα και είχα πάνω από δύο εβδομάδες να φανώ. Περιμένω να με ρωτήσει τα κλασσικά, να απαντήσω και να ευχαριστήσω τυπικά. Να γυρίσω σπίτι γρήγορα. Θα πιάσει βροχή. Μα εκείνη, δεν με ρωτά τι θέλω. Ξέρει τι θέλω. Και μου λέει πως χάθηκα. Καιρό έχει να με δει. Της χαμογελώ, γυναίκα του σκηνικού μου, από κομπάρσος της εικόνας μου, παίζει για πρώτη φορά ρόλο στο δικό μου έργο…βάζοντας στην άκρη το βουβό σκηνικό.
****
Δευτέρα βράδυ, στο σούπερ μάρκετ για τα απαραίτητα. Με έπιασε η νοικοκυροσύνη μου. Να μαγειρέψω κάτι καλό. Χρησιμοποιώ πάντα τα αυτόματα μηχανήματα για να πληρώσω. Σκανάρω τα προϊόντα μου, την κάρτα με τους πόντους, ζυγίζω τα λαχανικά, πληρώνω. Όλα μόνη μου. Εκτός από το κρασί. Όπως κάθε αλκοολούχο έτσι κι αυτό θέλει επιβεβαίωση από τον υπάλληλο. Ένα χρόνο τώρα έχω πάρει σειρά το ράφι με τα κρασιά με μια ιδιαίτερη προτίμηση στα λευκά. Έχω δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, σχεδόν τα πάντα. Προχτές διάλεξα ένα από τη Νότια Αφρική. Ένα ποτήρι έτσι για συντροφιά αργά το βράδυ, καλή παρέα δεν μπορείς να πεις. Του κάνω νόημα να πλησιάζει. Με κοιτά, δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Μαλλιά πιασμένα αλογοουρά, φόρμες, μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια. Και με ρωτά το απίστευτο. Είσαι πάνω από δεκαοχτώ; Σκάω στα γέλια, σκάει κι αυτός. Ελπίζω να είσαι συνεχίζει αλλιώς θα χάσω τη δουλειά μου. Σου μοιάζω για κάτω από δεκαοχτώ τον ρωτώ; Μοιάζεις εκεί…λίγο πιο πάνω από δεκαοχτώ. Μου σκανάρει το κρασί. Και του λέω ευχαριστώ. Είμαι μικρή ακόμα οπότε μπορώ να κάνω ακόμα πολλά λάθη. Με κοιτά με απορία κι εγώ τον ευχαριστώ και φεύγω. Έχω να μαγειρέψω.
****
Κάθε βράδυ είναι εκεί. Συντροφιά στο τελευταίο τσιγάρο της ημέρας. Προφανώς δεν έχει διαβάσει ποτέ τους κανονισμούς που λένε ότι το κάπνισμα επιτρέπεται αυστηρά και μόνο μέσα στο δωμάτιο. Αυτός καπνίζει στον ακάλυπτο κι εγώ καπνίζω πάντα κρεμασμένη από το παράθυρο. Μάλλον μας ενοχλεί και τους δύο ο καπνός στο χώρο που κοιμόμαστε. Φορά πάντα φόρμα και αμάνικο μπλουζάκι. Έχει γυμνασμένο σώμα, είναι ψηλός και μελαχρινός. Άραγε τι εθνικότητας να είναι; Όχι ότι έχει και καμία σημασία. Πάντα με κοιτά έντονα. Εγώ πάλι κοιτώ τον ουρανό. Ο καθένας γεμίζει την εικόνα του με τα συστατικά που του αρέσουν. Σβήνει το τσιγάρο και φεύγει. Πετάω το τσιγάρο και κλείνω το παράθυρο. Την ώρα που τραβάω τις κουρτίνες αναρωτιέμαι…Λες να βρέξει;

9 σχόλια:

VK in Athens είπε...

Είσαι στα όρια της κατάθλιψης! Όλοι το καταλάβαμε! Τόσο πολύ σου λείπω; Χαχαχαχα!!!

Ωραία κείμενο γαμώτη σου! Ούτε να σε κράξω δεν μπορώ! Λοιπόν...μόνο ένα θα πω...μάζευε τις εικόνες σου...μάζευε τα σκηνικά σου και κατηφόριζε σιγά-σιγά προς πατρίδα. Θα σε περιμένω αεροδρόμιο με το Saxo! Το έφτιαξα κιόλας...κι άντε...θα σε αφήσω να το πάρεις και λίγο (σε καμιά αλάνα...χιχιχιχχ).

Άντε...άντεεεεε....!!!!

Nikos.Lioliopoulos είπε...

απλά...ΥΠΈΡΟΧΟ!
( δεν σχολιάζω απο υποχρέωση, απλά...δεν έχω λόγια...)

silia είπε...

Ενεός ...
Μένω σχεδόν άφωνη .
Υπάρχουν κάποια πράγματα , που μου κάνουν ... "κλικ" .
Ανάμεσα σ' αυτά , είναι κι αυτό το γραπτό σου .
Τυχαία έφτασα εδώ . Ας είναι καλά το Twitter .
Λέω να αράζω που και που σ' αυτόν τον καναπέ .

Artanis είπε...

Πολύ όμορφη ανάρτηση!!! Την ερωτεύτηκα!!! Κι αυτόν τον μελαχροινό νεαρό, μήπως να τον ρώταγες κανένα βραδάκι από πού είναι και πώς τον λένε; Από τις περιγραφές, μου κάνει για πολύ "ντάξει" παιδί για τη Σίντυ μας, με την γλυκειά φωνή...

ftylos είπε...

Σαν να διαβάζω μυθιστόρημα...Πολύ όμορφο post...Άσε που μου άνοιξες την όρεξη για τσιγάρο τώρα...Καλημέρα...

BUTTERFLY είπε...

Τωρα καταλαβαινεις γιατι λεω οσα λεω; Μα διαβασε λιγο τι γραφεις...
Ευχαριστω, με χαλαρωνεις και με ταξιδευεις σε ενα ρομαντικο και μελαγχολικο κοσμο, μα αισιοδοξο μεσα στη μελαγχολια του, πολυ ομοιο με αυτον που εχω μεσα μου...

leondokardos είπε...

Μιά ζωντανή περιγραφή της καθημερινότητας.Απο ένα μάτι που ξέρει να ξεχωρίζει. Απο ένα χέρι που ξέρει να γράφει ζωγραφίζοντας. Και απο μιά ψυχή που νιώθει, επιλέγει, απολαμβάνει.

cinderella είπε...

@ Vk μου δεν το ήθελα να σε μελαγχολήσω!! Φιλί μεγάλο ομορφιά μου! Να περνάς καλά!!

@Νίκο μου σε ευχαριστώ πολύ!! Χαίρομαι που σου άρεσε!!! :):)

@silia καλώς με βρήκες!! Να σαι καλά!! Υπαίτιος ο κύριος από πάνω να φανταστώ;; :):):)

@Αρτάνις όχι. Τον έκανα ανάρτηση. Αρκεί!! Μην παραγνωριστούμε κιόλας!!!! :):):):):)

@φτυλε μου να το κόψεις!! Απαγορεύτηκε κιόλας!!! φιλιά!!

@Χριστινάκι μου να σαι καλά!! τεράστια αγκαλιά κορίτσι!! :):)

@ Λεοντόκαρδέ μου με κακομαθαίνεις με τα καλά σου λόγια!!! :):)
Καλά να περνάς καλέ μου όπου κι αν είσαι!!

Disillusa είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο!!! Πρώτη φορά σε διαβάζω και μου αρέσει πολυ ο τρόπος γραφής σου! Θα περνάω κι εγώ από τον καναπέ σου στο μέλλον (και θα αφήνω σημειώματα στο ψυγείο)... ;)