Παρασκευή, Ιανουαρίου 22, 2010

Η Δραγώνα, ο Θεοδωράκης και η πατρίδα.

Τις τελευταίες μέρες το ζήτημα των επιστολών του Μίκη Θεοδωράκη και της Θάλειας Δραγώνα έχει γίνει σήριαλ. Αυτό που ο κόσμος δεν έχει δουλειά να κάνει και ανταλλάσει γράμματα με εντυπωσιάζει. Πολλοί έγραψαν ότι η Θάλεια – τώρα που γνωριστήκαμε ας μιλάμε στον ενικό – υπονομεύει το έθνος, άλλοι είπαν ότι ο Θεοδωράκης αντιγράφει τον Άδωνη Γεωργιάδη και πολλά ακόμα. Είμαι σίγουρη ότι το 90,976% όσων κατηγορούν την Δραγώνα δεν έχουν διαβάσει το 430 σελίδων βιβλίο της. Καρατσεκαρισμένο. Επίσης το 70,865% όσων κατηγορούν τον Θεοδωράκη δεν διάβασε μέχρι τέλους την επιστολή του γιατί ήταν τεράστια. Τεράστια όμως. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μια Κοινωνική Ψυχολόγος που μέσες άκρες υποστηρίζει ότι ο σωβινισμός στην Ελλάδα φοριέται από την κούνια δεν θα περνούσε έτσι κι αλλιώς απαρατήρητη. Η Δραγώνα ακολουθεί με λίγα λόγια τη ρήση πως καλύτερα να έχουν κακή γνώμη για σένα παρά να μην έχουν καθόλου. Αν η ίδια μάλιστα ασχολιόταν με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας – στο αντικείμενο του τμήματος που είναι πρόεδρος δηλαδή και όχι με το τι είναι η πατρίδα κανείς δεν θα ξόδευε ούτε μια γραμμή για χάρη της.

Η Δραγώνα έγινε φίρμα μέσα σε μια νύχτα στο πανελλήνιο και αυτό είναι κυρίως κακό για την ίδια. Κάτι σαν τους παίχτες ριάλιτι που βγαίνουν από τα παιχνίδια και νομίζουν ότι είναι καινούργιοι Μεσσίες. Κουβαλά αυτό το βλέμμα του ψευτοαριστερού κουλτουριάρη. Το χειρότερό μου.

Η Θάλεια ανέβηκε στους πανεπιστημιακούς θώκους πολύ αθόρυβα. Τόσο αθόρυβα που κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι διδακτορικό τίτλο έχει αλλά προπτυχιακό δεν έχει. Χάρη σε μια διάταξη κάποιου νόμου – τρέχα γύρευε κατάφερε να αναγνωρίσει το διδακτορικό της και να φτάσει εκεί που είναι σήμερα. Όχι χαρά μου, δεν λέω ότι είναι κακό. Λέω ότι είναι ανήθικο, άδικο και η ίδια φυσικά το ξέρει. Στη σελίδα του Παιδαγωγικό τμήματος γράφει για τις σπουδές της: «Σπούδασε Ψυχολογία στην Ελλάδα και την Αγγλία και το 1984 έλαβε τον τίτλο της διδάκτορος στην Κοινωνική Ψυχολογία από το Aston University in Birmingham.»

Πολύ γενικά κι αόριστα. Που, πότε, για πόσο, ένας Θεός και η Δραγώνα ξέρει. Όσοι έχουν φτιάξει έστω και μια φορά στη ζωή τους βιογραφικό ξέρουν πως αυτός ο τρόπος παράθεσης σπουδών είναι τελείως λάθος. Ψάχνοντας λίγο καλύτερα όμως – ά ρε τιμημένο google, εσύ μας χάρισες πολλά – υπάρχει το βιογραφικό της όπως θα πρέπει να παρουσιάζεται παντού, από το ελληνικό κοινοβούλιο ως βουλευτής Επικρατείας του 2007. Εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Όχι δεν με πειράζει που η Δραγώνα έχει τελειώσει το Pierce. Εξάλλου είναι το κολλέγιο που όλοι όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα και δεν μπαίνουν σε κάποιο ΑΕΙ πηγαίνουν εφόσον δεν θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό. Με πειράζει που το κρύβει και που έχει γίνει καθηγήτρια χωρίς να έχει τα τυπικά προσόντα, την ώρα που χιλιάδες άλλοι επιστήμονες ψάχνουν μια θέση στον ήλιο. Με ενοχλεί που έχει φτάσει εκεί πολιτικά επειδή και πάλι με βάση το google ο πρώην άντρας της ο Δραγώνας ήταν παλιός συμμαθητής του Παπανδρέου. Φήμες μωρέ.

Από την άλλη ο Μίκης είναι ο Μίκης. Ο Μίκης της Ελευθερίας, των αγώνων, του για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Τον τελευταίο καιρό με ενοχλεί και αυτός που στέλνει παντού επιστολές – ακόμα και στον Σαμαρά για τα συχαρίκια της εκλογής του. Το γράμμα του μπορείς να το πεις και φορτισμένο. Υπερβολικό. Κουβαλά αυτή την πολυκαιρία που έχουν τα ρούχα που βγάζεις από τη ναφθαλίνη και δεν έχεις φορέσει τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια αλλά τα αγαπάς πολύ για να τα δώσεις. Συμβαδίζει με εκείνη τη γενιά που έχει αποτραβηχτεί πια – εντάξει ο Θεοδωράκης όχι αλλά οι υπόλοιποι ναι – αλλά κάποτε πάλεψε με εμφυλίους, με Δεκεμβριανά, με χούντες, με Πολυτεχνεία. Μια γενιά που δεν έμαθε να λαϊκίζει, ούτε να αγγίζει τα άκρα δεξιά γιατί πολύ απλά έχει ζήσει μεταναστεύσεις, πολέμους, ταξίδια που κρατούσαν μήνες για την γη της Επαγγελίας και ένα κομμάτι ψωμί. Μου θυμίζει έναν θείο μου από την πλευρά του μπαμπά. Μέλος του ΚΚΕ, πέθανε πριν από δύο χρόνια και στην πολιτική του κηδεία σύσσωμη η Αριστερά χαιρέτησε έναν συνοδοιπόρο της. Αν ζούσε θα απαντούσε στο ίδιο στυλ στη Δραγώνα είμαι σίγουρη. Πως μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο ότι η πατρίδα που για κείνη πολέμησε, εξορίστηκε, βασανίστηκε, εκδιώχτηκε είναι ένα πουκάμισο αδειανό; Μια Ελένη;

Κι επειδή ο Μίκης γράφει πολλά, κι επειδή η Δραγώνα ακόμα περισσότερα θα σου πω εγώ τι είναι πατρίδα.

Πατρίδα είναι να γυρνάς κουρασμένος μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα και στο μετρό του Λονδίνου από πίσω σου να ακούς μια πολύ οικεία σε σένα και μόνο γλώσσα που δεν την καταλαβαίνει κανείς μέσα στο βαγόνι.

Πατρίδα θα πει να αναβοσβήνει στον πίνακα αφίξεων η ένδειξη πως η πτήση ΟΑ ΧΧΧ από Λονδίνο έχει προσγειωθεί και εσύ να βγαίνεις σέρνοντας τη βαλίτσα με το ένα χέρι, προσπαθώντας να ξεκουμπώσεις τη χοντρή ζακέτα με το άλλο…άλλος Θεός ρε παιδί μου εδώ.

Πατρίδα θα πει να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα από τα Άπτερα και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι πάνω από τον κόλπο της Σούδας παρέα με κρητικές λύρες (και τσικουδιές).

Πατρίδα θα πει να σφίγγεις το παλτό και να περπατάς μέσα στα παγωμένα στενά σε κάποιο χωριό της Ηπείρου αφήνοντας το βλέμμα να αγγίζει το πράσινο του έλατου και το γκρι της παραδοσιακής πέτρας.

Πατρίδα θα πει να οδηγείς κάπου στα περίχωρα του Wood Green και να σε υποδέχεται μια ταμπέλα με ένα μεγαλόπρεπο «Καλως ορίσατε». Λίγο πιο κάτω ένα μαγαζί να μαρτυρά την καταγωγή του ιδιοκτήτη του. Ζαχαροπλαστείον.

Πατρίδα είναι όλοι αυτοί που έδωσαν το αίμα τους – ο πιλότος στα Ίμια, ό άλλος πριν 3 χρόνια πάνω από την Κάρπαθο και πολλοί ακόμα- για να γράφουμε σήμερα αυτές τις μαλακίες. Κι εσείς, κι εγώ.

Υ.Γ. Όπως λέει και ο γατούλης…να έχουμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο! Ναι, θα το έχουμε σίγουρα!!!

9 σχόλια:

Χάρης είπε...

Εξαιρετικό κείμενο. Έκανα και ReTweet το αντίστοιχο tweet σου στο Twitter, για να το διαβάσουν κι άλλοι. Ελπίζω να μην σε πειράζει.
Μ' αρέσει η ουδέτερη οπτική γωνία από την οποία βλέπεις τα πράγματα.
Και πάλι είσαι εξαιρετική...

leondokardos είπε...

Γιατί κούκλα μου σε παραξενεύουν αυτά τα πράγματα, π.χ. περί της κυρίας Δραγώνα;
Ο προσδιορισμός σου του τι θα πει πατρίδα, άψογος. Να προσθέσω όμως μιά παράλειψη;
Πατρίδα θα πει Ελλάδα, όπου μπορεί να γίνονται τα πάντα, τα πιο απίθανα, με απόλυτα εγχωρίων μεθόδων τρόπο.

Sirilos είπε...

Υπέροχη ανάρτηση...

Ομολογώ ότι το θέμα δεν το γνώριζα καθόλου και με κάλυψες πλήρως....

Στην Ελλάδα υπάρχουν νόμοι για να εφαρμόζονται σε αυτούς που δεν έχουν μπάρμπα και δεν ανήκουν σε πολιτικά τζάκια....

Εμείς παραπονιόμαστε και εμείς (και κυρίως οι γονείς και οι παπούδες μας) τους δίνουμε σημασία και γίνονται "σημαντικοί"...

apos είπε...

Για το τι είναι πατρίδα, συμφωνώ σε πολλά, αλλά και διαφωνώ σε άλλα τόσα. Αλλά έτσι είναι. Φαντάσου πόσο βαρετό θα ήταν να συμφωνούμε συνέχεια... Ίσως βέβαια φταίει που έχω δύο πατρίδες και μπερδεύομαι γλυκά.

Για την κυρία Δραγώνα θα πρωτοτυπήσω: δεν έχω άποψη γιατί δεν έχω διαβάσει ούτε το εξώφυλλο του βιβλίου της. Ωστόσο, δεν είναι κακό που τελείωσε το Pierce και μετά πήγε εκεί που πήγε και πήρε Ph.D. Ενδεχομένως να ξέρει περισσότερα από δεκάδες φελλούς-ξερόλες-τιμητές των πάντων-γλύφτες που παρέλασαν τα δικά μου χρόνια από τα έδρανα του Εθνικού ΚΑΙ Καποδιστριακού και Πανεπιστημίου ΚΑΙ Αθηνών.

Για τον εν λόγω συνθέτη, ο λαός μας -που τόσο τον τραγούδησε- έχει πει 'τα στερνά τιμούν τα πρώτα'. Ο ίδιος δεν το άκουσε ποτέ.

Nikos.Lioliopoulos είπε...

ουχου...βαριεμαι να διαφωνω κυριακατικα....:)

ΟΧΙΑ είπε...

Υπέροχο κείμενο.


Υ.Γ:και τις πρώτες μέρες αφίξεως στην πατρίδα που μένεις σιωπηλός από το σοκ της ευτυχίας. Τι μου θύμισες!

Artanis είπε...

Τί ωραία που τα γράφεις, βρε κοριτσάκι μου...Συγκινήθηκα...
Ειλικρινά...Άλλος θεός, όπως το είπες...
Άντε, φιλιά...

cinderella είπε...

@ All

Σας αγαπώ και το ξέρετε. Ευτυχώς τα σχόλια σε αυτό το ποστ ήταν μεταξύ μας και όσο να ναι εμείς γνωριζόμαστε πολύ καλά. Οπότε ξέρω οτι δεν θα με παρεξηγήσετε αν δεν απαντήσω. Το έγραψα εν βρασμώ και το άφησα μέχρι να μου ξεθυμάνει. Αλλά η ζωή με έχει μάθει πως ακόμα και η κακή κριτική για ορισμένους ανθρώπους ειναι διαφήμιση. Το καλύτερο όπλο είναι η αδιαφορία. Ότι δεν υπάρχει...δεν ενοχλεί και κάποιοι...είναι τόσο ασήμαντοι όσο όλοι λένε!
Artanis...μόνο μια κουβέντα. Όταν το έγραφα σε είχα στο μυαλό μου. Εμείς που έχουμε κλάψει σε αεροδρόμια και έχουμε αφήσει πίσω ζεστές αγκαλιές και τις γειτονιές μας - για λίγο ή για πολύ μικρή σημασία έχει - ξέρουμε τι θα πει πατρίδα νομίζω!

Πολλά φιλιά σε όλους! Να έχουμε μια όμορφη βδομάδα!

marianaonice είπε...

Πως μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο ότι η πατρίδα που για κείνη πολέμησε, εξορίστηκε, βασανίστηκε, εκδιώχτηκε είναι ένα πουκάμισο αδειανό; Μια Ελένη;

Είσαι πάντα εξαιρετική cinderella μου!!